Sigrún Björk

Jólin 2010

2010-12-29T09:30:00.000-08:00

Jólasveinarnir komnir í bæinn.

Snædís búin að kveikja á tveimur aðventukertum.

Púki var ekki hrifinn af myndatökunni.

Ómar, Anne, Carl Thomas og Benedicte komin frá Noregi og fengu íslenskt lambalæri.

Bestu vinkonurnar og makar í skötuveislu á Þorláksmessu

Dóru og Robertsbörn flott og fín á aðfangadagskvöld.

Við heimsóttum Rúnu á Grund á Þorláksmessu. Hún er alltaf jafnfalleg og glaðlynd.

Ég er stolt af barnahópnum mínum.

Vildi bara að ég hefði haft þau öll hjá mér en Jói og fjölskylda héldu sín jól í Njarðvík.

Robert og Dóra sæl og glöð yfir að hafa komist heim til okkar um jólin.

Þetta er yndislegur hópur sem svo sannarlega er hægt að vera stoltur af.

Systurnar fallegar og fínar á aðfangadagskvöld.

Þetta hafa verið yndisleg jól. Dóra og Robert komu heim með hópinn sinn frá Azoreyjum. Ferðalagið tók aðeins lengri tíma en til stóð vegna vetrarríkis í Englandi. Íslendingnum fannst reyndar ekki mikið til um snjóinn en hann var nógur til að allt fór úrskeiðis hjá Heathrow mönnum og fór allt flug úr skorðum. Þau fengu því aukahóteldvöl í London og var spennan orðin töluverð á tímabili hvort þau kæmust heim fyrir jól. En með hjálp góðs manns og æðri máttarvalda þá komust þau heim þann 20. des í stað þess 18.

Hingað kom svo jólasnjórinn á Þorláksmessu og við áttum yndisleg jól hér í Grýtubakkanum. Jói og fjölskylda hélt sín jól í Njarðvík og sáum við því lítið af þeim þessi jólin.

Jólasnjórinn hvarf svo á einni nóttu þegar mikið vatnsveður gekk yfir landið og við tók hálfgert vorveður og stilla.

Á þriðja í jólum fóru svo Dóra, Robert, Snædís, Jói, Guðrún og öll börnin í sumarbústað í Skorradalnum en við gömlu hjónin héldum okkur hér heima.

Ómar, Anne, Carl Thomas og Benedicte komu líka heim frá Noregi en fóru fljótlega norður til að halda jól í faðmi fjölskyldunnar á Siglufirði. Við fáum svo að njóta nærveru þeirra á Gamlárskvöld.

Eftir áramótin snúa svo allir til síns heima, Brandur fer á sjóinn og við tekur nýtt ár sem vonandi færir okkur öllum gleði og hamingju. Með bjartsýni að vopni eru okkur allir vegir færir.

Víst er að best er að fara yfir brúna þegar maður kemur að henni og ekki hafa áhyggjur af því fyrirfram hvort hún sé fær.

Hóel Hekla september 2010

2010-10-02T13:13:00.000-07:00

Þetta fallega par tók vel á móti okkur við komuna á Hótel Heklu.
Bóndinn var ánægður með framtakið að nota þessa helgi til að taka út jólagjöfina frá Snædísi og Fannari frá síðustu jólum. Veðrið var yndislegt og það var vel tekið á móti okkur í sveitinni. Notalegt hótel, gott starfsfólk, frábær matur og umhverfið og heiti potturinn punkturinn yfir i-ið.

Tókum hring um nágrennið á heimleiðinni og þessi dásamlega fjölskylda

bauð okkur velkomin á Flúðum.

Hin dulúðuga Hekla skartaði hvítum kolli og var alls ekkert líkleg til að fara að láta á sér kræla sem er þó spáð í nánustu framtíð að hún geri. Ég var alla vega fegin að hún var róelg meðan við vorum á svæðinu.

Hjálparfoss í Fossá er alltaf jafnfallegur.

Stöng í Þjórsárdal. Gaukur lét ekki sjá sig en kannski var hann bara úti í góða veðrinu að stökkva á stönginni sinni.

Þjóðveldisbærinn var lokaður en flottur að utan.

Við skoðuðum nýju Landeyjarhöfnina og horfðum á Herjólf leggja úr höfn og það gekk áfallalaust. Ákváðum að láta það bíða betri tíma að skreppa og fá okkur ís á Heimaey.

Knörrungar á Arnarstapa

2010-07-02T03:41:00.001-07:00

Arnarstapi, Stapafell í bakgrunni.
Falleg vík sem heitir Pumpa.

Þær eru margar náttúruperlurnar á Stapanum.

Gatklettur

Jökull og börnin að klifra á varnargarðinum.

Og þetta er Eyrin sem Snæfellingafélagið á í dag og leigir út til félagsmanna.

Þarna byrjaði Guðbjartur bróðir minn að búa og það var ævintýri líkast að fá að vera þarna hjá þeim fyrir margt löngu.

Við fórum með Snædísi yfir Jökulháls.

Þarna sést vel yfir sveitina mína sem var ægifögur í sólskininu.

Við byrjuðum á að fara í kirkjugarðinn á Búðum, settum blóm á leiði

foreldra minna og Guðbjarts bróður míns.

Við systkinin og mágkonur.

Stella, Gógó, Margteinn, Dúdú og Björk
Haddi passar hundana.

Brandur líkir sér við Bárð Snæfellsás. Karlmennskan í botni.

Jökull, Daníella og Viktoría með einn trölladranginn í baksýn við Stapahöfn.

Birna litla lét sig hafa það og synti í höfninni bláköld.

Brandur, Guðrún, Jói, Viktoría, Daníella, Jökull og Birna litla. Eiríksbúð í baksýn.

Kríurnar voru ekki hrifnar af gestunum og reyndu óspart að reka okkur í burtu en höfðu ekki erindi sem erfiði.

Litla ættarmótið tókst í alla staði vel, 29 mættu og skemmtu sér vel í 20 stiga hita, logni og sólskini. Kökuhlaðborð í anda mömmu og síðan var grillað og borðað á pallinum og varla nokkur maður var inni við fyrr en spilamennskan byrjaði en það er alltaf mikið spilað þegar þessi hópur hittist. Gömul venja frá því í sveitinni í gamla daga.

Vona að við eigum eftir að hittast aftur að ári.

2010-06-20T09:58:00.001-07:00

Guðrún Jónsdóttir frá Knerri Breiðuvík aldarminning

2010-06-12T08:33:00.000-07:00

Í dag þann 12. júní 2010 eru 100 ár liðin frá fæðingu móður minnar, Guðrúnar Jónsdóttur frá Knerri í Breiðuvík. Hún fæddist þann 12. júní 1910 á Bjarnarstöðum í Vatnsdal í A-Húnavatnssýslu. Móðir hennar var Sigríður Halldórsdóttir frá Melum í Árneshrepp á Ströndum og Jón Ólafsson sem var Húnvetningur að ætt og uppruna. Jón afi hafði farið með fyrri konu sinni og fimm dætrum til Vesturheims en hann undi ekki þar og kom einn til baka og kynntist þá Sigríði ömmu minni og eignuðust þau 3 dætur, Jónínu, Eiríku og mömmu sem var yngst. Afi var mikið eldri en amma og þegar mamma var tveggja ára var hann orðinn blindur og ófær um að sjá fyrir henni og dætrunum. Amma tók sig þá upp og fór með þær vestur í Ísafjarðardjúp í kaupamennsku. Á leiðinni á áfangastað kom hún við hjá frænku sinni Guðrúnu og manni hennar í Arnardal. Þau buðust til að taka mömmu að sér og var hún skilin þar eftir og ólst hún þar upp sem fósturdóttir þeirra hjóna. Þar ólust einnig upp 3 önnur fósturbörn, Ína, Dóra og Kalli sem mamma leit alltaf á sem systkini sín. Jónína sagði mér að það hefði verið erfið brottför hjá þeim mæðgum að skilja þá litlu eftir sem stóð grátandi úti í glugga þegar þær riðu úr hlaði. Mamma talaði alltaf mjög vel um fóstru sína og fóstra og þrátt fyrir mikla vinnu, eins og tíðkaðist þá hjá börnum, þá heyrðist aldrei annað hjá henni en að henni hefði liðið vel þarna og haft nóg til hnífs og skeiðar og gott atlæti. Amma þurfti aftur á móti að fara milli bæja í kaupamennsku en ef ég fer rétt með þá enduðu afi og amma saman á Blönduósi hjá Jónínu þar til hann dó. Síðustu árin bjó amma hjá Jónínu og Kjartani á Ísafirði. Afi Jón er jarðaður í Þingeyrarkirkjugarði og fékk ég að vera viðstödd þegar Jón sonur Jónínu setti legstein á leiðið hans þar en amma er jarðsett á Ísafirði.

Mamma fór úr Arnardal 17 ára gömul og fór í kaupamennsku á Akureyri. Hún var lengi hjá Jónatan Marteini skósmið og Guðnýju konu hans. Hún gætti Huldu dóttur þeirra en hún og maður hennar stofnuðu síðar fataverslunina JMJ á Akureyri sem í dag er rekin af dóttur þeirra og eiginmanni. Á sumrin var hún kaupakona úti í Flatey á Skjálfanda.

Árið 1934 ákvað mamma að fara að heimsækja Eiríku systur sína sem bjó á Búðum á Snæfellsnesi. Hún fór með skipi og var sett í land á Arnarstapa. Þar fékk hún hest og fylgdarmann að Búðum. Á leiðinni hitti hún menn sem voru að leggja veg um sveitina. Þar hittust þau pabbi í fyrsta sinn. Líklega hefur pabbi verið ákveðinn í að missa ekki af þessari fallegu stúlku og þegar vikurnar tvær voru liðnar sem mamma ætlaði að vera í heimsókninni var hann búinn að tryggja það að hún færi ekki aftur norður. Þau hófu síðan búskap í Reykjavík á Öldugötunni og pabbi vann hjá Kveldúlfi. Stella fæddist því á sjúkrahúsi í Reykjavík, ein okkar systkina. Við hin fæddumst öll heima og mig minnir að mamma hafi sagt að bóndinn í Syðri-Tungu hafi tekið á móti Marteini þar sem pabbi þurfti að elta ljósmóðurina uppi sem var á leið út á Hellisand en Marteinn mátti ekki vera að því að bíða eftir því.

En afi á Knerri var þá orðinn veikur og farinn að kröftum og vildi að pabbi tæki við búskapnum. Pabbi var ekki hneigður í þá átt en úr því varð að lokum að þau fóru vestur og tóku við búinu. Strax var hafist handa við að byggja lítið steinhús í stað torfbæjarins gamla á hólnum og þar sem þurfti að nýta hverja spýtu úr gamla bænum þá var hann rifinn og um sumarið bjuggu þau í fjárhúsinu og var því ástkær systir mín lögð í jötu eins og frelsarinn forðum.

Afi og amma bjuggu í risinu en afi dó 1957 þegar ég var fjögurra ára gömul og man ég því lítið eftir honum. Á samt minningu um litla hrífu sem hann hafi smíðað handa mér til að ég gæti verið með honum í flekknum. Eins á ég minningu um að hann hafi gefið mér rauð stígvél en það man enginn annar en ég svo kannski er það bara draumur eins og hún móðir mín sagði svo oft um mínar minningar.

Í litla húsinu ólu þau síðan upp okkur systkinin fimm með ömmu á loftinu og þætti það líklega ekki mikið rými í dag fyrir svo marga en víða hefur örugglega verið þrengra í búi en hjá okkur.

Mamma var vakin og sofin yfir velferð okkar, vaknaði fyrst á morgnana til að kveikja upp í kolavélinni til að það væri farið að hlýna þegar aðrir færu á fætur. Seinust fór hún svo í rúmið á kvöldin og hélt því fram undir það síðasta þvi henni fannst hún ekki geta farið að sofa ef einhver var ennþá að brasa úti við. Á næturnar saumaði hún föt á okkur krakkana, það var eini tíminn sem hún hafði til þess frá úti- og matarverkum. Hún hafði yndi af því að vera úti í heyskap og að annast skepnurnar. Henni fannst ekki eins gaman að vera í inniverkum en komst ekki hjá þeim nema meðan Stella var ennþá heima, hún var sú eina sem var treyst fyrir þeim störfum. Karlmenn áttu ekki heima í eldhúsi og þegar örverpið komst á legg var því lítt treystandi í matargerð og hafði sennilega heldur ekki mikinn áhuga þá frekar en í dag.

Mamma var mikill vinnuforkur sem féll aldrei verk úr hendi, ef hún settist niður þá voru prjónarnir teknir fram eða gert við flíkur. Til að halda út daginn sá ég hana setjast niður augnablik við ofninn í eldhúsinu, höfuðið seig þá aðeins niður á bringu og svo var staðið upp og haldið áfram. Iðulega hafði hana dreymt eitthvað merkilegt þessar sekúndur sem hún dottaði. Draumar voru henni hugleiknir og réði hún draumana á margvíslegan hátt. Ef hana dreymdi t.d. naut þá var eitthvert mikilmenni á leiðinni, mýs voru fyrir illu umtali og hvítar kindur fyrir snjókomu.

Mamma hafði hug á námi sem ung stúlka en á þessum tímum var ekki auðvelt fyrir fátæka vinnukonu að öðlast slíkt. Hún kenndi okkur systkinunum öllum að lesa og skrifa og átti þá drauma að sjá okkur öll ganga menntaveginn. Sjálfsagt voru ekki heldur til peningar fyrir því frekar en hjá henni og ekki um að annað að gera en fara að heiman og vinna fyrir sér og stofna heimili. Ég var því sú eina sem lét þennan draum hennar rætast þótt ég líti alls ekki svo á að menntun sé eingöngu falin í skólagöngu og gáfur skulu ekki metnar eftir utanbókarlærdómi sem gleymist oft fljótt.

Síðustu ár mömmu voru erfið vegna veikinda en fram á síðustu stundu var baráttan hörð fyrir sjálfstæði og að geta sinnt sínum verkum. Sem betur fer var síðasta sjúkrahúslegan ekki nema nokkrir mánuðir og er ég þakklát fyrir að hún þurfti ekki að liggja lengur en það ósjálfbjarga. Andlegri reisn hélt hún fram á síðustu stundu þótt líkaminn væri búinn að gefast upp. Hún mundi alla afmælisdaga allra afkomenda sinna og einu sinni hélt hún að minnið væri farið að gefa sig vegna þess að eitt augnablik mundi hún ekki afmælisdag eins barnabarnabarnsins en það kom fljótt eftir smáumhugsun.

Mamma var gjafmild með afbrigðum og passaði upp á að allir fengju eins og að enginn gleymdist. Áður en hún dó var hún búin að gefa mér fimmtugsafmælisgjöfina, fallega klukku, og þar sem hún vissi að hún myndi ekki lifa fermingu síðasta barnabarnsins hennar Snædísar þá lét hún mig hafa þá gjöf fyrirfram. Aldrei eyddi hún krónu í sjálfa sig, allt fór til barnanna. Allir fengu sokka og vettlinga og oftast var seðill inni í vettlingnum.

Mamma hafði mjög gaman af því að lesa en gaf sér aldrei tíma til áðu þess nema inni á sjúkrahúsi en þá las hún mikið. Stundum sá ég hana taka bók, lesa byrjun og endi til að ná efninu en ekki var tími til að lesa alla bókina. Stundum ofbauð henni tíminn sem ég eyddi í að lesa skáldsögur og svoleiðis vitleysu og vildi að ég læsi eitthvað uppbyggilegra eða færi út til að hreyfa mig. Ég þurfti stundum að stelast til að fá lánaðar úrklippur úr blöðunum á næsta bæ og fela mig svo einhvers staðar til að fá að lesa þær í friði. Stundum var svo vasaljósið notað undir sænginni þegar búið var að slökkva á kvöldin.

Ævi mömmu var barátta, hún lifði fyrir börnin sín og að sjá þau komast til manns. Of miklum tíma eyddi hún í að óttast um líf þeirra og limi og oft sá ég hana standa við gluggann í vondum veðrum frávita af ótta ef einhver var á ferð úti í sortanum.

Þess vegna var svo erfitt að upplifa regnið og storminn á jarðarfarardaginn hennar. Ég vona bara að hún hafi verið víðs fjarri í sólskini og logni eftir stormasama ævi.

Blessuð sé minning hennar.

Helgarferð til Barcelona 22. - 26. apríl 2010

2010-05-16T06:17:00.000-07:00

Alltaf svo flottar svona myndir sem maður tekur sjálfur.
Kaþólsk messa í klaustrinu í Montserrat.

Í Montserrat klaustrinu.

Við Sigurbogann á Sant Johan

Montserrat, fjall sagarinnar. Eins og það sé búið að saga út klettana og búa til styttur.

Mjög sérstakt fjall og líka gróðurinn.

La Sagrada Familia kirkjan hans Gaudis.

Brandur var dálítið hrifinn af öllum skútunum.

Í Park Guell garðinum, allt í mósaiki. Efnið sótt í brot sem hent var úr verksmiðjum.

Á einum turninum voru kaffibollar á hvolfi, sennilega af því að Gaudi drakk ekki kaffi.

Slöngugarðurinn í Park Guell.

Undir er súlnatorg en þar hugsaði Gaudi að yrði markaðstorg í skugganum.

Eitt af húsunum hans Gaudis við Gracia götu.

Við skelltum okkur í helgarferð til Barcelona á sumardaginn fyrsta til að fá smáforskot á sumarið. Ferðin út gekk vel, völlurinn opnaðist á hárréttum tíma fyrir okkur. Við gistum á Ayre Hotel Caspe sem er örstutt frá Catalunyutorgin og Römblunni sem á víst að vera frægasta gata Spánar. Við drifum okkur morguninn eftir í kynnisferð um borgina. Sonja Magnúsdóttir fararstjóri sagði okkur allt um arkitektinn Gaudi og sýndi okkur húsin hans sem skera sig frá öðrum vegna sérkennilegs byggingalags og skreytinga sem allar tengjast náttúrunni. Við fórum í Park Guell garðinn en þar teiknaði Gaudi upphaflega einbýlishúsahverfi sem allt átti að vera sem náttúrulegast. Það voru samt aðeins byggð tvö hús og seinna teiknaði Guell þennan fallega garð sem þarna er núna. Miklar mósaikskreytingar setja sitt mark á garðinn sem allar eru unnar úr brotum sem hent var úr verksmiðjum. Síðan fórum við að La Sagrada Familia kirkjunni sem Gaudi byrjaði að teikna um 1830 og er enn í byggingu. Þarna er Gaudi grafinn en síðustu 14 árin bjó hann við hliðina á kirkjunni og helgaði henni allt sitt líf. Því næst var ekið um borgina, niður að höfninni og upp í Montjuichæðina. Þar er sérkennilegur kirkjugarður, allar grafir ofanjarðar, og sagan segir að gestirnir verði að dufti innan 2ja ára og þá hægt að leigja hýbýlin að nýju. Við sáum Ólympiusvæðið og sáum vítt yfir borgina.

Að þessu loknu skelltum við okkur á Römbluna og urðum fyrir vonbrigðum, eintómar túrista- og dýrabúðir, jafnvel hanar og hænur til sölu, matsölustaðir þar sem hvað líktist öðru og verðlagið ekki fyrir Íslendinga með rándýrar evrur. Við enduðum við höfnina og þar heillaðist Brandur af öllum skútunum, tilbreyting frá því að draga hann frá mótorhjólunum.
Við röltum um Port Vell sem er fljótandi svæði, gengum einn hring um mollið og vorum fljót að koma okkur út þegar við vorum búin að reikna út evruverðið, engin verslunarferð í útlöndum í dag.

Frúin var að lokum gengin upp að hnjám í hitanum og gott að komast upp á hótel. Þar gat Brandur leikið sér með fjarstýringuna og árangurslaust leitað að efni sem ekki var talsett á spænsku. Sáum reyndar yfirspenntan fréttamenn sem hafði drifið sig til Íslands að kynna sér eldgosamenningu og virtist yfir sig hrifinn þótt við skildum ekki orð.

Á föstudeginum fórum við í ferð upp í klaustrið í Montserrat, fjall sagarinnar. Sem betur fer kynnti ég mér ekki þessa ferð fyrirfram og vissi ekki að ég væri að fara hátt upp í fjöll en það var mesta furða hvað ég var lítið hrædd. Við sátum smástund í kaþólskri messu hjá munkunum en flýttum okkur svo út í sólskinið að njóta útsýnisins. Horfðum á litla sporvagna ganga beint upp í loftið upp á efstu kletta en létum það vera að taka okkur far með þeim.

Þegar heim var komið röltum við upp að La Sagrada Familia, fengum okkur paellu og óáfengan bjór á litlum útiveitingastað og nutum á meðan skólplyktarinnar sem nóg var af alls staðar. Sennilega það dýrasta sem var keypt í ferðinni, fyrir hrísgrjón með þremur rækjum, brauðbita og bjórinn borguðum við um 9000 krónur.

Sátum síðan í litlum garði fram eftir kvöldi og horfðum á mannlífið sem var ólíkt rólegra og fjölskylduvænna en á Römblunni.

Sunnudagur.

Fórum snemma á fætur og gengum niður Sant Johan í átt að sigurboga þeirra Katalóníumanna. Þar var sá stærsti og skemmtilegasti markaður sem ég hef séð, fólk af ýmsu þjóðerni að selja handverk og mat og virkilega gaman að skoða. Ætlaði að kaupa eitthvað í bakaleiðinni og röltum í gegnum fallegan garð, skoðuðum dýragarð sem var ¨dýr¨garður og síðan niður að höfn til að skoða fleiri skútur. Í bakaleiðinni var komin milljón manns á markaðinn og allur kaupáhugi hvarf, keyptum okkur bara Marokkóakökur og fórum heim í siesta. Um kvöldið fórum við aftur niður að höfn og borðuðum á fínum útiveitingastanð, fengum góðan mat, glaðlega og góða þjónustu og borguðum svipað fyrir það og hrísgrjónin frægu.

Mánudagur.

Tékkuðum okkur út um hádegið og röltum um nágrennið fram til kvölds. Vorum búin að fá þær fréttir að Keflavíkurvöllur væri opinn fyrir okkur og engin útsýnisferð um Ísland í boði.

Rútuferðin út á völl varð dálítið lengri en átti að vera, bílstórinn villtist og eftir mikið hringsól um mjóar einstefnuakstursgötur fékk hann lögreglufylgd að næsta hóteli. Þegar loksins var svo búið að pikka upp alla farþegana keyrði hann á bíl sem ætlaði að lauma sér inn á rútubraut og það tók hálftíma að leysa úr því. Eftir mjög langa innritun sem gekk ótrúlega hægt urðum við hlaupa í gegnum flugstöðina og út í vél og í loftið komumst við á hárréttum tíma og lent í Keflavík um tvöleytið um nóttina. Kalt að koma heim en gott að anda að sér hreinu lofti og alltaf gott að koma heill heim. En það er satt að ef maður vill láta tímann líða hægt þá á maður að ferðast. Þegar maður er að upplifa eitthvað nýtt á hverjum degi þá er eins og hver dagur sé miklu lengri en í rútínunni hérna heima.

Borgarferð með Jökli Mána

2010-05-09T08:24:00.000-07:00

Jökull Máni var hjá okkur í helgardvöl.

Í gær fór hann með afa að bóna bílinn og svo fórum við sund.

Í dag fórum við í borgarferð, gáfum öndunum á tjörninni, fylgdumst með víkingum í Hljómskálagarðinum, pjakkurinn klifraði í trjám og klifurgrindum og öllu því hægt var að klifra í.

Í leiðinni tókum við myndir af þeim styttum bæjarins sem urðu á leið okkar. Það er rétt hjá J'oni Gnarr, þær eru flest allar af körlum og ef þær eru af konum þá eru þær nafnlausar og klæðlitlar. Ætli ég kjósi ekki Besta flokkinn til að úr þessu verði bætt og Hallveig Fróðadóttir fái uppreisn æru við hlið manns síns á Arnarhóli.

Við fengum okkur kaffi, kökur og ís í Kaffi Flóru í Grasagarðinum.

Jökull hafði mestan áhuga á fiskunum í tjörninni.

Og það var klifrað og klifrað og klifrað....

Við vorum svo heppin að hópur víkinga var á hlaupum í kringum Tjörnina. Svo söfnuðust þau saman í Hljómskálagarðinum og þar virtist svikari vera fundinn og mikll leikur í gangi.

Það er svo gaman að klifra í trjám, þótt maður detti og rispi sig pínulítið.

Sannur víkingur beit bara á jaxlinn og leitaði að næsta tré.

Brauðið rann ljúflega niður í fuglana á Tjörninni.

Svanirnir voru tignarlegir og dálítið montnir að sjá.

Þarna fundum við þó fallegt par sem sýndi að kærleikurinn er ofar öllu.

Styttan af Bertel Thorvaldsen. Einn af frægu köllunum.

Jóninna sextug

2010-01-09T09:23:00.001-08:00

Ninna og Oddný systir hennar. Þær gætu nú alveg verið tvíburar.
Hulda, Sigga og Maggi.

Jóhanna Sig, Edda og Berglind.

Kennslukonur í meirihluta. Halldóra, Heiðveig, Guðrún Sig og Guðrún Mark.

Guðrúnirnar í djúpum samræðum. Örugglega um skólamál.

Jóninna varð sextug þann 5. janúar. Þar með er ég aftur komin í þær aðstæður að vera ekki á sama tug og spilavinkonur mínar og þarf næstu þrjú árin að vera aftur litla barnið í hópnum.

Lína bauð til veislu að heimili sínu í Lækjarsmára til að hylla mömmu sína. Mér finnst bara skrýtið hvað allar þessar sextugu konur eru ungar í dag miðað við það sem manni fannst fyrir einhverjum árum síðan að sextugar konur væru. Við hljótum alltaf að vera að yngjast í stað þess að eldast. Við verðum örugglega eins og börn þegar við verðum komnar á elliheimilið og getum spilað fram á nótt þar sem engin þarf að fara snemma til vinnu daginn eftir.

Áramót á Sigló

2010-01-09T09:02:00.000-08:00

Hvanneyrarskálin upplýst, árið 2010 nýhafið og bærinn fallega skreyttur.
Hátíðarkvöldverður á gamlárskvöld. Verst að það sést bara í kollinn á aðalkokkinum sem eldaði þessar fínu þingeysku gæsir ofan í mannskapinn.

Ásrós Ósk og Hera Björk við brennuna.

Atli Örn glaðbeittur á brennunni.

Ástrós, Atli og Svava að koma af skíðum og brettum. Það eru forréttindi að hafa þetta flotta skíðasvæði innan bæjarmarkanna.

Við ákváðum daginn fyrir gamlársdag að skella okkur til Siglufjarðar. Veðurspáin var góð nokkra daga fram í tímann, frost og stillur, svo ég ákvað að ég myndi lifa það af að keyra norður án nagladekkja. Brandur fékk að keyra báðar leiðir en aldrei þessu vant treysti ég honum betur en sjálfri mér til að halda bílnum á veginum sem hann gerði með glæsibrag.

Veðrið var einstaklega fallegt, bæði sól og fullt tungl á lofti norður Borgarfjörðinn og ég tók myndir af þessum blindfulla mána af og til alla leiðina frá hinum ýmsu sjónarhornum.

Það er alltaf gaman að koma til Siglufjarðar og ekki er hann síðri á þessum árstíma, húsin uppljómuð og Hvanneyrarskálin fallega upplýst.

Á gamlárskvöld borðaði stórfjölskyldan saman á Hafnargötunni og gæsirnar a la Sævar runnu ljúflega niður. Um miðnættið var flugeldasýning á bakkanum sem hver meðalbjörgunarsveit hefði getað verið stolt af og ég er ekki viss um að ég sé aftur komin með fullkomna heyrn aftur eftir alla skothvellina sem voru aðallega í boði húsráðanda og vinar hans. Við létum okkur nægja að dást að þessu úr vissri fjarlægð og lögðum ekkert til dýrðarinnar. Ég er samt ekki frá því að börnin hafi notið betur litlu flugeldanna og stjörnuljósanna.

Á nýjársdag fórum við í göngutúr um bæinn og um kvöldið borðaði stórfjölskyldan sig inn í nýja árið á Fossveginum.

Daginn eftir brenndum við suður í þessu fallega veðri, komum við í Skorradalnum til að athuga með óðalið sem var í fínu lagi þótt inni væri þriggja stiga frost þrátt fyrir að einn ofn vermi kotið.

Um kvöldið fórum við í kvöldverðarboð til Önnu Margrétar og Guðna og dvöldum þar fram á nótt svo það er ekki hægt að segja annað en við höfum verið félagslega vel sett í kringum þessi áramót.

Jóladagur

2009-12-27T05:32:00.000-08:00

Kalkúnninn var orðinn dálítið þreyttur á því að dvelja aðeins of lengi í ofninum en annars var þetta ágætt.

Við spiluðum Alias, tímavörðurinn var orðinn dálítið þreyttur að fylgjast með stundaglasinu.

Jói og Jökull tóku létt dansspor.

Á jóladag komu Jói, Guðrún, Daníella, Jökull og Nonni í mat. Jói þurfti fyrst að keyra Viktoríu á Stokkseyri svo honum seinkaði aðeins. Kalkúnninn sem fór inn í ofn um tíuleytið var því orðinn heldur þurr á manninn að bíða eftir gestunum. Eftir matinn spiluðum við Alias sem reyndi töluvert á heilann hjá okkur þessum gömlu. Bráðskemmtilegt samt þrátt fyrir tap.

Annar í jólum var slökunardagur eftir veisluhöld síðustu þriggja daga. Við Brandur fórum í göngutúr um Elliðaárdalinn og enduðum í kaffi og smákökum í Byggðarenda hjá Önnu og Þórarni. Gengum síðan heim aftur í rökkrinu og ég brunaði upp brekkuna án þess að stoppa og kom sjálfri mér og Brandi virkilega á óvart. Kannski er ég orðin svona orkumikil eftir allt átið síðustu daga, nóg til að brenna.

Við elduðum síðan jólasviðin hans Brands og la´gum svo á meltunni það sem eftir lifði kvölds.

100 ára afmæli pabba á jóladag

2009-12-26T05:15:00.000-08:00

Jóladagur 25. desember 2009

Í dag eru 100 ár síðan pabbi minn, Karl Magnússon, fæddist í Fossárdal í Fróðárhreppi á Snæfellsnesi. Afi minn og amma, þau Magnús Árnason og Ingveldur Lárusdóttir, fluttu síðan að Knerri í Breiðuvík og þar bjuggu þau til dauðadags og einnig pabbi og mamma en þau tóku við búinu þegar afi var orðinn það veikur að hann gat ekki lengur séð um það. Þá voru mamma og pabbi búsett í Reykjavík en þar fæddist Stella en hún var sú eina af okkur systkinum sem fæddist á sjúkrahúsi. Um sumarið fluttu þau að Knerri og þá var ráðist í að byggja steinhús og þar sem þurfti að nýta allt sem hægt var úr gamla torfbænum bjuggu þau í fjárhúsinu á meðan húsið var að komast upp. Stella segist því eiga það sammerkt með Jesúbarninu að hafa verið lögð í jötu.

Mamma, Halldóra Guðrún Jónsdóttir, var í vist á Akureyri hjá Jónatani Marteini skósmið og konu hans Guðnýju og passaði meðal annars þeirra einu dóttur Huldu sem síðar stofnaði JMJ með sínum manni en tengdasonur hennar og dóttir reka þá búð í dag.

Systir mömmu, Eiríka, bjó þá á Búðum og ákvað mamma að fara að heimsækja hana í tvær vikur og fór með skipi suður og var sett í land á Arnarstapa. Þar fékk hún hest og fylgdarmann að Búðum. Á leiðinni fóru þau fram hjá flokki manna sem var við vegagerð. Þar var Karl faðir minn að verki og leist vel á þessa ungu aðkomukomu og ákvað að láta hana ekki sleppa í burtu aftur. Það fór því þannig að tveggja vikna dvölin varð að eilífðarbúsetu í Breiðuvíkinni og hún fór aldrei aftur norður til Akureyrar.

Þau byrjuðu samt búskap í Reykjavík á Öldugötunni en pabbi vann hjá Kveldúlfi og ætlaði sér aldrei að verða bóndi í sveit. Það fór þó þannig að þegar afi var orðinn veikur og pabbi eina barnið, að hann fékk mömmu í lið með sér að fá hann til að taka við búinu og þau fluttu vestur.

Pabbi var oddviti sveitarinnar í fjölda ára og það var víst honum meira hugðarefni en búskapurinn að vasast í þeim málum. Mamma var búhneigðari og vissi ekkert skemmtilegra en að fá að vinna úti við búverkin. Hennar hlutskipti var þó að standa yfir pottum og pönnum meiri hluta dagsins, fara fyrst á fætur á morgnana og hita upp í kolavélinni svo það væri farið að hlýna þegar hinir skriðu framúr. Hún fór líka síðust í rúmið og hélt því til dauðadags að geta aldrei farið að sofa meðan einhverjir voru á fótum. Meðan börnin voru lítil, en við vorum fimm systkinin, saumaði hún á okkur fötin á nóttunni því þá var friður og öll fallegu fötin sem hún átti þegar hún kom í sveitina urðu að sparifötum á okkur systkinin. Síðustu kjólana hennar notaði ég til að sauma upp úr á mig árshátíðarkjóla í Kennó.

Amma og afi bjuggu á loftinu en afi dó þegar ég var fjögurra ára og amma þegar ég var þrettán ára. Ég man lítið eftir afa en man þó að hann smíðaði handa mér litla hrífu svo ég gæti rifjað með honum flekkina. Ein minningin er að hann hafi gefið mér rauð stígvél en mamma sagði að það hefði mig sennilega dreymt eins og margt annað sem ég þóttist muna frá þessum tíma.

Amma var mér ekki sú amma sem ég þráði að eiga en ég færði henni matinn og skúraði fyrir hana en þær minningar sem ég á um hana eru ekki til skráningar.

Pabbi dó í júlí 1996 86 ára gamall en síðustu þrjú árin dvaldi hann á St Fransiscus spítalanum í Stykkishólmi en eftir að hafa fengið tvisvar heilablóðfall komst hann ekki á fætur aftur. Þetta voru honum erfið ár þótt vel væri um hann hugsað, hann gat ekki lesið eftir heilablæðingarnar en það var hans helsta dægrastytting áður og það eina sem gladdi hann var ef einhver gaf sér tíma til að fara með hann í reykherbergið svo hann gæti reykt eina sígarettu. Pípuna réði hann ekki lengur við en hún hafði verið honum staðfastur fylginautur frá unga aldri.

Mamma dó svo á þessum sama spítala árið 1999, 89 ára gömul og þrotin að kröftum en andlegri heilsu héldu þau bæði til dauðadags þótt líkaminn væri orðinn illa farinn af striti og streði lífsins.

Hún hefði orðið 100 ára 12. júní á næsta ári.

Blessuð sé minning þeirra beggja.

Aðfangadagskvöld

2009-12-24T13:45:00.001-08:00

Jólatréð okkar með öllum pökkunum okkar.

Brandur var svo glaður að fá loksins hring á litla puttann.

Og ég fékk Bláliljuna þótt ég væri búin að fá hrærivél og líka þrjár bækur frá bóndanum.

Snædís skreytti jólastréð seint á Þorláksmessu eftir að hafa staðið vaktina allan daginn yfir skötunni á Laugaási með bróður sínum.

Ánægð hjónakorn eftir að hafa tekið upp allar gjafirnar.

Þetta var rólegt aðfangadagskvöld. Við vorum bara tvö að þessu sinni og borðuðum hamborgara-hrygg og heimalagaðan ís í eftirrétt. Brandur fékk möndluna og fékk í möndlugjöf að fá að opna fyrsta pakkann. Við fengum fullt af fallegum gjöfum frá börnunum okkar og nánustu vinum og ættingjum. Það er yndislegt að vera til og vita að öllum líður vel í kringum okkur þótt við vildum helst hafa alla nær okkur en það er víst ekki hægt að fara fram á meira en að allir hafi það gott hver á sínum stað.

Jólakveðjur

2009-12-24T05:37:00.001-08:00

Maggý, Brandur, Sigga, Ninna, Grímur, Maggi, Guðni, Anna Margrét, Anna Eym og Þórarinn.

Nú eru jólin að ganga í garð, aðfangadagur og allt í friði og ró. Enginn jólasnjór hér sunnanlands en í gær kom smáfjúk og það hvítnaði aðeins og birti yfir. Þetta er alveg nóg fyrir mig, ég vil frekar að allir komist klakklaust leiðar sinnar.

Í gær á Þorláksmessu var hér hin árlega skötuveisla fyrir spilaklúbbinn. Að þessu sinni voru forréttir í boði Hafró, Bramafiskur, makríll, loðna, reykt hrefna, söl og fleira en þetta var jólagjöf bátsmannsins þetta árið. Þessu voru gerð góð skil og ekki var skatan og saltfiskurinn síðri en Brandur er orðinn snillingur í að verka skötu.

Að loknu uppvaski fórum við til Fjólu, fyrrverandi tengdamóður minnar, og hún fór svo með mér að heimsækja Rúnu á Grund. Hún var mjög glöð að sjá okkur þrátt fyrir að vera kannski viss á hverjar við vorum. Hún er svo sæt og fín og lítur svo vel út en það sagði hún að væri því að þakka að það væru allir svo góðir við sig. Hún á líka ekki skilið annað því það gætu margir lært af henni hvernig á að koma fram við náungann. Alltaf glöð og kát og þakklát fyrir allt þótt lífið hafi kannski ekki alltaf farið um hana mjúkum höndum.

Í kvöld fer Snædís til Jóa og Guðrúnar og borðar með þeim og pabba sínum en við hjónakornin verðum hér tvö ein í friði og ró og ætlum svo að hlusta á Pál Óskar og Móniku í Fríkirkjunni kl hálftólf. Á morgun fáum við svo njóta samvista við börn og barnabörn sem eru hér í kringum okkur en önnur verða að vera með okkur í anda.

2009-10-10T12:39:00.000-07:00

Þessi litli nýfæddi drengur á myndinni heitir Jökull Máni og er 5 ára í dag.

Ég var svo stolt yfir að fá að vera viðstödd fæðingu hans og aðstoða við að koma honum í heiminn. Það er ótrúlega mögnuð tilfinning að sjá þessi litlu kríli skríða út í heiminn.

Haustdagar

2009-09-22T07:18:00.000-07:00

Viktoría Rós, Daníella Líf, Kara Björk

Rúna Annell, Jökull Máni og Roman Anton.

Spilaklúbbsferðin byrjaði í brunch í Skógarbæ.

Við kíktum í Pakkhúsið í Ólafsvík og keyptum handverk.

Borðuðum í Fjöruhúsinu á Hellnum.

Og Þórarinn gaf okkur auðvitað nóg að borða í Hruna.

Stella, Marteinn og ég í Búðakirkjugarði.

Magnús, Unnur, Sólrún og Birna Guðbjartsbörn og Gógó.

Ingi Björn, Sillufjölskyldan og Brandur.

Guðrún, Jói, Dóra, mamma gamla, Fannar og Snædís á Svignaskarði.

Dóra 36 ára

Amma Fjóla kom í heimsókn

Brandur fékk loksins að kaupa sér bát en segir fátt af veiði.

Brúðhjónin Bergur og Álfheiður

Systkinabörnin í Brandsfjölskyldu.

Þá er komið haust á ný með sínum fallegu litum. Hver árstíð hefur sinn sjarma og þótt það sé alltaf smákvíði sem fylgir því að sumarið sé á enda runnið og vetur í nánd þá verður að líta á björtu hliðarnar, kertaljósin og rólegheit undir hlýju teppi.
Ég er í sjúkraleyfi þessa dagana, lét kíkja á öxlina sem hefur verið mér erfið allt frá tíu ára aldri en þá lenti ég undir þungri járnkerru sem var full af naglaspýtum sem blessaðir rafveitukallarnir skildu eftir sig, en þá var verið að leggja fyrst rafmagn í sveitina mína. Það sumar fór í sjúkrahússdvöl bæði í Stykkishólmi og Reykjavík en þangað hafði ég aldrei stigið fæti áður og fannst það því mikil heppni í óheppninni að fá að heimsækja þessa blessuðu borg sem ég bý í núna.
Eftir öll þessi ár var kominn tími til að krukka aðeins í afleiðingar brotsins og það þýðir að ég verð að hanga heima næstu tíu dagana meðan öxlin er að jafna sig eftir meðferðina. Sem betur fer vinn ég með munninum eins og læknirinn orðaði það og þarf því ekki að vera eins lengi heima og Brandur sem er búinn að vera í fimm vikna sjúkraleyfi vegna svipaðrar aðgerðar.
Sumarið var fljótt að líða. Brandur komst í sumarfrí í lok júlí og um sama leyti kom Dóra heim með börnin og dvaldi hjá okkur fram til 23. ágúst. Við vorum mest í Skorradalnum en fórum eina helgi til Dalvíkur í brúðkaup hjá frænku hans Brands, henni Álfheiði sem var að giftast honum Bergi sínum. Við eyddum svo helginni á Siglufirði hjá stjúpdætrunum í fínu veðri eins og alltaf er þarna þegar við dveljum þar.
Við Jói fórum eina dagsferð til Ólafsvíkur en Haddi og Hermann voru að hjálpa honum við að gera við jeppann. Við Brandur fórum svo í afmælisfagnað sem börnin hans Guðbjarts héldu þann 31. júlí en þá hefði Guðbjartur orðið sjötugur ef hann hefði lifað. Við fórum fyrst í kirkjugarðinn á Búðum og dvöldum þar um stund, settum blóm á leiðin og kveiktum á kertum og nutum þess að minnast þessa kæra ástvinar. Síðan var farið út á Stapa en þar hafði Gógó tekið Eyrina á leigu sem rúmaði vel allan skarann. Við fengum þessa indælu súpu og parta og rjómatertu og pönnukökur í eftirrétt. Kristín Lilja Sólrúnar- og Friðriksdóttir sýndi okkur minningarmyndband sem hún hafði búið til um afa sinn og það sáust víða tár á hvarmi þegar því var lokið. Þær haldast oft í hendur þær systur, gleðin og sorgin.
Við Brandur dvöldum svo í dalnum okkar um verslunarmannahelgina, fengum eina heimsókn þegar Anna Margrét birtist og endurguldum svo heimsóknina hjá henni á sunnudeginum.
Ég leiddi svo spilaklúbbinn vestur til Ólafsvíkur þann 29. ágúst. Þar var spilað út í eitt og rétt gafst tími til að borða hinn gómsæta mat sem Þórarinn reiddi á borð fyrir okkur bæði seint og snemma. Á sunnudeginum fórum við svo í Breiðuvíkina, gengum upp í Rauðfeldargjá, skoðuðum Arnarstapa og fengum okkur að borða í Fjöruhúsinu á Hellnum sem Hilmar Oddsson er búinn að gera ódauðlegt með mjög fallegum söng. Helgin sem byrjaði með hávaðaroki endaði í góðviðri sunnan fjalls.
Síðan hefur það bara verið vinnan, alltaf nóg að gera við að koma skólanum í gang og ekki minnka verkefnin þótt fólkinu sé fækkað.
Síðustu daga hefur verið mikið talað um að það þurfi að stækka fangelsin til að koma öllum glæpamönnunum okkar fyrir. Hvernig væri að eyða meiri peningum í að koma í veg fyrir að þetta blessaða fólk verði að glæpamönnum? Við horfum á blessuð börnin sem búa við misjafnt atlæti og aðbúnað og stritum við að beina þeim á rétta braut en það eina sem við fáum er síminnkandi fjármagn og minni mannauður til að hlúa að þeim.
Það er grátlegt að horfa upp á það að þeir sem stýra fjárstreyminu byrja alltaf á lítilmagnanum, þessir stóru þurfa alltaf fyrst að fá sitt til að eiga nú fyrir dýru húsunum sínum og flottu jeppunum. En ég breyti því víst ekki með því að röfla um það hér.

Sólríkur júlímánuður

2009-07-15T04:05:00.000-07:00

Við frænkur fórum til Þingeyrar á Dýrafjarðardaga.
Við fengum okkur belgískar vöfflur í Simbahöll á Þingeyri.

Hemmi frændi leyfði gömlu að koma með.

Sætar tengdamæðgur að bíða eftir pizzu.

Um borð í Baldri. Fer sólin í augun á þér Hemmi minn?

Í minningareitnum á Súðavík.

Í Arnardal við Ísafjarðardjúp.

Hermann dró mömmu gömlu á trampólínið.

Hermann og Biggi að grilla.

Sjáið þið, ég þorði út á brún. Þorði líka að sitja brúnmegin í bílnum á Svalvogsveginum hans Elíasar Kjarans. Kannski fer ég næst í fallhlífarstökk og riverrafting.

FFlott skilti. Vegurinn var ekki eins illfær og ég hélt að hann væri.

Falleg vík við mynni Arnarfjarðar.

Mummi skemmti sér vel í ferðinni sérstaklega þegar hann var eltur af litlum sætum stelpum.

Við Maggý í Arnarfirði.

Hermann og Regína að panta pizzu á Bíldudal.

Við Flókalund.

Í staðinn fyrir að tjalda gistum við hjá Magna og Maju í Hólminum eftir 9 klst keyrslu.

Veðrið hefur leikið við okkur hér á landi mest allan júlí. Ég fór á Vestfirði með Maggý, Hermanni og Regínu. Við dvöldum í góðu yfirlæti á Þingeyri hjá fjölskyldunni hans Hermanns. Þau fengu lánað fyrir okkur raðhús svo við þurftum ekki að nota tjöldin sem áttu að hýsa okkur. Veðrið var stórkostlegt og reglulega gaman að kynnast lífinu í þessu fallega þorpi og láta streituna eftir veturinn líða úr sér. Þessa helgi voru Dýrafjarðardagar og við fórum á hörputónleika í kirkjunni þar sem Elísabet Waage seiddi okkur næstum því inn í draumalandið, horfðum á vöðvatröll keppa í Vestfjarðavíkingnum, og upplifðum víkingastemmingu á nýja víkingasvæðinu sem er mjög skemmtilega uppbyggt. Við Maggý keyptum listmuni af hnni Vögnu sem er ótrúleg listakona og litríkur karakter. Hún spáði líka fyrir okkur í bolla og var auðséð að hún var eittthvað göldrótt á því sviði. Það er svo gaman að hitta svona eftirminnilegar manneskjur sem leyfa sér að vera öðruvísi og hefur sterkar skoðanir á lífinu. Vonandi drepum við ekki niður svona karaktera með öllum okkar greiningum og tilraunum til að steypa alla í sama mót.

Eftir dýrðardaga á Þingeyri héldum við aftur suður, fórum Svalvogsveginn hans Elíasar Kjarans, sem hann gerði fyrir margt löngu með litlu ýtunni sinni til að koma einbúunum á Lokinhömrum og Hnitbjörgum í Arnarfirði í vegasamband. Ég var nú frekar smeyk að fara þessa leið og var að hugsa um að biðja Bigga að keyra mig yfir heiðina og bíða eftir þeim þar en lét mig hafa það, sem betur fer. Þetta var ekki eins hrikalegt og ég hafði ímyndað mér og eftir allt saman varð þetta toppurinn á ferðinni að hafa farið þessa leið í eins fallegu veðri og hægt er hugsa sér. Við ætluðum að tjalda á leiðinni en eftir að hafa borðað í sólstrandaveðri á Bíldudal komum við í þoku á Tálknafirði og Patreksfirði og ákváðum að keyra bara alla leið í Stykkishólm og gista hjá Magna. Þokan einskorðaðist samt bara við þessa tvo firði því þegar við komum suður fyrir heiði þá komum við aftur í sömu blíðuna á Barðaströndinni og alla leið í Hólminn. Hermann keyrði því í 9 tíma en kvartaði ekki og vildi engin ökumannaskipti, hefur sennilega ekki treyst okkur fyrir tækinu.
Við gistum svo eina nótt hjá Magna og Maju í Hólminum og fórum síðan til Ólafsvíkur og sváfum eina nótt í Lindarholtinu og héldum svo heim og tókum Hadda og Stellu með okkur.

Við Maggý fórum í Pakkhúsið og þar hitti ég kennarahjónin Maríu og Sveinbjörn sem kenndu hjá mér á Hólmavík forðum daga og stóðst ekki mátið að kaupa af henni eina mynd svo ég kom heim hlaðin minjagripum úr ferðinni.

Ég fann svo hvernig stressið læddist að mér við heimkomuna í borgina og flýddi mér daginn eftir upp í Skorradal og eyddi helginni þar með sjálfri mér í 20 stiga hita og yndislegri náttúru og naut þess í botn. Vökvaði og vökvaði vatnsþyrstan gróður og hef sennilega gert aðeins of mikið af því því allt vatn var búið á sunnudagsmorguninn og þá fór ég heim. Ég var líka ótrúlega dugleg, tók rababarann og skar hann niður, bjó til sultu og föndraði ýmislegt. Það er líklega hollt fyrir sálina að vera stundum einn með sjálfum sér til að sjá hvort sá félagsskapur er ekki bara í lagi stundum þótt alltaf sé gott að hafa fólk í kringum sig sem manni þykir vænt um.

Ég brunaði svo í Keflavík á sunnudeginum og náði í Jökul Mána, mútaði honum með ís til að koma með mér til Grindavíkur til að heimsækja Maggý og hundana. Þar fórum við í gönguferð og hann hafði mjög gaman af því vera með Kandís en Þarfur var ekki hrifinn af honum svo hann lét hann vera.

Á mánudaginn komu svo Haddi og Stella og gistu hjá mér og það var virkilega gaman að fá þau, nú fæ ég þau kannski oftar í heimsókn þar sem Maggý er flutt til Grindavíkur.

Skemmtilegur sunnudagur

2009-06-29T03:45:00.001-07:00

Ömmustrákurinn Jökull Máni ansi þreyttur eftir að hafa hoppað og skoppað allan daginn í Húsdýra- og fjölskyldugarðinum og í garðinum í Grýtó.
Ég gleymdi því miður að taka með mér myndavélina í Húsdýragarðinn en náði að mynda pjakkinn með sápukúlurnar í garðinum hér heima.

Ég fékk að hafa Jökul Mána hjá mér í dag meðan foreldrarnir voru að vinna. Það var orðið ansi langt síðan hann hafði verið hjá mér og amma ekkert efst á óskalistanum. Ég reyndi því allt sem ég gat ti lað vera skemmtileg, fórum í Húsdýra- og fjölskyldugarðinn og þar hljóp hann og hoppaði í tvo tíma og var alveg alsæll og ég líka. Svo fórum við í heimsókn til pabba hans á Laugaás og fengum pönnukökur með rjóma. Því næst fórum við heim og hann dansaði í garðinum til klukkan 9 og þá fékk ég hann loksins inn og hélt að hann myndi sofna undir eins yfir Dýrunum í Hálsaskógi en það var svo spennandi að hann lognaðist ekki út af og að lokum bjuggum við til gítar og hljóðnema úr pappa svo hann gæti spilað og sungið með. Skemmtilegur sunnudagur með skemmtilegum dreng.

Sumarfrí í Skorradal

2009-06-26T10:02:00.000-07:00

Brandur er búinn að kaupa sér bát og hann hafði það af að koma mér um borð og út á vatn. Skógarbær frá nýju sjónarhorni, rétt sést í þakið upp úr öllum trjánum sem eru í örum vexti.
Útsýnið yfir vatnið.

Gungan varð að vera í björgunarvesti þótt aðeins væri hálfur metri til botns.

Brandur dýfði öngli í vatnið en ef einhverjir fiskar hafa verið þarna voru þeir allir flúnir.

Við erum búin að búa til litla grasflöt svo nú er hægt að tjalda litlu kúlutjaldi.

Ég byrjaði í sumarfríi föstudaginn 19. júní og við náðum því einni viku saman í fríi en nú er Brandur á leiðinni út á Reykjaneshrygg í glampandi sólskini og hita. Sumarið loksins komið, sólskin og a.m.k. 17 stiga hiti og þá þurfti hann að fara út á sjó og kemur ekki aftur fyrr en í lok júlí. Ég verð því að finna mér eitthvað að gera á meðan. Hann lagði til að ég yrði dugleg að hjóla og fara í sund á meðan til að ná upp þreki sem er orðið frekar lítið af og vonandi tekst mér að koma mér af stað, ekki veitir mér af.

Skorradalur um hvítasunnu.

2009-06-10T17:35:00.000-07:00

Um hvítasunnuna fórum við í Skorradalinn, fyrsta helgin á þessu sumri í kotinu.
Veðrið var ágætt, blanda af sólskini og síðdegisskúrum og 10-12 stiga hiti. Ég afrekaði það að setja niður nokkur sumarblóm, lesa eina bók og horfa á Brand brasa bæði úti og inni. Hann tekur sig svo ljómandi vel út við eldavélina, miklu betur en ég, svo ég læt hann bara um þetta. Hann er líka í sumarfríi en ég enn í bullandi vinnu svo þetta hlýtur að vera jöfn verkaskipting.
Ég verð svo að sjá um mig sjálf allan júlí svo það er um að gera að njóta þess að láta snúast í kringum mig þangað til. Ég er sem sagt að breytast í algjöra kvenkarlrembu sem situr og les blöðin meðan hann snýst í eldhúsinu.
Veit ekki hvað við gerum um næstu helgi en býst við að það verði Skorradalurinn og vonandi eiga einhverjir leið um og kíkja í kaffi.

Sumarið er komið

2009-06-10T17:17:00.000-07:00

Loksins erum við búin að hleypa börnunum út í sumarið og sýndist mér í morgun að þeim þætti það ekki leiðinlegt. Á mánudaginn fór ég með 3. bekk í bæinn með strætó. Veðrið var mjög gott og börnunum fannst mjög gaman að ganga um Hljómskálagarðinn og kringum Tjörnina, leika sér á Austurvelli og spjalla við litríka karaktera eins og Vilborgu Dagbjartsdóttur og aðra miður þekkta sem halda til þarna við styttuna af Jóni forseta. Að lokum fengu allir ís og það voru glöð börn sem var troðið inn í strætisvagn ásamt rúmlega hundrað öðrum reykvískum skólabörnum sem á krepputímum fá náðarsamlegast strætómiða til að skoða umhverfið. Reyndar held ég að nokkur börn í hópnum hafi aldrei gengið í gegnum Hljómskálagarðinn né í kringum Tjörnina og reyndar langt síðan að ég sjálf hef gengið þessa leið. Maður leitar oft langt yfir skammt. Seinni hluta dagsins var ekki alveg eins rólegt á Austurvelli en þá lét Búsáhaldabyltingin aftur á sér kræla til að mótmæla nauðungarsamningum um Ices(l)ave.
Á þriðjudaginn fórum við með alla nemendur skólans, nema 10. bekk í Gufunes. Aftur vorum við heppin með veður og þarna er frábær aðstaða fyrir alls konar leiki og það var gaman að enda erfiðan vetur á því að sjá alla glaða og káta í leik og þótt harkan í fótboltanum yrði stundum aðeins of mikil eins og gengur þá gekk þetta allt mjög vel og allir fóru glaðir heim, ýmist hjólandi eða gangandi. Í morgun voru skólaslit og börnin frelsinu fegin en við eigum enn nokkra daga eftir enn þar til við göngum frjáls út í sumarið en það kemur að því.
Silla, Atli, Ester, Bjarki, Ástrós og Hera voru hér um helgina og héldu upp á sjómannadaginn með okkur. Við fullorðna fólkið fórum á sjómannaball á Hótel Nordica en Ástrós passaði þau litlu og fórst það vel úr hendi. Ballið var fínt, góður matur og Gísli Einarsson var veislustjóri og fór út og suður með sinn borgfirska húmor. Kallinn er bráðskemmtilegur og kann að gera grín að sjálfum sér og öðrum. Hljómsveitin Óðsmannsæði spilaði fyrir dansi og við tókum eina syrpu og forðuðum okkur svo heim áður en æði færi að renna á sjóarana sem sumir voru orðnir dálítið valtir á fótunum. Fer ekki sögum af því hvernig veislan endaði en vonandi endaði hún vel fyrir alla.

Útskriftarveisla Inga Björns

2009-05-24T09:05:00.001-07:00

Afinn stoltur með afastrákana sína tvo sem eru aldursforsetar í barnabarnahópnum.
Eingi Björn, Ellen og Úlfar bjóða gesti velkomna.

Snædís og Ólöf tóku sig vel út í veislunni.

Örvar kominn í tölvuna og Ólöf í símann.

Ingi Björn afastrákurinn hans Brands útskrifaðist laugardaginn 23. maí sem stúdent frá Verslunarskóla Íslands. Honum gekk mjög vel og við erum stolt af stráknum eins og reyndar öllum barnabarnahópnum okkar. Börnin og barnabörnin eru okkar ríkidæmi og við getum ekki annað en verið glöð yfir að eiga svona flottan hóp sem gengur vel í lífinu. Megi gæfa og gjörvileiki fylgja þeim öllum í framtíðinni.

Vorferð Engjaskóla

2009-05-24T08:41:00.001-07:00

Það var mikið fjör við Reynisvatn eins og sjá má.
Guðný var hlutlaus dómari í pönnukökukeppninni.

Bryndís las upp söguna sem hanarnir bjuggu til.

Vorhátíð Engjaskóla var haldin á föstudaginn. Hátíð barnanna fór fram í skólanum í ausandi rigningu og roki og það voru blaut börn sem fóru heim þann daginn eftir að hafa keppt í margs konar greinum við misjafnar aðstæður.

Starfsfólkið hélt svo sína hátíð um kvöldið. Hópnum var skipt upp í sex hópa sem fengu nöfnin hanar, krummar, hundar, svín, hestar og mýs. Klukkan sex fóru hóparnir í örpartý sem voru haldin heima hjá sex starfsmönnum sem eru svo heppnir að eiga heima í göngufæri við skólann. Þar undirbjuggu hóparnir sig, bjuggu til búninga og fögn. Að því loknu var stormað inn í skóla og þar urðu hóparnir að keppa í mörgum greinum eins og pönnukökubakstri, myndlist, dansi og söng og einnig voru þeir látnir þreyta lestrarpróf. Síðan var farið með rútu upp að Reynisvatni og þar sá Grillvagninn um að grilla ofan í mannskapinn.

Úrslit voru síðan kunngerð úr keppnninni og voru ekki allir sáttir við þau og á tímabili var líkt og Búsáhaldabyltingin væri endurvakin en enginn var þó handtekinn né settur í steininn. Hóparnir sýndu svo dans- og söngatriðin sem þeir höfðu æft í skólanum og ótrúlegt hvað fólk hafði náð að búa til flott atriði á stuttum tíma og margir hæfileikamenn komu þarna fram.

Hátíðinni lauk svo með trylltum dansi fram yfir miðnætti og sennilega var söngkeppninni haldið áfram í heimahúsi þarna í grennd en við gömlu hjónin fórum bara heim enda frúin búin í fótunum eftir allan dansinn.

Stjórnendur úr Grafarvogi og af Kjalarnesi í fræðsluferð

2009-05-16T05:17:00.000-07:00

Stykkishólmur skartaði sínu fegursta í sólskininu.

Hólmararnir, Jóhanna, Helgi og Kristinn voru búin að skipuleggja þessa frábæru ferð. Sæferðir fluttu okkur í tveimur hollum út í Bíldsey en þar er Gunnlaugur Árnason Helgasonar (bróðir Helga) eyjabóndi. Þetta var hátindur ferðarinnar og stressið lak af mönnum úti í þessari svo til ósnertu náttúru. Þarna gengur féð sjálfala allt árið og sér til þess að eyjan hverfi ekki í sinu. Fuglalíf er mikið og þurftum við að fara varlega um til að hrekja ekki fuglinn af eggjunum en það tókst samt ekki alveg.

Það var frískandi að finna ferskt sjávarloftið leika um vangana og ég er ekki frá því að flensuskrattinn sem hefur herjað á mig síðustu daga hafi orðið að láta undan því.

Gunnlaugur Eyjabóndi sagði okkur sögu eyjarinnar og frá því hvernig hún komst í eigu Árna Helgasonar og fjölskyldunnar.

Í skógræktinni í Stykkishólmi fengum við næringu og nutum þess að vera í góðu veðri á fallegum stað á okkar ástlæra Íslandi. Við þurfum ekkert að vera að flengjast til útlanda þegar við eigum svona fallega staði hérna heima- segir Pollýanna.

Við fórum Vatnaleiðina og stoppuðum við útsýnispallinn við Bauluvallavatn.

Við gengum frá skógræktinni niður að höfn.

Eftir að hafa borðað á Narfeyrarstofu skiptist hópurinn í tvennt. Minn hópur gekk upp á Súgandisey sem nú er búið að tengja við land og er hluti af höfninni. Við nutum þess að horfa á fjallahringinn og eyjarnar í kvöldsólinni og varla hægt að hugsa sér að fegurri stað sé hægt að finna en ég er kannski ekki alveg hlutlaus. Hinn hópurinn gekk upp að Bókhlöðu sem nú hýsir vatnasafn en þar eru súlur fylltar af vatni úr 19 jöklum á Íslandi.

Bekkjarsystur úr Kennó í heimsókn hjá Unu í Þykkvabænum

2009-05-16T04:51:00.001-07:00

Una bekkjarsystir okkar úr Kennó bauð okkur til sín helgina 9.-10. maí. Við hittumst heima hjá Þóreyju í Kópavoginum og brunuðum síðan á tveimur jeppum austur fyrir fjall. Á Selfossi var stoppað til að kaupa vistir og tól það töluverðan tíma sem er skiljanlegt þegar 6 konur eru saman að kaupa í matinn og ólíkar í háttum. Við Alda tókum okkur vel út með körfuna og vorum dauðfegnar að leyfa hinum að ákveða allt saman.
Handagangur í öskjunni við kassann.

Við hjálpuðumst síðan allar að við matseldina og við Alda fengum auðvitað vandasamasta hlutverkiðö að skera niður grænmetið og var handverkið einróma lofað.

Sigrún Björk, Björg, Alda, Þórey, Sigga, Sjöfn og Una.

Veðrið var yndislegt, sólskin og logn þótt hitastigið væri ekki enn orðið mjög hátt.

Við sóluðum okkur á pallinum hjá Unu dágóða stund og nutum útsýnisins sem er mikið og fagurt til allra átta úr Húsinu á sléttunni. Fjallahringurinn í norðri er stórkostlegur.

Sjöfn útbjó þennan fallega Mojito og við ímynduðum okkur að við sætum á sólarströnd.

Nú njótum við þess að eiga okkar fallega land og hefjum það til dýrðar. Við þurfum ekki alltaf að leita langt yfir skammt. Pollýanna er aftur komin út og um að gera að taka hana sér til fyrirmyndar.

Sigurjón, sonur Unu, hjálpaði okkur með tæknina til að komast í samband við Regínu í gegnum Skype. Hún dvelur í góðu yfirlæti á Kanaríeyjum og var með okkur góðan hluta kvöldsins. Heimurinn er svo sannarlega skroppinn saman á tækniöld.

Við spjölluðum saman langt fram á nótt og rifjuðum upp gamlar minningar úr Kennó og sögðum frá því sem á daga okkar hefur drifið sem er margt og misjafnt, gleði og sorgir hafa fylgt okkur eins og öðrum en þannig er lífið, við vitum aldrei hvað morgundagurinn ber í skauti sínu. Þess vegna er svo gott að lifa í núinu, læra af reynslunni og hlakka til þess óvænta.

Reykjaskólamót í Laugagerði

2009-04-23T13:06:00.001-07:00

Við Alda bíðum eftir að vera boðið upp.
Lói, Dóri og Þóra Einars bíða eftir morgunmatnum.

Við gömlu búðina á Skógarnessnesi.

Öddi Ragnars stýrði veislunni með myndarbrag.

Rabbi Ben og Maggi Sig sungu af innlifun.

Í fjörunni á Skógarnessnesi.

Lói á Hóli, Stína Einars og Unnur ræða málin í fullri alvöru.

Helga Gunnars les sendibréf sem hún skrifaði heim fyrir 40 árum. Skemmtilegur frásagnarstíll og gagnlegar upplýsingar eins og að peysan okkar brúna og fallega kostaði heilar 600 krónur og hefur örugglega komið við pyngjuna hjá okkur á þeim tíma.

Skúli Páls komst ennþá í gamla fimleikabúninginn og sýndi það og sannaði.

Það eru ekki margir sem eiga þennan ennþá og komast í hann.

Ég veit ekki hvað það er sem gerir okkur Reykskælinga svona frábæra en þannig er það bara. Í vor eru 40 ár síðan ég útskrifaðist frá Reykjaskóla ásamt 58 öðrum nemendum. Við höfum hist á fimm ára fresti síðan og ég hef aðeins einu sinni misst af móti.
Við höfum hist á Reykjaskóla, Sögu, Munaðarnesi, Hvammstanga, Staðarflöt, Mótel Venusi og núna hittumst við í Laugagerði, mínum gamla heimavistarskóla, en þar er Kristín Björk skólastjóri. Við Unnur fórum vestur á föstudagskvöldið til að missa ekki af neinu. Það voru þó nokkrir mættir til að taka forskot á sæluna. Kristín Björk var búin að raða okkur niður á herbergin og ég fékk að vera á mínu gamla herbergi nr. 313 ásamt Unni en Alda fékk ekki að vera með okkur þar sem ekki var pláss fyrir kallinn hennar hann Jóa og hann vildi víst ekki vera einn á herbergi.
Þegar við vorum búin að koma okkur fyrir og komin í heimavistarfílinginn fórum við niður í matsal og þar var setið fram á nótt og hlegið að öllum minningunum sem streyma fram á stundum sem þessum. Þótt ekki væri sunquick djús og matarkex á borðum þá urðum við aftur 16 ára og ekki degi eldri. Skúli Páls var meira að segja svo mikill unglingur að hann átti ennþá gömlu brúnu útskriftarpeysuna og fimleikabúninginn og það sem meira var hann komst vel í hann eins og hann sýndi og sannaði.
Flestir fóru að sofa á skikkanlegum tíma þrátt fyrir ungan aldur en einhverjir náðu þó að sjá birta af degi á ný.
Við Unnur vöknuðum snemma og fórum í gönguferð niður að Kolviðarnesi. Lói á Hóli, sem var þó nýsofnaður, var kominn á ról og slóst í hópinn.
Eftir morgunverð var aðeins slakað á en eftir hádegið var mótið sett og dagskrá kynnt. Við fórum síðan í smájeppaferð og ég held að ég hafi verið eina konan sem sat undir stýri. Við fórum niður að Hausthúsum en þar ólst Alda upp og hún sagði okkur frá staðnum og uppvexti sínum þar. Þessi jörð, eins og svo margar aðrar, er komin í hendur athafnamanna en Guðmundur Brimari (vinalausi) á hana í dag. Síðan var haldið áfram út að Skógarnesi en þar tók bóndinn á móti okkur og fylgdi hann okkur síðan út í Skógarnessnes (þetta er ekki prentvilla). Þarna eru miklar hvítar sandfjörur og á fjöru er hægt að keyra út í Hausthúsaeyjarnar. Þegar ég var í Laugagerði fékk ég einu sinni að dvelja heima hjá Öldu eina helgi og þá var einmitt farið með okkur á dráttarvél út í eyjarnar. Það fannst mér mikið ævintýri enda átti ég heima uppi í fjalli en ekki við sjó.
Á leiðinni út á nesið þurfti að fara í smátorfærur yfir sandhólana. Nokkrir þurftu að spóla sig upp og urðu frekar fúlir þegar kellingin í hópnum gaf bara í og hentist yfir. Það tókst ekki alveg eins vel í bakaleiðinni og þá held ég að þeir hafi orðið sáttari við mig.
Að lokum var keyrt út að gömlum kaupstað. Þar standa ennþá rústir gömlu búðarinnar og annarra húsa. Við vorum hissa á að það skyldi hafa verið reist búð þarna langt niðri í fjöru en þegar bóndinn var búinn að rifja upp með okkur að það hefðu ekki alltaf verið vegir í sveitinni, heldur reiðleiðir, þá skildum við þetta. Á þeim tíma var aðeins hægt að ríða meðfram sjónum eða lengst uppi í fjalli, flóarnir voru ekki færir nema í frostum á vetrum.
Á heimleiðinni sýndu Kristín Björk og Öddi okkur reiðhöllina í Söðulsholti en þar eru þau með hestana sína. Þegar heim var komið tók við undirbúningur fyrir kvöldið. Í dag tekur það heldur styttri tíma heldur en á Reykjum en þar fór allur dagurinn í undirbúning. Þá voru það rúllurnar og túberingarnar og eilífðartíma tók að láta eyelinerinn verða eins báðum megin. Svo vorum við held ég aldrei í okkar eigin fötum, heldur lánuðum við hver annarri og aumingja þær sem áttu fínni föt en hinar, þær fengu örugglega aldrei að vera í sínum eigin fötum. En í þetta sinn voru allir í sínum eigin fötum og enginn eyeliner. Við byrjuðum á því að hittast í matsalnum og þar minntumst við látinna félaga og skólastjóra, Ólafs Kristjánssonar, sem var einmitt jarðsettur á föstudaginn 96 ára að aldri. Bjarni Frímanns, Alli Gríms og Frikki Bö eru farnir frá okkur en eru örugglega með okkur í anda og minningin um þá lifir.
Öddi Ragnars var búinn að búa til heimildamynd sem sýnd var á sal en þar rifjuðu nokkrir félagar upp það sem þeim var minnisstæðast frá dvölinni á Reykjum. Síðan var spiluð félagsvist og unnu Alda og Öddi Ragnars til verðlauna, fengu súkkulaðikökur eins og þær sem við fengum alltaf á Reykjum þegar við áttum afmæli.
Að félagsvistinni lokinni hófst hátíðakvöldverður. Kokkurinn sem rekur Hótel Eldborg í Laugagerði á sumrin, lagði mikið á sig til að opna hótelið þessa einu helgi fyrir okkur og tókst það vel hjá honum. Undir borðum voru skemmtiatriði, þar á meðal vorum við Maggi Sig með endurminningar okkar í nokkrum bindum. Maggi stóð sig vel að vanda og ég er viss um einhverjir eiga ennþá í vandræðum með harðsperrurnar í brosvöðvunum. Ég er ekki alveg eins vön að troða upp og þurfti að fá stuðning frá mínum gömlu og góðu herbergissystrum og vinkonum, þeim Öldu og Kristínu Björk, en þær hjálpuðu mér að halda við handritið þar sem handskjálfti var mikill og erfitt að lesa upp úr því á fleygiferð. En mér tókst að lesa þetta allt til enda og vona ég að enginn hafi haft meint af.
Að loknum kvöldverði hóf hljómsveit Marínós Björnssonar að leika undir dansi eins og hún hefur gert á flestum mótum frá upphafi. Dansinn dunaði til rúmlega þrjú og aldrei var tekin pása nema þegar söngvarinn henti frá sér mikrafóninum og tók þátt í dansinum. Það var mikið fjör og það virtist enginn vera búinn að gleyma danssporunum sem Siggi Hákonar kenndi okkur forðum. Eins og venjulega gátu sumir haldið lengur út en aðrir en það er liðin tíð að ég gangi síðust til náða eða sé sópað út með ruslinu. Í þeim málum er ég ekki sextán ára lengur.
Á sunnudagsmorguninn vöknuðu allir mishressir en vöknuðu þó. Að morgunverði loknum, sem lét aðeins bíða eftir sér vegna þess að The ‘’Cocks’’ (lokalbrandari) fóru eitthvað seint að sofa, urðum við að pakka saman og þrífa eftir okkur og að því loknu var kvaðst með söknuði en ákveðið að hittast aftur að þremur árum liðnum í stað fimm svo við yrðum ennþá réttu megin við sextugt þegar við hittumst næst og þekkjum örugglega hvert annað ennþá.

Ég hlakka mikið til að hitta þessa frábæru félaga aftur og það mætti vera einu sinni á ári þess vegna. Hláturinn lengir lífið segir máltækið og mitt lengdist örugglega um mörg ár þessa einu helgi.

Annar í páskum-smáævintýri

2009-04-23T08:52:00.000-07:00

Heimför var áætluð á annan í páskum og áttum við að fara í loftið kl 20:30. Við lögðum af stað með góðum fyrirvara um hálfsex. Nágrannakonan tók Roman og Rúnu að sér og svo var lagt af stað. Ég hafði á orði þegar við ókum út úr Beck Row að hingað ætti ég sennilega ekki eftir að koma aftur þar sem Dóra flytur til Þýskalands eftir eitt ár. Þegar við höfðum ekið í 5 mínútur hægðist verulega á umferðinni og augljóst að eitthvað hafði gerst á hraðbrautinni A14. Við heyrðum svo í útvarpinu að það hefði orðið slys nálægt Newmarket. Við sátum síðan föst á hraðbrautinni í þrjá og hálfan klukkutíma og misstum auðvitað af vélinni heim. Þegar við gátum loksins snúið við tók það okkur 13 mínútur að keyra aftur heim til Beck Row sem ég hélt að ég myndi ekki sjá aftur. Þetta var dálítið spennuþrungin ferð en við reyndum að gera grín að öllu saman og lífga upp á samveruna með pissuferðum upp í skóg eða bara milli hurða og held ég að Viktoría hafi haft frá nógu að segja þegar hún komst í skólann aftur.

Við urðum að bóka nýja ferð heim næsta dag og þá tókst okkur að komast alla leið vandræðalaust. Þetta varð dálítið dýrara en við reiknuðum með og smáa letrið hjá tryggingunum sá til þess að við urðum að sitja uppi með það en eins og Brandur segir, ekki orð umþað meir. Þetta hefði getað verið verra, ekki lentum við alla vega í slysinu.

En okkur fannst samt skrýtið hvað þetta tók allt langan tíma. Bíll valt inn á bensínstöð við hraðbrautina kl hálfþrjú og tveir dóu í slysinu. Lögreglan lokaði þá strax öllum þremur akreinum brautarinnar og beindi umferðinni inn í Newmarket og hún opnaði hana ekki aftur fyrr en kl níu um kvöldið. Það tók því rúma sex klukkutíma að athafna sig á slysstað. Umferðin komst svo ekki í eðlilegt horf fyrr en um miðnætti. Gott að búa á Íslandi þrátt fyrir allt.

Páskadagur í Beck Row

2009-04-12T08:09:00.000-07:00

Í Bury St Edmunds þar sem allt var lokað vegna komu drottningarinnar.

Engilsaxneska þorpið í West Stowe.

Dóra notaði talandi leiðsögutæki til að komast á leiðarenda en ég vildi
heldur nota gamla góða kortið til að sjá hvar ég var stödd hverju sinni. Þarna erum við komin út úr rigningunni í kringum Norwich og næstum komin til Great Yarmouth.

Ég þorði í Parísarhjólið, kjarkurinn síeykst.

Komin á ströndina í Great Yarmouth og byrjuðum á að borða nestið.

Frænkurnar grófu hvor aðra í sandinn sem fylgdi okkur svo
alla leið heim og hjá þeim upp í rúm.

Kara Björk bjó til hátíðarmorgunverð fyrir okkur.
Mjög flott hjá henni.

Brandur fékk svo að slá garðinn til að komast í smásumarfíling.

Páskadagur runninn upp. Amma var búin að fela páskaegg hér og þar um húsið og upphófst mikil leit snemma í morgun. Rúna vakti ömmu sína með tárin í augunum því hún og mamma hennar fundu ekki neitt svo amma varð að fara og gefa vísbendingar þangað til öll eggin fundust.
Málshættirnir voru af ýmsum toga, ég fékk Vandratað er meðalhófið (orð að sönnu), Dóra fékk Best er sígandi lukka og Kara fékk Betra er blátt (blávatn) en ekkert og Viktoría fékk Sá á fund sem finnur ef enginn er eigandinn, Roman fékk Fleira er matur en feitt kjöt og svo finn ég ekki málsháttinn hennar Rúnu. Brandur deildi páskaegginu og málshættinum með mér.
Kara bjó til dýrindis páskamorgunverð fyrir okkur og eftir páskaeggjaát og leti fór Brandur út að slá blettinn til að fá smáforskot á íslenska sumarið sem bíður eftir okkur heima.
Í fyrradag fórum við og skoðuðum englilsaxneskt þorp í West Stow. Þar hafa verið byggð nokkur hús í gömlum stíl og fer ekki mikið fyrir þægindunum frekar en í gömlu torfkofunum okkar. Þarna var leiksvæði sem krakkarnir fengu smáútrás í og síðan var haldið heim.
Í gær var tekin stefnan í austur í átt að ströndinni til Great Yarmouth. Þegar við vorum komin hálfa leið keyrðum við inn í úrhellisrigningu svo það sást varla út um framrúðuna og þá fór nú að fara um framsætisfarþegann. Á hraðbraut og sjá ekki út er ekki alveg á óskalistanum. Áfram var samt haldið þangað til við komum austur fyrir Norwich, þá stytti skyndilega upp og við tók glaðasólskin og hiti.
Great Yarmouth er strandbær og þar er búið að byggja upp alls konar afþreyingu fyrir peningaglaða túrista. Börnin undu sér samt vel við leik í sandinum með skóflur og fötur og suðuðu ekki neitt um að fá að fara í Parísarhjólið né vatnsrennibrautir. Við Brandur stálumst í Parísarhjólið til að fá að sjá aðeins yfir landið og útsýnið var mjög fallegt yfir borgina og út á sjóinn. Síðan var brunað heim til að ná því að fara í bíó með börnin sem búið var að lofa þeim en vegna umferðartafa þá náðum við því ekki heldur fengu þau bara video og popp heima í staðinn. Við Brandur fórum á Bird in Hand (krá hér rétt hjá) og ég ætlaði að gera vel við hann en maturinn var nú ekki til að hrópa húrra yfir, frekar ólystugur svo ekki sé meira sagt.
En þetta er síðasti dagurinn okkar hér, við höldum heim á morgun eftir gott frí og samveru með barni og barnabörnum. Vonandi tekur íslenska vorið vel á móti okkur með rigningu og tilheyrandi og vonandi er vetur konungur búinn að sleppa takinu.

Sól, sól, sól og aftur sól

2009-04-08T12:20:00.000-07:00

Það var búið gera allt voða fínt fyrir drottninguna.

Börnin tróðu sér inn í símaklefa.

Enn einn sólardagurinn að kvöldi kominn. Dóra segir að þetta sé orðið frekar óvenjulegt fyrir veðráttuna hér, rigningin er venjulegri.
Við keyrðum í dag til Bury St Edmunds og ætluðum að skoða þar Bury Cathedral, gamla kirkju með heilmikla sögu sem ég á eftir að afla mér vitneskju um, og fallega gamla garða sem eru þar í kring. En þarna var allt lokað og löggur út um allt svo við héldum að við værum komin inn í miðjan glæpavettvang og urðum voðalega spennt. Til að fá forvitni minni svalað spurði Dóra eina lögguna hvað væri um að vera. Ástæðan var ekki alveg eins spennandi, blessuð drottningin er að koma í heimsókn á morgun til að gefa gömlu fólki peninga en það gerir hún einu sinni á ári blessuð gamla konan og Bury varð sem sagt fyrir valinu núna. Það var því verið að loka öllu og fínkemba allt, meira að segja ræsishlemmarnir voru innsiglaðir.
Við Brandur ætlum að fara á morgun og vita hvort við fáum ekki smápening en við megum líklega ekki segja að við séum frá Íslandi því þá mun gamla fólkið líklega ráðast á okkur og reyna að ná því sem það tapaði í Icesave. Við keyrðum svo aftur heim og keyptum pizzu ofan í liðið og nú er Brandur límdur við sjónvarpið yfir leik Liverpool og Chelsea en þar langaði hann að vera þessa stundina en fékk ekki að fara. Dálítið langt að fara þangað svo hann verður bara að vera í stúkusæti hérna heima. Staðan er 1-1 núna og svipurinn farinn að þyngjast.

Enn skín sólin hér í Englandi

2009-04-07T12:19:00.000-07:00

Ég trúi þessu varla, sólin skín enn á okkur. Við fórum í búðaráp í dag, ég sem ætlaði ekki að kaupa neitt á þessu fáránlega gengi sem stöðugt er á niðurleið. Okkur tókst að kaupa slatta af drasli sem er núna á tvöföldu verði miðað við það sem var síðast þegar við vorum hérþ
Því miður erum við alltaf að fylgjast með fréttum að heiman á netinu í stað þess að slaka alveg á og vita ekki neitt.
Nú fer að síga á seinni hlutann af fríinu og ekki örlar enn á vorinu heima sem ég var að vona að yrði komið þegar við snerum aftur heim en ekki er öll von úti enn. Við njótum alla vega góða veðursins hér á meðan við getum.

Páskafrí í Englandi

2009-04-06T05:10:00.000-07:00

Í Safari Park

Þau fengu að halda á uglu.
Ég er viss um að þetta var brandugla því hún var svo hrifin af Brandi.

Og það syntu svanir á tjörninni.

Það þarf stundum að grípa tækifærið til að fá að knúsa þennan strák.

Gott leikvæði (reyndar gatan) fyrir framan húsið og alltaf fullt af börnum að leika sér.

Tívolíið í Hunstanton sem við fundum fyrir tilviljun
þegar við vorum að leita að sjónum fyrir Dóru.

Húsið hennar Dóru.

Við ströndina, þarna var dálítið svalt eins og á Íslandi.

Rúnu leiðist ekki að stilla sér upp fyrir myndatöku.

Frænkur okkar með ungana sína í Safari Park.

Brandur fór í sólbað en fækkaði lítið fötum. Sólstrandarfötin voru skilin eftir heima, bjuggumst ekki við svona veðri í Englandi.

Frænkurnar voru mjög glaðar yfir að fá að vera saman.

Í lestinni á Stansted.

Við komum hingað til Englands miðvikudaginn 1. apríl. Dóra tók á móti okkur á Stansted og kom okkur heilum heim til Beck Row en þar býr hún núna. Þetta er næstum því úti í sveit, sveitabæir allt um kring. Veðrið hefur verið frábært það sem af er, sólskin og logn og mjög hlýtt, peysuveður alla daga. Við erum búin að fara í bíltúr út að ströndinni til að Dóra gæti séð sjóinn en hann hafði hún ekki séð síðan í fyrra sumar heima á Íslandi. Þar hittum við á Tívolí svo það glaðnaði yfir börnunum eftir setuna í bílnum.
Í gær fórum við svo í suðurátt, fórum í dýragarð, Safari Park, en þar eru flest dýrin frjáls úti í náttúrunni en mannfólkið lokað inni í bílunum sínum. Þetta er smásýnishorn af Afríku, mjög skemmtilegt svæði og ólíkt skemmtilegra að sjá dýrin frjáls heldur en innilokuð í búrum. Við borðuðum svo nesti í garðinum og svo fengu krakkarnir smáútrás fyrir hreyfiþörfina í Örkinni hans Nóa, sem er innileiksvæði, og fóru á svanabát út á litla tjörn. Þetta var sem sagt mjög skemmtilegur dagur og veðrið ótrúlega gott.
Í dag er rólegheitadagur, börnin úti að leika sér og við slökum á.

Körfubolti Snæfell-Stjarnan

2009-03-15T05:30:00.000-07:00

Ég fór með Maggý í gær á körfuboltaleik í Hólminum. Snæfell tók á móti Stjörnunni í 8 liða úrslitum. Snæfell vann auðvitað með glæsibrag og gaman að sjá Magna frænda koma sterkan inn þrátt fyrir að æfa ekki neitt núna með liðinu, er bara í lögguleik í Ólafsvík. Mogginn skýrði frá því í gær að sýslumaðurinn hefði veitt honum leyfi frá störfum til að geta keppt í úrslitunum. Þetta er reyndar ekki Magni sem er á myndinni, heldur Sigurður Þorvaldsson sem skoraði flest stig.

Hér er Magni í stríði um boltann á móti Njarðvík sýnist mér.

Og hér er liðið eins og það var í fyrra, Magni þriðji frá hægri í aftari röð, ekki leiðinlegt að eiga svona stóran og myndarlegan frænda og ekki skemmir hvað hann er líka fallegur að innan.

Allt í einu kominn mars

2009-03-15T05:17:00.001-07:00

Ég fékk að hafa Jökul Mána hjá mér um síðustu helgi meðan foreldrarnir voru að vinna fyrir daglegu brauði. Við undum okkur vel saman og hann var hæstánægður með bókina sem ég keypti handa honum á bókamarkaðnum í Perlunni. Snædís fór með hann í afmæli og Maggý bauð okkur í mat svo hann hafði nóg að gera. Ég keyrði hann svo til Keflavíkur á sunnudag í afmæli en eftir að hafa sofið alla leiðina var góða skapið fokið út í buskann og hann ekki alveg tilbúinn að fara í stelpuafmæli. Það tókst þó að lokum að koma honum þangað og vonandi skemmti hann sér vel eftir allt brasið. Ótrúlegt hvað þessi svefngeðvonska hefur gengið áfram til afkomenda minna, hefði alveg mátt stoppa hjá mér.
Vinnuvikan leið svo eins og hún gerir venjulega, alltaf kominn föstudagur áður en maður veit af. Árshátíð skólans var á fimmtudag og tókst vel og eins og gefur að skilja fór vikan í æfingar og skipulagningu. Nú eru þrjár vikur til páskafríið skellur á og verða þær örugglega fljótar að líða eins og aðrar.

Heimsókn að norðan

2009-03-02T05:53:00.001-08:00

Ester, Bjarki, Ástrós og Hera komu til okkar um síðustu helgi. Alltaf gaman að fá gesti sem lífga upp á tilveruna. Við fórum í keilu með þeim og ég stóð mig feikna vel þótt Brandur reyndi að draga úr því með því að minna mig á að ég hafi fengið að vera með hliðgrindurnar uppi eins og börnin en ég notaði þær ekkert mjög mikið.

Utanborgarferð í vetrarfríinu

2009-03-02T05:23:00.000-08:00

Í ljósi efnahagsásstands í landinu ákváðum við að þessu sinni að fara ekki í borgarferð í vetrarfríinu heldur utanborgarferð og fórum í Hvalfjörðinn á Hótel Glym. Þarna voru engar biðraðir og við máttum hafa með okkur allan þann vökva sem okkur hugnaðist og vorum algjörlega óþreytt þegar við mættum á hótelið eins og sést.

Þarna er líka hægt að skoða kirkjur. Hef ekki tölu á hve oft við erum búin að keyra framhjá Saurbæjarkirkju á Hvalfjarðarströnd án þess að skoða hana nánar. En nú erum við búin að því og uppgötvuðum að þetta er undurfalleg kirkja með steindum Gerðargluggum. Ég er líka handviss um að Hallgrímur er þarna enn á reiki því meðan við sátum inni í kirkjunni heyrði ég fótatak fyrir utan og hélt að það væri einhver að koma og gá að okkur. Fótatakið þagnaði fyrir utan dyrnar og enginn kom inn, síðan heyrði ég það fjarlægjast. Brandur heyrði ekkert og kannski raunhæf skýring á því en þegar við komum út var engin sála sjáanleg þótt við gengjum allt í kringum kirkjuna. Ég er því handviss um að þetta var ekki sjáanleg sála heldur var sálmaskáldið að kanna hvort við létum ekki eigur hans í friði en þarna inni er geymdur kaleikur frá hans tíð og fleiri hlutir. Jón Rafn hótelstjóri virtist ekkert hissa á fótatakinu, hann hefði oft orðið var slíkt inni í kirkjunni þótt hann væri þar einn á ferð. Hann sagði okkur sögu kirkjunnar en hún var vígð 1957. Fyrst var búið að teikna aðra kirkju og leggja grunn að henni en það var hætt við hana og sú kirkja byggð í Laugarnesinu. Þessi kirkja er minni en hin og stendur hún því á of stórum grunni. Að innan er hún músteinshlaðin að dönskum sið og mjög hlýleg og falleg.

Saurbæjarkirkja séð gegnum sáluhliðið, enginn Hallgrímur sjáanlegur en leiði þeirra Guðríðar eru neðar í kirkjugarðinum við upphækkaðan grunnflöt gömlu kirkjunnar sem hefur verið heldur minni en þessi.

Svítan sem við fengum var á þremur pöllum og útsýnið stórkostlegt eins og sjá má. Fyrir neðan hótelið er verið að byggja sex sumarhús sem verða öll með mismunandi þemu og eiga að vera tilbúin í maí. Ekkert krepputal þarna á bæ.

Á heimleiðinni á laugardag kíktum við í Skorradalinn og þar var allt í fínu lagi, engir óboðnir gestir nema nokkrar flugur sem ekki hafa lifað af vistina í bænum. Þarna var blankalogn og hlýtt miðað við árstíma og okkur fannst örla á vorinu.

Við fengum okkur svo kaffi í Geirabakaríi í Borgarnesi svo úr þessu varð smáborgarferð að lokum. Eins og sjá má var veðrið dásamlegt og bærinn skartaði sínu fegursta og speglaði sig í Brákarsundinu til að sjá hvort ekki væri allt í lagi með útlitið.

Helgarfrí

2009-02-14T07:28:00.000-08:00

Ég stal þessum myndum af heimasíðunni arnif.123.is.

Nú gengur minn heittelskaði undir nafninu Grasa-Brandur og ég er talin stjórna því úr landi að hann borði bara gras og ávexti og láti allar kökur og bakkelsi fram hjá sér fara.

Þvílík völd sem ég hef.

Bátsmaðurinn Grasa-Brandur reynir eins og hann getur að finna eitthvað

handa mannskapnum að gera meðan rúntað er um höf í leit að loðnu sem ekki finnst.

Þeir merktu hnúfubak sem átti síðan að fylgjast með á eftir loðnutorfunum en hann firrtist illilega við merkinguna og er bara á hraðri leið suður um höf og ekki viðlit að elta hann.

Það er hægt að fylgjast með ferðum þessa merka hvals á hafro.is.

Í mínu lífi gerist næsta lítið sem hægt er að blogga um. Mestum tíma eyði ég í vinnunni við skapandi störf í þágu barna og á kvöldin hef ég félagsskap prjónanna og framleiði lopapeysur, vettlinga og sokka mér til ánægju og vonandi þiggjendum til yls og yndisauka. Á fimmtudaginn hitti ég spilavinkonur mínar og ætlaði aldeilis að sigra einu sinni sem oftar. Það tókst ekki frekar en fyrri daginn og skiptum við Anna M tapinu á milli okkar. Þetta er orðin ágætis æfing í að vera ekki tapsár en það örlar þó á því ennþá. Þessi spilakvöld eru okkur vinkonunum kærkomin tækifæri til að hittast og spjalla og hvæsa svolítið hver á aðra. Misjöfn er samt þörfin því sumar hafa fleiri tækifæri en aðrar til að stunda félagslífið hér í borg. Örlar stundum á smáöfund hjá okkur hinum sem erum ekki eins vinsælar og eftirsóttar. Nefni engin nöfn.

Nú hefur hlýnað í veðri og fallegi hvíti snjórinn sem hefur fengið að vera óáreittur um tíma er á hröðu undanhaldi og nú er vissara að passa sig á hálkunni sem kemur undan snjónum.

Helgina ætla ég að nota til afslöppunar og prjónaskaps. Alltaf svo gott að eyða smátíma í að gera ekki neitt enda hafa margir misskilið orðið ¨tóm¨stundir. Margir halda að það eigi að nota þessar stundir til að æða út um borg og bý í leit að líkamsrækt eða menningarleit en það er algjör misskilningur. Þetta eiga að vera tómar stundir.

Þorrahugleiðingar

2009-02-08T04:47:00.001-08:00

Barnabörnin í Englandi fengu smásýnishorn af snjó.

Þau hafa augljóslega þurft að nota hann allan til að búa til einn snjókarl.

Rúna í afmælinu hennar Köru sem var í Hawaistíl.

Þessari finnst ekki leiðinlegt að láta mynda sig.

Flottur snjókarl í góðu skapi, sá eini sem brosir.

Kara Björk er orðin 12 ára og þær eru flottar hérna mæðgurnar.

Ég hef notað þessa helgi til að hvíla mig, reyndar setið við að prjóna lopapeysu á Snædísi og orðin dálítið þreytt í höndunum. Um síðustu helgi fór ég í afmæli Jóhönnu skólastjóra sem var haldið á Vínbarnum. Þar var mikið fjör og hávaði og ég finn það alltaf betur og betur að aldurinn er farinn að segja til sín því ég á mjög erfitt með að halda uppi samræðum við þannig aðstæður, heyri ekki orðið hálfa heyrn.

Á fimmtudaginn fór ég í Borgarleikhúsið með fyrrverandi samkennurum úr Varmárskóla. Við sáum sýninguna Rústað og mér skilst að nafnið sé dregið af því að áhorfendum sé rústað. Ég var búin að lesa um leikritið tveimur dögum áður og sá þá að þetta væri ekki sýning fyrir mig enda voru skilti við innganginn þar sem viðkvæmir voru varaðir við. Ég lét mig samt hafa það til að hitta vinkonurnar en hefði betur verið heima. Þessi ¨leiklistarviðburður¨ er að mínu mati einn viðbjóður frá upphafi til enda og skilur ekkert eftir nema vanlíðan og ógleði. Þetta er í fyrsta sinn sem ég bíð eftir hléi - sem aldrei kom- til að geta farið heim. Síðasta hlutann horfði ég ekki á og í lok sýningar gat ég ekki einu sinni klappað. Ég skil ekki alltaf þörf leikritahöfunda til að ganga gersamlega fram af áhorfendum og að það kallist leiklistarviðburður þegar það er gert. Ef fólk fer með bros á vör út úr leikhúsinu þá er það ekki list. List verður að vera ljót og sársaukafull til að vera gjaldgeng meðal sérfræðinganna. Ég veit vel að það þarf að koma skilaboðum til heimsins um þann viðbjóð sem viðgengst í veröldinni en ég tel mig samt fá góðan skammt af því í blöðum og fréttum. Og hvað gera áhorfendur sem ganga út af svona sýningu? Fara þeir og breyta heiminum? Hvað gerum við til að breyta því ranglæti sem viðgengst hér á landi? Vilja allir vita af því ofbeldi sem er beitt gegn börnum, kannski í næsta húsi við okkur? Nei, við hristum hausinn yfir því að svona fólk skuli vera til og snúum okkur svo að öðru. Nú vona ég að ég sé búin að skrifa mig frá þessum viðburði og reyni að heyra ekki auglýsingarnar sem glymja um samdóma álit gagnrýnenda á þessari sýningu. Það kemur reyndar ekki fram hvort það sé jákvætt eða neikvætt, enda var sá dómur sem ég las ekki jákvæður. Nóg um það, ég vel mér næst það sem mig langar til að sjá.

Veðrið hefur verið gott undanfarið, mikið frost og kuldi en bjart og stillt. Allt í lagi að hafa snjó þegar hann fær að vera í friði og ekki að fjúka til og frá. Í dag er sólskin og fallegt veður og ég ætla að leggja prjónana til hliðar og koma mér út.

Ég átti afmæli í dag ....

2009-01-29T15:14:00.001-08:00

Afmælisblómvöndurinn frá Brandi.

Kokkurinn minn getur verið stoltur af afmælismatnum sem ég fékk á Laugaási.
Á eftir fórum við heim og fengum okkur súkkulaðitertu sem
litla dóttir mín bakaði í dag fyrir mömmu sína.
Á meðan fræddi hún okkur um lýtalækningar og

sýndi okkur myndir sem björguðu mér frá ofáti.

Hún er mjög áhugasöm í hjúkrunarnáminu og
fæ ég stundum að finna fyrir því.

Það er mikið reynt að passa upp á heilsufarið á

þeirri gömlu.

Aðeins að sýna að það getur ennþá komið vetur á Íslandi. Það kyngdi niður snjó í gær í logni og í dag var allt svo fallegt í sólskininu að fólk gleymdi jafnvel að tala um kreppuna. Trén eru þakin snjó og það er svo sannarlega hægt að taka jólakortsmyndir núna. Tek betri á morgun.

Snædís og Beta ,,fósturdóttir¨ saddar og sælar í snjónum.

Dagurinn er búinn að vera yndislegur. Ég hef sjaldan fengið svona mikið af heillaóskum og faðmlögum í einu. Var föðmuð fram eftir degi af samstarfsfólki í skólanum og síðan tóku Önnurnar við og gáfu sér tíma til að heimsækja þá gömlu og færa henni gjafir, blómaskreytingu, sturtusápu og bodylotion. Snædís og Fannar gáfu mér Aveda sturtuskrúbb (og afmælismat á Laugaási) svo nú er ég farin að bíða eftir að komast undir sturtuna. Brandur lét senda mér þennan flotta blómvönd og Maggý gaf mér flotta peysu og kerti. Beta gaf mér kertastjaka og kerti og síðast en ekki síst gaf Jói mér þessa fínu afmælisveislu á Laugaási. Í morgun opnaði ég svo pakka frá Englendingunum mínum en hann er ég búin að horfa á síðan fyrir jól og taldi mig góða að vera búin að standast það að opna hann þangað til núna. Upp úr honum kom undurfallegt hjartahálsmen svo það er ekki ofsögum sagt að mínir góðu ættingjar og vinir hafa dekrað við mig í dag. Ég þakka fyrir mig og hvern nýjan dag og nýt þess að vera til þótt á seinni hlutann sé farið að síga. Ég bý við ríkidæmi, á stóra fjölskyldu og góðan og vandaðan vinahóp og hver getur beðið um meira.

Skólabróðir kvaddur

2009-01-25T07:06:00.001-08:00

Laugardagskvöld á Reykjaskóla, söngurinn um Pálínu og saumamaskínuna.
Þekkið þið mig þarna? Einu sinni var ég ung og sæt, nú er ég bara sæt-eða þannig.

Man ekki hvað leikritið hét en þarna er alla vega Stína Einars og að ég held Sigrún Ingþórs að skamma mig.

Ella Sigurgeirs og Alda örugglega að æfa söngatriði í kojunni.

Og að loknum prófum var haldið í 3ja daga skólaferðalag um Suðurland. Þarna erum við á Kambabrún. Mér er eftirminnilegast hvað grasið var grænt undir Eyjafjöllum og kýrnar komnar út á beit eftir að hafa skilið við Hrútafjörðinn gráan og gugginn eftir mikinn hafísvetur. Og svo var hafísinn snúinn aftur þegar við komum til baka. Hefðum getað gert aðra tilraun til að heimsækja Borðeyri.

Í gær, þann 24. janúar, var Friðrik Böðvarsson (Frikki Bö) skólabróðir minn frá Reykjaskóla jarðsettur. Hann er sá þriðji úr þessum árgangi sem fellur frá langt fyrir aldur fram. Áður höfðu kvatt þeir Bjarni Frímannsson og Aðalbjörn Grímsson.

Ég var í heimavist á Reykjaskóla veturinn 1968-69 og á þaðan margar af mínum bestu minningum. Þarna dvöldum við allan veturinn eins og ein fjölskylda, aðeins skroppið heim í jóla- og páskafrí og mig minnir að ég hafi beðið spennt eftir að komast aftur til baka í fjörið.

Skólastjórinn, Ólafur Kristjánsson, hélt uppi ströngum aga en þrátt fyrir það tókst okkur að framkvæma eitt og annað sem honum hugnaðist ekki alltaf. Seinni part vetrar lagðist hafís inn í Hrútafjörðinn og þótti okkur það ótrúlega spennandi. Einn sunnudaginn ákváðum við nokkrir vitleysingar að skreppa í heimsókn yfir fjörðinn, fara yfir að Borðeyri en þar átti einn af félögunum heima. Þetta var svo stutt að skunda bara yfir hafísinn og svo aftur til baka án þess að nokkur vissi af. Þegar út á miðjan fjörðinn var komið fóru jakarnir að hreyfast og bilið á milli þeirra að lengjast. Sem betur fer var einn úr hópnum uppalinn við sjó og kallaði til að okkar að það væri að koma flóð og við yrðum að fýta okkur til baka. Ef til vill rifjaðist það upp fyrir mér þarna að ég var ósynd með öllu, spenningurinn breyttist alla vega í hræðslu og það var þögull hópur sem stökk á milli jaka til að komast aftur í land og á rifinu sem við gengum á þurrum fótum nokkru áður, þurftum við að vaða sjóinn í hné. Úti á tanganum stóð okkar ástsæli skólastjóri með gjallarhorn að reyna að kalla hópinn í land og það var löng ræða á sal þennan sunnudaginn og við ekki mjög upplitsdjörf. Þegar ég seinna meir var farin sjálf að bera ábyrgð á nemendum skildi ég vel tilfinningar Ólafs þennan dag. En sem betur fer var okkur ætlað að eiga lengri framtíð fyrir okkur og engum varð meint af.

Ungmennum í dag myndi líklega finnast félagslíf okkar hafa verið með meira móti miðað við það sem tíðkast í skólum í dag. Á hverju laugardagskvöldi var ball og þar spilaði skólahljómsveitin allan veturinn fyrir dansi. Og það var ekkert rokk og ról, bara gömlu dansarnir, og við lifum á því enn í dag að hafa fengið æfingu og kennslu í þeim, enda mikið dansað þegar við hittumst en við höfum hist á fimm ára fresti síðan skólagöngu lauk og oftar fyrstu árin. Áður en böllin hófust voru alltaf leiksýningar og söngur og mikið æft í hverri einustu viku. Þann 1. desember og á árshátíðinni var mikið haft við, leikrit sett upp undir stjórn Bjarna kennara, Palli íþróttakennari æfði upp fimleikahóp og þeir sem gátu sungið fengu að láta ljós sitt skína. Ég var svo heppin að fá að vera í leikrítunum þar sem ég var hvorki liðtæk í söngnum né fimleikahópnum. Ég fékk t.d. það eftirsótta hlutverk að leika Gróu á Leiti en ég vona að hún hafi ekki haft áhrif á frásagnar-hæfileika mína í lífinu.

Í vor eru 40 ár síðan við kvöddumst með tárum á Reykjaskóla vorið 1969 og héldum út í lífið blaut á bak við eyrun. Við vorum samt nokkuð mörg sem fórum í Kennó og þeir sem fóru hingað suður héldu áfram hópinn nokkuð lengi. Það verður örugglega engin breyting á því meðan við höldum andlegri heilsu að hittast á fimm ára fresti og kannski væri skynsamlegt að hafa það bara oftar eftir að aldurinn færist yfir okkur.

Minningarorð um Auði Kristmundsdóttur

2009-01-25T06:09:00.001-08:00

Auður Kristmundsdóttir

f. 26. maí 1951 d. 12. janúar 2009

Auður Kristmundsdóttir vinkona mín og samkennari til margra ára, kvaddi þann 12. janúar eftir langa og stranga baráttu við krabbamein. Ég kynntist Auði þegar ég byrjaði að kenna í Varmárskóla haustið 1979. Það fór ekki fram hjá neinum ef Auður var einhvers staðar nálægt. Hún var alltaf kát og hress og lét í sér heyra og hafði ákveðnar skoðanir á hlutunum. Í huga mér er hún alltaf skellihlæjandi og oftar en ekki að sjálfri sér því það sem Auður kunni best var að segja sögur og þær voru oftar en ekki af henni sjálfri við ýmsar spaugilegar aðstæður. Það er ekki öllum gefið að hlæja að sjálfum sér, flestir eiga auðveldara með að hlæja að öðrum.
Við vorum töluvert saman á ákveðnu tímabili og studdum hvor aðra þegar þess þurfit með. Síðan skildu leiðir. Auður fór að ¨vinna¨ eins og sumir kalla það þegar kennarar fara að vinna við annað en kennslu. Hún fór að vinna að ferðamálum en ég hélt áfram að kenna og flakkaði dálítið um landið um tíma og þar með höfðum við lítið af hvor annarri að segja. Ég hef fylgst með baráttu Auðar við krabbameinið í gegnum sameiginlega vini en nú í haust fékk ég tækifæri til að ganga inn í þann vinahóp á ný sem ég hafði ekki haft samband við um nokkurt skeið. Í mörg ár hefur þessi hópur steikt saman laufabrauð fyrir jólin og nú í desember var mér boðin þátttaka í þessum skemmtilega laufabrauðsklúbbi. Þetta kvöld verður okkur öllum minnisstætt þar sem Auður var búin að fá þá niðurstöðu að ekkert væri meira hægt að gera fyrir hana og tímaspursmál hvenær hún kveddi þennan heim. Hún sagði okkur þetta hispurslaust og kvaddi okkur á þann hátt sem enginn hefði getað gert annar en hún. Hún sagðist ætla að eiga góð jól og áramót með fjölskyldunni, borða góðan mat og njóta þess að eiga góðan mann, börn, stjúpbörn og barnabörn en þau væru það sem hún mæti mest í lífinu og væri stoltust af. Þau hafa líka öll staðið við hlið hennar fram á síðasta dag og munu halda minningu hennar á lofti eins og við gerum öll sem þekktum hana. Það er ekki öllum gefið að geta hlegið við slíkar aðstæður en hún sagðist aldrei hafa leyft sér að vera með eitthvað vol og væl því það hjálpaði engum, hvorki henni sjálfri né þeim sem næst henni stæðu. Hún taldi það forréttindi að fá að vita að hverju stefndi og geta gengið frá sínum málum og kvatt alla á sinn hátt. Auður boðaði okkur svo allar til sín þegar hún fann að hverju stefndi og kvaddi ég hana í Austurbrúninni þar sem hún var umvafin nánustu ættingjum og vinum. Og enn gat hún hlegið og gert að gamni sínu. Hún hafði t.d. ekki haft tíma til að mála sig vegna gestagangs og sagðist því örugglega líta út eins og krabbameinssjúklingur. Það var skrýtin tilfinning að vera stödd þarna til að kveðja Auði að eilífu en samt gat hún ennþá hlegið og gert að gamni sínu og látið okkur líða eins og þetta væri bara venjulegt kaffiboð.
Auður var kvödd í Dómkirkjunni miðvikudaginn 21. janúar. Mótmælendur streymdu í miðbæinn með sína potta og pönnur en sýndu þá virðingu að flytja sig annað á meðan á athöfninni stóð. Ekki voru allir jafnsiðprúðir því í miðjum minningarorðum gengu nokkrir framhjá með bumbur sínar en sr. Hjálmar Jónsson fékk þá til að hætta svo það var hægt að ljúka athöfninni í friði og ró.
Þegar út var komið var Austurvöllur þéttskipaður mótmælendum og lögreglumönnum sem stóðu vörð um kirkjuna og við þessar óvenjulegu aðstæður kvöddum við Auði áður en hún lagði í sína hinstu för. Lögreglukórinn sem gat ekki sungið við athöfnina vegna mótmælanna stóð því vörð fyrir utan kirkjuna. Mótmælendur töluðu síðan fjálglega um það í fjölmiðlum að þeir hefðu sýnt aðstandendum þá virðingu að hafa verið með þögul mótmæli á meðan athöfnin stóð yfir en mér persónulega hefði fundist að þeir hefðu sýnt meiri virðingu með því að halda sig fjarri á meðan. En kannski hefði Auður sjálf haft lúmskt gaman af þessari uppákomu og hlegið að öllu saman og sögur hennar sjálfrar af þessari óvenjulegu jarðarför hefðu orðið mun skemmtilegri en mín frásögn. Ég óska þess að fjölskylda Auðar búi að þeim andlega styrk sem hún bjó yfir og miðlaði til annarra og geti haldið áfram sinni lífsbaráttu með minningu hennar að leiðarljósi.
Blessuð sé minning hennar.

Janúarhugleiðingar

2009-01-25T05:36:00.000-08:00

Við rennum inn í nýtt ár með ýmsum nýjungum, t.d. blóðugum mótmælum í miðbænum. Við erum víst komin á 4. stig sorgarviðbragðanna þar sem reiðin brýst út. Flestir láta sér duga að berja í potta og pönnur enda ganga mótmælin undir heitinu Búsáhaldamótmælin. Fámennur hópur lætur það ekki duga og gengur fram í því að brjóta rúður, henda eggjum í lögreglumenn og hrópa vígorð. Því miður þarf lögreglan að taka við öllum óhróðrinum meðan þeir sem ábyrgðina bera fela sig bak við luktar dyr. Svipað og þegar afgreiðslumaðurinn á kassanum fær allar skammirnar um hækkað matarverð eða rangar verðmerkingar.

Þeir sem teygðu sig lengst yfir velsæmismörkin hentu mannasaur og gangstéttarhellum í lögregluna og þar með ofbauð hinum friðsamari mómæendum og slógu þeir skjaldborg um lögreglumennina eftir að búið var að flytja nokkra þeirra slasaða á bráðamóttökuna. Ég veit að það eru svartir sauðir innan lögreglunnar eins og innan allra annarra starfsstétta en ég er samt undrandi hvað þeir halda lengi ró sinni meðan menn lemja á hjálma þeirra og henda í þá mannasaur og hlandi, ég væri alla vega löngu sprungin og eins gott að ég er ekki lögreglumaður.

En eins og venjulega þarf oft að fara yfir markalínu siðferðisins til að þeir hófsamari rísi upp og það gerðist nú og hafa þeir fordæmt hina öfgafullu mótmælendur og ofbeldisaðferðir þeirra og í gær voru fjölmennustu mótmælin til þessa á Austurvelli en þau fóru friðsamlega fram.

Eftir þetta allt saman hefur einn stjórnarherranna lýst því yfir að hann ásamt öðrum beri ábyrgð á ástandinu og hefur sagt af sér núna í morgunsárið. Björgvin Sigurðsson viðskiptaráðherra er því fyrstur til að axla ábyrgð á gjörðum sínum og vonandi fylgja fleiri í kjölfarið. Nú er bara að vona að það séu til einhverjir færari til að stýra okkur út úr þessu ástandi án þess að gera illt verra.

Væri ekki skynsamlegt að Alþingi auglýsti störf ráðherranna og veldi fólk sem hefur eitthvað annað en póltitíska skoðun fram að færa, hefði t.d. menntun og reynslu af því að stjórna fjármálum fyrirtækja án þess að hafa sett þau á hausinn. Ég myndi mæla með Önnu Margréti vinkonu minni í fjármálaráðuneytið. Hún myndi vera fljót að hreinsa til eins og svo margar aðrar hagsýnar húsmæður sem ekki eru orðnar spilltar í karlaheiminum og eru að reyna að feta í fótspor þeirra.

Nú óska ég þess að siðferði okkar Íslendinga færist aftur á eðlilegt stig, ekki bara í peningamælaum heldur einnig að við lærum að frelsi er einungis til góðs ef við notum það af skynsemi og meiðum engan. Ég las einhvers staðar þessa tilvitnum: Við berjumst fyrir frelsi og að fá að vera sjálfstæð þjóð. Næsta skref er að læra að umgangast frelsið.

Þeir sem stýra miðlum þessa lands þurfa að læra þessa lexíu því oft má satt kyrrt liggja eins og móðir mín sagði oft. Eins vildi ég gjarnan að börnum og unglingum þessa lands yrði hlíft við þeim sora sem oft er sýndur í sjónvarpi og jafnvel ekki varað við á miðjum sunnudagskvöldum. Þótt ég hljómi eins og húsmóðirin í Vesturbænum þá lít ég svo á að það sem fólk gerir jafnan í einrúmi og ekki fyrir augum almennings ætti að fá að vera þar á bak við luktar dyr. Ég tek undir með þeim sem sagði að honum liði oft eins og hann lægi á skráargatinu yfir ýmsu sjónvarpsefni og það fyndist honum ekki góð tilfinning. Sumir segja að við þessi viðkvæmu getum bara slökkt á sjónvarpinu ef okkur blöskrar eitthvað en mér finnst það ekki góð lausn því við sem vinnum með börn vitum hvaða áhrif svona sjónvarpsefni hefur á þau. Börn hafa siðferðiskennd og ef hún er brotin áður en þau hafa vit til að greina á milli þess sem er rétt og rangt þá eru þau svipt frelsinu til að vera saklaus börn og það hefur oft mjög slæm áhrif á uppvöxt þeirra og framvindu.

Læt ég nú lokið hugleiðingum um lífið og tilveruna hér á landi.

Að loknu jólafríi

2009-01-10T09:47:00.000-08:00

Þá eru jólin búin með tilheyrandi neyslu á mat og drykk. Ósköp gott að komast aftur inn í rútínuna og lofa auðvitað sjálfum sér öllu fögru, nú skal breyta um mataræði og fara út og hreyfa sig o.s.frv. Ekki alveg farin að standa við það en það kemur - kannski.

Fyrsta vinnuvikan að baki og það er eins og hún sé alltaf lengri en þær sem koma á eftir. Börn og fullorðnir að komast aftur í gang og baslast við að koma sólarhringnum aftur á rétt ról.

Brandur fór út á sjó á sunnudaginn var og er búinn að vera alla vikuna að leita að loðnu sem hefur augljóslega haldið jól einhvers staðar annars staðar en hér við land, ef marka má fréttir.

Veðrið hefur verið hlýtt og blautt en nú er kuldatíð fram undan, spáð hökugaddi og líklega þarf að fara að nota sköfu og kúst aftur, eins og það er nú skemmtilegt. Æ ég var búin að heita því að líta björtum augum á allt sem framundan væri. Hvað er kuldi og snjór miðað við það sem aðrar þjóðir þurfa að þola eins og t.d. í Palestínu og auðvitað víðar. Hvers vegna í ósköpunum þróast mannskepnan ekki í átt til náungakærleika og manngæsku? Skyldi sú stund upp renna að stríð verði ekki háð og horft verði til baka með hneykslun og spurt hvort það sé virkilega satt að maðurinn hafi í fortíðinni kastað sprengjum yfir hvern annan og þróað sífellt tæknilegri og öflugri tæki til að drepa? Við lesum í mannkynssögunni um kristna sem var kastað fyrir ljón og þetta var hin besta sunnudagsskemmtun fyrir siðspillta stjórnarherra og konur og hugsum að svona gerist nú ekki í dag.

Því miður er það blekking og tál þar sem einstaka fréttamenn reyna að koma boðum til umheimsins um hvað er að gerast í Afríku, Palestínu og Afganistan. Maðurinn þróar tæki og tól en því miður ekki sjálfan sig.

Við prísum okkur sæl hér á Íslandi að hafa ekki stríð og her en því miður eru hér háð einkastríð þar sem mannvonska og siðleysi ræður ríkjum. Einstaka mál rata í fjölmiðla og við fyllumst hneykslun í smátíma og svo gleymum við því bara og allir hugsa það sama - ég get ekkert gert í þessu, getur lögreglan ekki passað upp á þetta lið sem er að meiða hvert annað?

Nóg um það, þetta átti ekki að vera svona pistill.

Það sem að mér stendur er í þokkalegu standi, heilsufarslega og efnahagslega, alla vega ennþá og ég þakka fyrir það. Annar tengdasonurinn reyndar í Afganistan að gera við flugvélar og lítið hægt annað að gera en að biðja þess að hann komi heill til baka og að kona og börn þreyi þorrann á meðan. Okkar stóri ættbálkur er okkar auður og meðan hann heldur velli og kemst vel af þá er engin ástæða til að kvarta.

Gamlárskvöld í Skógarbæ

2009-01-02T06:26:00.001-08:00

Við sáum fram á að vera bara tvö ein á gamlárskvöld og ákváðum því að skella okkur í Skorradalinn. Brandur kveikti í öllu sem hann gat kveikt í, nema skóginum sem betur fer. Eldur logaði í arninum, kyndlar allt um kring og kerti upp um alla veggi. Á miðnætti sendi hann eina rakettu á loft og kveikti í tveimur handblysum. Ég stóð eldvaktina, alltaf sama gungan, fegnust þegar allt er yfirstaðið og allir heilir á húfi.
Fáninn var dreginn að húni þegar við komum í dalinn um fimmleytið en þá var orðið ansi dimmt. Veðrið var frábært, blankalogn og skógurinn speglaðist í vatninu.

Jólaboð og fleira

2008-12-29T06:59:00.000-08:00

Anna Margrét og Guðni buðu okkur í mat ásamt Önnu Eym og Þórarni.

Skemmtilegt kvöld í góðra vina hópi.
Við pössuðum Jökul Mána um helgina meðan foreldrarnir voru að vinna. Við skruppum í Skorradalinn að skoða aðstæður. Þar var allt í fínu lagi og nú er í athugun að vera þar á Gamlárskvöld og Brandur búinn að lofa sérstöku dekri ef ég vil far ameð honum.
Við fengum okkur kaffi í Borgarnesi og Jökull fékk þennan flotta trúðaís.

Jóladagur 25. desember

2008-12-29T05:48:00.000-08:00

Í dag hefði pabbi minn orðið 99 ára ef honum hefði enst aldur til. Hann fæddist 25. desember 1909 í Fossárdal í Fróðárhrepp en afi og amma fluttu síðan með hann að Knerri í Breiðuvík þar sem hann bjó allan sinn aldur. Hann var oddviti í Breiðuvík í rúmlega 20 ár að mig minnir og það var hans líf og yndi að vinna í þeim málum. Búskapurinn var aldrei hans draumastarf en mamma og hann hófu sinn búskap hér í Reykjavík og vann hann þá hjá Kveldúlfi. Síðan veiktist afi og þar sem pabbi var einbirni varð hann að fara vestur og taka við búinu á Knerri. Þau byggðu þar lítið steinhús og þar sem þurfti að nýta þær spýtur sem til voru úr gamla torfbænum þá bjuggu þau á meðan í fjárhúsinu með Stellu nýfædda og hún segist hafa þá sérstöðu að hafa verið lögð í jötu eins og frelsarinn forðum. Í þessu litla húsi ólu þau okkur 5 systkinin upp og á loftinu bjuggu afi og amma. Afi dó 4. nóvember 1957 en amma dó 26. júlí 1966, níræð að aldri.
Pabbi fékk tvisvar sinnum heilablóðfall kominn á níræðisaldur og var síðustu 3 árin á St Fransiskusspítalanum í Stykkishólmi orðinn saddur lífdaga. Hann hafði alltaf mjög gaman af því að lesa en þessi síðustu ár gat hann ekki stytt sér stundir með því þar sem lestrargetan hvarf og eina ánægjan sem hann hafði var að fá að fara í reykherbergið og fá sér eina sígarettu ef einhver gaf sér tíma til að fara með honum. Pípuna gat hann ekki lengur reykt en hún var búin að vera partur af hans lífi frá unga aldri. Hann dó 28. júlí 1996 86 ára gamall.

Aðfangadagskvöld

2008-12-26T10:49:00.001-08:00

Eftir rólegan og góðan aðfangadag var sest að jólaborðinu.

Við vorum sjö sem settumst að jólaborðinu að þessu sinni. Símasamband var við útlendingana í Englandi sem fengu að heyra í jólaklukkunum í gegnum símann. Síðar um kvöldið var svo heilsað upp á fjölskylduna á Siglufirði og í Noregi.

Jökull Máni fékk gítar frá foreldrum sínum. Hann hefur ótrúlega sönghæfileika, kann ógrynnin öll af textum og er mjög lagviss. Nú á hann að læra að spila undir pjakkurinn, með pabba sínum.

Hjónin stilltu sér upp við jólatréð.

Jökull sýndi strax góða takta með gítarinn.

Jói og Guðrún fengu fallega skreytta skál frá Jökli.

Jói er orðinn þrusugóður á gítarinn.

Snædís fékk fullt af góðum gjöfum, mest var gleðin yfir fallegum hring frá kærastanum sem var vel falinn í stórum kassa sem ýmislegt skrýtið kom upp úr áður en hringurinn kom í ljós.

Brandur fékk fína prjónahúfu frá Stellu og Hadda, nú verður hann ekki frosinn á eyrunum þegar hann gengur upp í Breiðholtslaug.

Og ég fékk gítar frá eiginmanninum.

Nú verð ég að finna gamla bréfaskólann frá Óla Gauk og rifja upp þessi þrjú grip sem ég kunni einu sinni.

Kannski höldum við Jói og Jökull jólatónleika að ári - hver veit.

Aðfangadagur

2008-12-26T10:06:00.000-08:00

Aðventan er búin að vera mjög skemmtileg og jólaleg. Snjórinn fékk að vera í friði í nokkra daga en í dag, aðfangadag, er hann farinn eftir rigningu og rok síðustu tvo daga. Þá förum við bara í Pollýönnuleik og gleðjumst yfir því að allir komist þangað sem þeir vilja helst vera yfir jólin. Reyndar skaust Pollýanna aftur upp á jólabókalistann og blasti við í öllum betri bókabúðum bæjarins eins og sagt er. Ég held ég fari í geymsluna og leiti að minni gömlu Pollýönnu sem ég kunni utan að sem barn eftir marga yfirlestra. Ekki veitir af visku hennar á tímum sem þessum. Best man ég eftir því hvernig hún brást við þegar kvenfélagskonurnar gáfu henni hækjur í jólagjöf þegar allt annað var búið. Þá átti hún erfitt með að finna eitthvað gleðilegt við slíka gjöf en hugsaði svo sem svo að hún gæti glaðst yfir því að þurfa ekki á þeim að halda. Vonandi getum við öll fundið eitthvað til að gleðjast yfir þrátt fyrir daprar jólagjafir frá stjórnendum þessa lands.
Á sunnudaginn fórum við í skötuveislu suður í Hafnarfjörð til Orra og Ínu. Dóra, mamma þeirra, var fóstursystir mömmu en þær ólust upp hjá fósturforeldrum vestur í Arnardal við Ísafjörð. Guðrún fósturmóðir þeirra var frænka mömmu en ég man ekki lengur hvað fósturfaðir þeirra hét. Þessi hjón áttu engin börn sjálf en ólu upp mörg fósturbörn. Þau sem litu á sig sem systkini voru mamma, Dóra, Ína (Össurína) og Karl. Amma mín, Sigríður Halldórsdóttir, var á leið í vinnumennsku með þrjár dætur sínar, mömmu sem var yngst tveggja ára, Eiríku og Jónínu sem var elst. Amma kom við hjá frænku sinni í Arnardal sem bauð henni að taka af henni yngsta barnið, Guðrúnu mömmu mína. Jónína sagði mér fyrir mörgum árum að það hefði verið sárt að skilja við systur sína grátandi og eflaust hefur það verið ömmu minni erfitt líka þótt hún hafi sennilega aldrei leyft sér að láta það í ljósi. Á þessum tímum urðu margar fátækar konur að byrgja inni allar tilfinningar því þær urðu ýmist að sjá á eftir börnum sínum á sveitina eða í dauðann. Hinar systurnar tvær fylgdu svo ömmu í mörg ár í vinnumennsku við misjafnan aðbúnað. Afi minn, Jón Ólafsson, var 30 árum eldri en amma og var orðinn blindur og óvinnufær á þessum tíma og varð eftir í Húnavatnssýslunni. Hann hafði áður farið með konu og fimm dætur til Kanada til að hefja nýtt líf en undi þar ekki og kom aftur heim en konan og dæturnar urðu eftir. Síðan hitti hann ömmu og eignaðist með henni þessar þrjár dætur. Mamma skrifaðist á við eina hálfsysturina, Jakobínu, og ég veit að eitt af barnabörnum hennar hefur komið hingað til að leita að ættingjum sínum og synir Jónínu fóru með hana í heimsókn til mömmu.
Mamma ólst upp í Arnardal ásamt fóstursystkinum sínum og bar þeim jafnan vel söguna. Hún hefði þurft að vinna eins og flest börn þurftu á þessum tíma en hún talaði alltaf vel um fóstru sína og fóstra. Mamma fór síðan sjálf í vinnumennsku þegar hún var 17 ára. Á sumrin var mamma vinnukona á Brettingsstöðum á Flatey á Skjálfanda og á veturna hjá Guðnýju og Jónatan Marteini sem var skósmiður á Akureyri. Sverrir Ragnarsson sem rekur JMJ á Akureyri er giftur Guðnýju barnabarni þeirra og þegar við Stella vorum á Akureyri í fyrra fórum við í búðina og töluðum við hann. Hann bauð okkur í kaffi heim til sín og Guðnýjar og þar hittum við gömlu konuna sem mamma hafði passað sem barn. Hún mundi óljóst eftir mömmu og einnig orgelinu sem mamma var búin að kaupa sér og byrjuð að læra á þegar hún fór í örlagaríka ferð vestur á Snæfellsnes sem endaði með því að hún fór aldrei aftur til Akureyrar og Guðný og Jónatan keyptu af henni orgelið. Fyrir það keypti hún sér saumavél sem hún taldi meiri þörf á að eiga til að geta saumað föt á barnahópinn sinn.
Eitt sumarið fór mamma sem sagt að heimsækja Eiríku systur sína sem bjó á Búðum á Snæfellsnesi og ætlaði að dvelja hjá henni í tvær vikur. Hún fór með skipi og var sett í land á Arnarstapa en þar fékk hún lánaðan hest og fékk mann úr sveitinni til að fylgja sér að Búðum. Á leiðinni sá hún hóp manna sem var að leggja veg um sveitina. Þar sá hún í fyrsta sinn pabba sem hlýtur að hafa litist vel á þessa aðkomustúlku enda sést á myndum að hún hefur verið falleg og fönguleg stúlka. Þetta leiddi til þess að mamma fór aldrei norður aftur og þessar tvær vikur urðu að ævilangri búsetu í Breiðuvík.
Mamma skrifaðist alltaf á við Guðnýju, húsmóður sína á Akureyri og sést á þeim bréfum að þar hefur verið meira um vináttu tveggja kvenna að ræða heldur en samband húsmóður og vinnukonu. Ég man eftir því að mamma lagði alltaf kapal á nýjársdag og spurði hvort hún ætti eftir að komast til Akureyrar aftur á ævinni. Mig minnir að hún hafi alltaf fengið neikvætt svar enda fór hún aldrei þangað aftur. Þegar Stella og Haddi vildu síðar meir fá hana með sér þangað í ferðalag neitaði hún, því þar væri enginn lengur til að heimsækja.
Ég veit að líf mömmu var ekki neitt sældarlíf og hún þurfti að berjast fram á síðasta dag. Aldrei sat hún auðum höndum enda kunni hún ekkert annað en að vinna hörðum höndum. Hún varð að vakna fyrst á morgnana og fara síðust að sofa. Hana langaði að læra en átti ekki möguleika á því en reyndi eins og hún gat að koma því inn hjá börnum sínum. Hún var ekki alltaf glöð yfir því að ég vildi liggja í sögubókum lon og don, vildi að ég læsi eitthvað uppbyggilegra. Sjálf hafði hún gaman af að lesa en eini tíminn sem hún hafði til þess var þegar hún lagðist inn á spítala en það voru einu ferðalögin sem hún fór í eftir að ég fór að muna eftir mér. Hún sagðist stundum lesa byrjunina og endinn á bókum til að fá aðeins nasasjón af því um hvað þær væru. Við sem kvörtum í dag yfir smámunum ættum að rifja upp hvað formæður okkar þurftu að upplifa og heyrðust samt sjaldan kvarta.

Skötuveislur og fleira

2008-12-26T09:18:00.000-08:00

Orri frændi með mig í sveitinni.

Á Þorláksmessu borðuðum við vel kæsta skötu a la Brandur með spilaklúbbnum mínum og mökum þeirra. Þetta er orðinn bráðskemmtilegur siður sem allir hlakka til og vonandi tekst Sigurði G ekki að fá það bannað að elda skötu í fjölbýlishúsum fyrir næstu jól.

Margt annað mætti þá banna fyrst finnst mér.
Við kíktum á jólaþorpið í Hafnarfirði í yndislegu veðri.

Ína, Marteinn, ég og Orri.

Orri og Ína buðu okkur og Marteini í skötuveislu í Hafnarfirði. Dóra mamma þeirra og mamma ólust upp saman sem fóstursystur í Arnardal við Ísafjörð. Þetta er í annað sinn sem þau bjóða okkur og gaman að ná aftur tengslum við þau en Orri var í sveit heima þegar ég var lítil og passaði mig.

Við Snædís fórum saman í bæinn fyrir jólin og áttum góða stund saman. Enduðum á að fá okkur pizzu á Pizza Company.

Ég held að hún hafi bara haft gaman af að eyða stund með gömlu konunni í bænum.

Snædís bakaði kökur og bjó til sælgæti sem hún gaf fósturmömmum sínum, Svönu og Steinu.

Jólasöngur í Engjaskóla

2008-12-17T02:19:00.001-08:00

Á aðventunni syngjum við saman á sal einu sinni í viku. Þessi dagur var rauður dagur og þess vegna eru allir svona jólalegir. Margir litlir jólasveinar á ferðinni með litlar rauðar skotthúfur.

Meira á aðventu

2008-12-14T14:52:00.000-08:00

Varmárgellur röltu niður Skólavörðustíginn eins og vanalega á aðventu.

Ekki mjög jólalegar í klæðnaði, en sem betur fer bjartar í anda.
Við fundum JÓLAKJÓLINN hjá Eggerti feldskera. Þorðum samt ekki inn, vorum ekki vissar um hvort hann tæki við okkar kortum frekar en Darlings og Browns.
Ég keypti mér bara jólaslæðu frá henni Buddu og lífgaði aðeins upp á svarta litinn.

Ég tróð mér inn í laufabrauðsklúbbinn hjá Siggu Johnsen á Ásum
en í honum eru nokkrar hressar Varmárkellur. Ég reyni að njóta alls sem augnablikið býður mér upp á því ég veit ekki frekar en aðrir hvar ég mun dansa um næstu jól. Veit bara að það eru samverustundirnar með fjölskyldu og góðum vinum sem eru dýrmaætastar af öllu.

Að loknum laufabrauðsskurði og steikingu var sest að borðum og það er öruggt að enginn fór svangur heim að loknum málsverði hjá frú Sigríði Johnsen.

Þriðji í aðventu og góð helgi að baki. Brandur kláraði að smíða skápa í eldhússkotið og nú er orðið rosalega fínt hjá okkur, finnst okkur alla vega. Við fórum til Maggýjar á föstudaginn í útskriftarveislu Magna en hann var að útskrifast úr Lögregluskólanum og stóð sig frábærlega. Að öðru leyti gerði ég lítið annað en prjóna og hafa það náðugt. Mér finnst orðið best af öllu að vera heima í rólegheitum, er sem sagt að breytast í heimakæra húsmóður þótt ég láti húsmóðurverkin ekki endilega tala. Jólagjafirnar eru farnar til Noregs og Englands og þá finnst mér lítið eftir. Strákarnir hans Roberts fóru í gær með stóra ferðatösku fulla af varningi sem Íslendingurinn í Englandi pantaði til að fá smá íslensk jól. Venst því sennilega seint að hafa ekki alla krakkana í kringum mig um jólin en verð víst að sætta mig við það að þau eiga sitt líf og komast ágætlega af án mín.

Síðasta kennsluvikan fyrir jól framundan, kirkjuferð á morgun og ýmislegt annað skemmtilegt á döfinni.

Á aðventu

2008-12-07T15:09:00.000-08:00

Jói og fjölskylda voru hjá okkur um helgina og við gerðum margt skemmtilegt. Í dag lét ég loks verða af því að fara á jólasýningu í Árbæjarsafninu og það var sérstaklega gaman að hafa þau með okkur og skemmtilegt að sýna krökkunum alla þessa gömlu hluti sem við þekkjum úr okkar æsku. Viktoría, Daníella og Jökull voru með predikun í litlu kirkjunni og var hún örugglega ekkert síðri en margar aðrar sem fluttar hafa verið í dag í kirkjum landsins.

Þau skemmtu sér alla vega vel.

Það er langt síðan ég hef séð spunnið á rokk en þetta gerði hún móðir mín ennþá þegar ég var lítil og uppi í Skógarbæ er gamla snældan sem hún spann á fyrir mig, hvíta og svarta einspinnu, en það átti að tákna fyrstu kindina sem hún eignaðist sem var svört og hvít.

Þau urðu mjög hrifin af gömlu jólatrjánum og Jökull sagði að þetta væru alveg ofsalega falleg tré. Það sýnir að börnin hrífast ekki alltaf mest af því sem er stærst og dýrast. Ég man eftir svona jólatré í kotinu heima og sérstaklega man ég eftir því þegar það stóð í ljósum logum í fimmtugsafmælinu hans pabba á jóladag. Mamma var fljót að grípa ullarteppi og vefja því utan um logandi tréð og stökkva með það út á stétt meðan gestirnir og aðrir fjölskyldumeðlimir sátu ennþá stjarfir og hreyfðu hvorki legg né lið.

Brandur varð sérstaklega glaður þegar hann sá gamla sendilshjólið en á svona hjóli var hann sendill á Siglufirði þegar hann var patti. Flutti mjólkurbrúsa um borð í skipin og brauð heim til fólks.

Við kveiktum á aðventukransinum í gærkvöldi til að litli drengurinn minn gæti verið með og fengið að kveikja á kertunum. Þetta er siður sem við höfum haldið í gegnum árin þrátt fyrir mismunandi aðstæður og dvalarstaði og vonandi helst hann áfram í fjölskyldunni. Þetta er alltaf notaleg stund, spiluð jólatónlist og spjallað. Allt of sjaldan sem við gefum okkur tíma til þess.

Krakkarnir perluðu og var framleiðslan orðin drjúg þegar haldið var heim að lokinni skemmtilegri helgi í ömmu og afakoti.

Jói tók gítarinn með og spilaði fyrir okkur. Hann byrjaði að læra á gítar á Hólmavík 11 ára gamall og er farinn að rifja það upp aftur. Hann er orðinn góður strákurinn og ekki slæmt að fá gítarspilara í fjölskylduboðin. Ég fæ alltaf smáfiðring þegar ég sé gítar en þegar ég var 7 ára og póstverslun Hagkaups hófst, keypti mamma handa mér gítar og síðan setti hún mig í bréfaskóla Ólafs Gauks. Ég fékk mánaðarlega sendar litlar gular bækur með nótum og lögum og æfði mig grimmt. Það endaði með því að ég kunni ein fjögur fimm grip og gat spilað Gamla Nóa, Atti katti nóa og House of the rising sun með The Animals. Þetta var nú ekki mjög glæsileg frammistaða en gamlir nemendur mínir úr Ólafsvík minnast þess með glampa í augum að ¨það hafi verið svo gaman þegar ég sat og spilaði á gítarinn og þau sungu með¨ !!

Þessu er ég blessunarlega búin að gleyma.

Og senn koma jólin...

2008-12-01T14:55:00.001-08:00

Fyrsti sunnudagur í aðventu, upplagt að halda hann hátíðlegan á náttfötunum,

alla vega um kvöldið.
Ester, Bjarki, Ástrós og Hera Björk komu í verslunarferð til Reykjavíkur um helgina.
Bjarki og Hera tóku þátt í að kveikja á aðventukransinum meðan Ester og Ástrós fóru í bíó. Bjarki var orðinn dálítið þreyttur eftir búðarápið þótt hann sé duglegur með Bin þrjú eins og allir góðir eiginmenn eiga að gera: Brosa-Borga-Bera.

Snædís kveikir á spádómskertinu, hún er nú orðin ein um það að fá að kveikja, áður voru þau þrjú sem skiptust á ogrifust pínulítið um hvar þau væru í röðinni.

Ég þakka fyrir að halda henni ennþá heima því ég veit ekki alveg hvað verður um jólasiðina þegar hún verður ekki lengur á heimilinu til að halda mér við efnið.

Við mæðgur hjálpuðumst að við að búa til hefðbundinn jólakrans,

hann er í aðventulitunum að þessu sinni.

Hvernig er þetta með tímann, líður hann alltaf hraðar og hraðar? Bara mánuður síðan ég tók niður jólaskrautið og aftur komið að því að setja það upp á ný. Ég er reyndar ánægð með að sjá jólaljósin tendruð, ekki veitir af að lýsa upp myrkrið sem er orðið dálítið svart um þessar mundir.

Jólaljósin eru komin á svalirnar og ég kveiki á kertum um leið og ég kem heim úr vinnunni. Þau færa frið í húsið. Það verður fátt hér á jólunum þar sem Dóra mín heldur sín jól í Englandi núna með sinni stóru fjölskyldu. Jói, Guðrún og Jökull ætla að vera hjá okkur svo við verðum alla vega sex við jólaborðið og eitt lítið barn til að gleðjast með. Við erum reyndar öll mikil börn þegar jólin eru annars vegar og verðum það vonandi áfram.

Annars er allt í rólegheitum hér, Brandur í veikindaleyfi og hamast í sjúkraþjálfun og sundi meðan ég er í vinnunni. Ég kem svo heim og les blöðin á meðan hann býr til matinn. Mér finnst það ágæt verkaskipting enda býr hann til miklu betri mat heldur en ég.

Það er líf og fjör í skólanum, jólastressið alveg að fara með börnin og kannski okkur líka. Við finnum líka að ástandið í þjóðfélaginu er farið að hafa sín áhrif þótt við reynum að passa að hafa skólann kreppufrían. En við þurfum samt að leyfa þeim að ræða málin og útskýra hlutina fyrir þeim, því það sem fer verst með þau er að hlusta á þetta tal um kreppu og gjaldþrot en vita í rauninni ekkert hvað það er. Það er reyndar erfitt að útskýra það sem maður skilur ekki sjálfur.

En vonandi tekst okkur að komast upp úr þessum öldudal, það þýðir ekkert annað en að horfa björtum augum til framtíðar og lifa fyrir líðandi stund og muna að það er ekki allt best sem kostar mest.

Og tíminn líður hratt á útrásaröld...

2008-10-28T15:53:00.000-07:00

Sigurður Helgason skólastjórinn minn frá Laugargerði er látinn 78 ára gamall. Hann hefur alltaf verið mér mjög kær og betri fyrirmynd var ekki hægt að fá á fyrstu árum skólagöngunnar. Það er ekki tilviljun hvað margir úr mínum bekk urðu kennarar og margir hafa reynt fyrir sér sem skólastjórar. Við bárum mikla virðingu fyrir honum, hann þurfti ekki að hækka sig til að við hlustuðum, hann skammaðist aldrei og talaði þannig að mark var á því tekið. Svo gat hann leikið við okkur og skemmt sér með okkur og ekki minnkaði virðingin við það.
Fyrir mér var hann hátt yfir aðra hafinn og þegar ég fullorðnaðist og uppgötvaði að hann var mannlegur eins og við hin og gerði mistök eins og aðrir þá var svolítið erfitt að viðurkenna það í fyrstu. Með auknum þroska lærði ég það að enginn er fullkominn og allir eiga sínar veiku og sterku hliðar en við elskum þá ekki minna fyrir það. Blessuð sé minning hans.

Heill mánuður liðinn síðan ég skrifaði síðast. Lítið um að vera í mínu lífi, kannski sem betur fer. Vinn og sef og hef það bara ágætt. Fór reyndar til Akureyrar í tvo daga. Lét mig hafa það að fara á þing skólastjórnenda en ég tilheyri víst þeim hópi í augnablikinu, borga alla vega félagsfjöldin þangað. Það er alltaf gott að koma til Akureyrar og gista á KEA sem ég hef reyndar ekki gert áður. Hélt ég þekkti engan en hitti svo töluvert af fólki frá gamalli tíð, gamla bekkjarfélaga úr Kennó og gamla kunningja frá bæði Ólafsvík og Hólmavík. Stundum gott að hafa búið víða og kynnst mörgu góðu fólki.

Ég var í vetrarfríi um liðna helgi + laugardag og mánudag. Fór í algjöra slökun heima hjá mér, fór varla út fyrir dyr og aldrei þessu vant leið mér bara vel í félagsskap sjálfrar mín og leiddist ekkert. Þreif, þvoði, prjónaði og las til skiptis og naut þess að vera til.

Reyndar hef ég tekið stórt skref í átt til bættrar heilsu, hætti að reykja fyrir hálfum mánuði og þakka það heimi læknavísindanna og heimasætunni sem hefur verið afskaplega dugleg að halda að mér upplýsingum sem hún sogar í sig í hjúkrunarnáminu. Hún veit orðið allt um skaðsemi reykinga og vill mjög gjarnan eiga mömmu sína eitthvað áfram án súrefniskúts.

Í dag byrjaði ég svo í Rope Yoga sem ég hélt að væri svona frekar létt líkamsrækt fyrir þá sem eru lítið fyrir að hreyfa sig. Annað kom á daginn og er strax farin að finna fyrir aumum kviðvöðvum og get verið glöð með það, þeir eru þá alla vega til staðar ennþá einhvers þarna þótt djúpt sé á þeim. Ég ætla að halda galvösk áfram ef ég get staulast í næsta tíma og kannski kemst ég í kjólinn fyrir jólin.

Ég ætla ekki að tjá mig neitt um það fjármálahrun sem hér hefur dunið yfir, læt öðrum það eftir sem hafa meira vit á. Verð samt að segja að ekki kom mér þetta á óvart, er búin að bíða eftir þessum ósköpum í svona tvö ár. Brandur er til vitnis um það enda afskaplega stoltur af því að eiga svona gáfaða konu sem sá þetta allt fyrir. Verst að hún var ekki gáfaðri en það að ekki gerði hún neitt til að sýna þeim sem stjórna hvað þeir væru afskaplega vitlausir að halda að þessi smáþjóð gæti bara allt í einu baðað sig í milljörðum og keypt allt sem hana lysti út á kredit. Við létum líka leiða okkur með í dansinn og keyrum nú um á þessari fínu myntkörfu en hún dugar okkur kannski næstu 20 árin alla vega meðan launin dugar fyrir afborgunum og við fáum einhver laun. Nú ef ekki þá gefum við hann bara einhverjum bláfátækum auðmanni og flýjum til Vesturheims. Leitum á náðir ættingjanna sem voru svo heppnir að forfeður þeirra lögðu á sig að flýja þáverandi kreppu og búa sér til nýtt líf vestan hafs. Ekki veit ég hvort það líf var auðvelt, alla vega sneri afi minn til baka, konu- og barnalaus, og fékk sér nýja konu hérna heima, hana ömmu mína og hélt áfram baslinu hér á sinni heittelskuðu móðurjörð. Fyrri eiginkonan settist að í Vesturheimi með sínar fimm dætur og lítið meira veit ég um þeirra hafi. en ég er þakklát afa mínum fyrir að halda tryggð við ættjörðina því annars sæti ég ekki hér og skrifaði.

Þórsmerkurferð

2008-08-31T14:38:00.001-07:00

Kort af Þorsmörk. Dökku línurnar eru þær leiðir sem við gengum.

Við fórum í alvöru fjallatrukk frá Hópferðamiðstöðinni með traustum bílstjóra svo allur minn kvíði fauk út í veður og vind og hjartað sló ekki feilpúst þegar við fórum yfir árnar.

Fríður hópur við lónið sem við fórum yfir og ég afþakkaði að nota göngubrúna, kjarkurinn orðinn ótrúlega mikill enda kom ég sjálfri mér og öðrum mikið á óvart í þessari ferð.

Vörubíllinn sem aðstoðar við að fara yfir Krossá.
Ég held ég myndi ekki leggja í þetta á jepplingnum.

Komin í Merkursel í Húsadal. Matta og Stína brostu út að eyrum
eins og reyndar allir gerðu alla ferðina.

Við fórum strax í göngu yir í Langadal. Fararstjórinn,Ingibjörg Ragnars, tók mig á sálfræðinni og neitaði að skilja mig eftir í berjamó. Sagði að þetta væri stutt ganga fyrir alla og ég gæti bara snúið við ef ég gæfist upp. Sem betur fer þorði ég ekki annað en hlýða og þetta varð að fjögurra tíma göngu sem ég hefði ekki viljað missa af. Kom sjálfri mér mjög mikið á óvart og komst alla leið og ég sem kemst varla upp úr Elliðaárdalnum eftir 15 mínútna göngutúr.

Við Snorraríki en þar faldi einhver Snorri sig fyrir óvinum fyrir margt löngu. Þrír ofurhugar klifruðu upp og sýndu ótrúlega takta. Ég lét það eiga sig, vildi ekki vekja of mikla athygli.

Matta fór létt með að fara í spor eiginmannsins sem glittir í á bak við hana.

Jón Ingi fór fyrstur upp en sést ekki inn i myrkrinu.

Komin í Langadal og þar ætlaði ég að snúa við og fannst ég bara búin að sýna þrekvirki að komast þangað en enn beitti Ingibjörg sálfræðinni og sagði að það væri létt

ganga upp í Slyppugil og enn hlýddi ég, sem betur fer.

Af og til var áð til að kasta mæðinni og það bjargaði mér.

Reyndar varð þetta alltaf léttara eftir því sem leið á gönguna.

Komin upp úr Slyppugilinu og Matta ennþá brosandi út að eyrum.

Við ætluðum aðra leið til baka en fundum hana ekki svo við gengum sömu leið, bara uppi í staðinn fyrir niðri í gilinu og enduðum á sama stað, í Langadal. Þarna uppi sáum við vítt og breitt og fjallahringurinn er stórkostlegur og mikil litadýrð. Veðrið var yndislegt, logn, smáúði annað slagið og reyndar smáhaglél líka og svo skein sólin inn á milli. Gat ekki verið betra.

Er það furða að tröllasögur hafi orðið til?

Sönnun fyrir því að ég fór upp. Þarna var ég komin í gott form og steinhætt að væla um að ég gæti þetta ekki. Held að sjálfstraustið hafi vaxið um helming þarna upp frá.

Vi lögðum af stað heim um hádegið í dag og þegar við vorum komin aftur yfir Krossá var farið upp í Stakkholtsgjá og tekinn ¨léttur¨ göngutúr inn í gjána til að ná úr sér harðsperrunum eftir löngu gönguna í gær.

Það þurfti að vaða yfir ána á nokkrum stöðum og við þurftum að rifja upp gamla takta við að stikla á steinum. Sveitamaðurinn í mér vaknaði á ný og kom mér yfir án þess að ég dytti í ána.

Hvar ætli sé best að fara yfir?

Komin inn að fossi sem fellur niður innst í gjánni. Þessari á ég að þakka að hafa nú látið gamlan draum rætast að komast í Þórsmörk. Þetta er sem sagt Ingibjörg Ragnars sem tók mig á sálfræðinni og hlustaði ekki á vælið í mér, kom mér af stað í gönguna og hvatti mig áfram.

Verð henni ævinlega þakklát því þarna tókst mér að sanna fyrir sjálfri mér að sennilega get ég meira en ég hélt að ég gæti. Og áfram nú stelpa!

Haustferðin okkar í Engjaskóla var sem sagt ferð í Þórsmörk. Þetta var ákveðið í vor og skálinn pantaður og þá ætluðu allir að fara. Þegar á reyndi reyndust margir uppteknir við annað en þessi 17 hraustmenni létu það ekki á sig fá og fóru samt og við sjáum ekki eftir því, enginn hefði viljað missa af þessu. Þetta var besta hópefli sem hægt er að fá, allir að hjálpast að og styðja hvern annan. Eftir gönguferðina á laugardag var grillað, eiginmennirnir þrír í hópnum sáu um það og reyndust hinir mestu grillmeistarar. Eftir matinn var byrjað að syngja og djamma en þá fór að siga á seinni hlutann hjá mér og mikill lúi gerði vart við sig. Ég var því komin á dýnuna upp úr tíu og lét hinum eftir að skemmta sér. Sé svolítið efir því að hafa ekki haft þol í djammið en það er ekki hægt að gera allt. Ég var líka mjög ánægð með það þegar ég vaknaði í morgun eldhress þótt það væri reyndar dálítið erfitt fyrst að rísa upp af dýnunni. En það lagaðist og eftir morgunmat var allt skúrað út og við drifum okkur út í sólina sem nú skein glatt og varla skýhnoðri á himni. Gangan inn Stakkholtsgjá var ekki síðri heldur en gangan í gær. Þarna er óskaplega fallegt og fossinn innst í gjánni er mikil náttúruperla. Það var því ánægður og svolítið lúinn hópur sem skilaði sér í bæinn aftur um fimmleytið. Búið að treysta vinaböndin og byggja upp sjálfstraust hjá sumum, alla vega mér, og nú get ég varla beðið eftir næstu haustferð og þá verður sko ekkert væl.

Síðustu dagar í sumarfríi

2008-08-19T14:09:00.001-07:00

Dóra, Snædís, Kara, Roman og Rúna komu og gistu í Skógarbæ.

Alltaf nóg pláss í kotinu.

Þau skemmtu sér vel eins og sjá má.

Kara Björk undi sér vel á loftinu. Nýi stiginn gerði gæfumuninn.
Hérna sést oddvitataskan hans pabba, vettlingar og illeppar frá mömmu og
tóbaksjárnið hans afa.

Rúna og Kara tíndu hrútaber, þau fáu sem fuglarnir hafa skilið eftir handa okkur.

Systurnar skemmtu sér við að spila við börnin.

Og svo var farið i göngutúr niður að vatni.

Á sunnudagskvöldið var grillað í Grýtubakkanum,

aðeins meira pláss þar fyrir alla fjölskylduna.

Þá er sumarfríið á enda, skólinn byrjaður aftur með öllu því stressi sem honum fylgir og Brandur kominn út á sjó. Við höfðum það mjög gott í sumar enda varla annað hægt í svona góðu veðri. Ég sá í Skógarbæjardagbókinni að við erum búin að dvelja 40 daga í Skorradalnum frá því í mars og eigum vonandi einhverja daga eftir í september því þá verður Brandur aftur heima.

Við fórum því ekki mikið annað enda var alltaf besta veðrið hér. Við fengum reyndar líka góða daga á Siglufirði og í Ólafsvík svo það má segja að við höfum alltaf verið sólarmegin í sumarfríinu.

En núna er bara að takast á við komandi vetur og vinnuna sem bíður. Það verður líklega nóg að gera þar sem ekki streyma sérkennarar inn í skólann minn eins og ég var svo vongóð um í vor og þar með erfitt að veita þá þjónustu sem þörf er á. Þá er bara að bíta á jaxlinn og gera eins vel og maður getur þar sem annað er ekki í boði.

Brúðkaup Hermanns og Regínu

2008-08-11T09:57:00.001-07:00

Brúðarbíllinn var glæsilegur enda vel við hæfi að slökkviliðsmaðurinn fengi

gamla brunabílinn í Ólafsvík til að gegna því hlutverki.

Fallegu stelpurnar mínar.

Hermann og Regína dansa brúðarvalsinn.

Stella vann teygjukeppnina. Allir fengu teygju í upphafi og svo mátti ekki segja já eða nei né svart og hvítt þá missti maður teygjuna til viðmælandans. Mér tókst að halda minni tvisvar í 3 sekúndur en hún systir mín sló öllum við og vann með glæsibrag þótt kannski væru ekki allir sáttir við hvernig hún fór að því. Keppnisskap í minni.

Magni og Hermann sýndu flott dansatriði við mikinn fögnuð veislugesta.

Fannar, Snædís, Jói og Guðrún voru í miklu stuði.

Jói glaður yfir að vera búinn með sinn þátt í veislunni en hann eldaði allan matinn og fékk líka mikið lof fyrir hann enda var hann bæði ljúffengur og glæsilega framreiddur.

Brandur skemmti sér líka vel en þurfti stundum að leita að konunni sinni

sem sleppti fram af sér beislinu eftir allt stressið.

Ég er svo stolt af fallegu börnunum mínum.

Tengdmæðurnar, Laufey og Maggý, voru flottar í Abba dressinu og
lagið The dancing queen verður eftir þetta ógleymanlegt.

Veislustjórarnir úthluta teygjunum.

Ég fékk axlanudd hjá Magna og veitti ekki af þótt þarna væri töluvert farið að slakna á mér.

Þetta var svo sannarlega brúðkaup aldarinnar enda ekkert til sparað að allt væri sem skemmtilegast. Veðurguðirnir tóku meira að segja þátt í undirbúningnum og sköffuðu frábært veður, sólskin og logn allan daginn. Eftir fallega athöfn í Ólafsvíkurkirkju stigu brúðhjónin upp í gamla brunabílinn og þau voru síðan keyrð um bæínn og mynduð á völdum stöðum en Hafsteinn Óskarsson myndaði þau. Veislugestir tóku síðan á móti þeim í félagsheimilinu á Klifi. Salurinn var mjög fallega skreyttur og maturinn sem Jói sá um um með smáaðstoð frá okkur fjölskyldu-meðlimunum, tók sig vel út á veisluborðinu og vakti mikla lukku. Magni og vinkona hennar Regínu sáu um veislustjórn og höfðu nóg að gera því nóg var um skemmtiatriði og aldrei hlé á. Veislan á því að reyk var blásið inn í salinn og Magni birtist í slökkviliðsbúning og kafaði reykinn þar til hann fann hinn veislustjórann einhvers staðar á kafi í kófinu. Þegar fólk fór að sjá aftur hófst veislan með forréttum, aðalréttum og súkkilaðikökum. Inn á milli voru skemmtiatriði, Maggý og Laufey, tengdamæðurnar, dönsuðu og sungu við Abbalagið The dancing queen í líka þessum flottu búningum. Siggi trúbador söng eitt lag og þrjár vinkonur Regínu sungu líka nokkur lög. Mgni og Hermann tóku sitt flotta dansatriði sem þeir frumsýndu í fimmtugsafmælinu hennar Maggýjar og hafði ekki versnað síðan þá. Stella systir talaði til brúðhjónanna og einnig vinir Hermanns úr slökkviliðinu. Að þessu loknu hófs dansleikur og spilaði hljómsveitin Vinir Hemma (slökkviliðsmenn úr Reykjavík sem heita venjulega Vinir vandamanna) fyrir dansi. Það var mikið stuð og ég dansaði til klukkan 4 af miklum móð. Ég var ekki eins glöð um morguninn þegar ég vaknaði með þvílíkar harðsperrur og strengi. Krakkarnir voru ekki hissa á því þar sem dansstíll mínir hefði líkst hlaupi á hlaupabretti og hafði Jói sérstaklega gaman af því að herma það eftir. Og mér sem fannst ég vera svo frábær á gólfinu innan um allan ungdóminn.

Verslunarmannahelgin

2008-08-04T13:45:00.001-07:00

Birna, Skúli og Gógó komu í kaffi á sunnudaginn. Skúli er ekki sofnaður þótt það líti út fyrir það, hann var mjög hress eins og hann er alltaf.
Eftir brennuna á Fitjavöllum reyndi Brandur að búa til varðeld í arninum en það gekk illa að láta loga. Ég var bara ánægð með það því ég var svo logandi hrædd við skraufþurran skóginn í kring.

Ég klæddi mig í útileguslána og setti á mig ullarhattinn því undir miðnættið var farið að kólna.

Fitjahlíðarbrennan var flott og fullt af fólki. Harmonikka og gítar og ¨brekku¨söngur.

Síðan var ball í skemmunni á Fitjum en við slepptum því, gömlu hjónin.

Jarðarber og rabarachutney, afurðir úr matjurtagarðinum.

Á fimmtudaginn var buðu Anna og Þórarinn okkur í kvöldmat.

Anna og Guðni komu hjólandiog fóru líka heim hjólandi í fínu formi.

Þórarinn og Anna fylgdu okkur út á hlað, vildu ekki missa vitið úr bænum,

slæmt fyrir okkur en auðvitað gott fyrir þau.

Þá er verslunarmannahelgin yfirstaðin og þá læðist að manni kvíði að nú sé sumarið senn á enda. Myrkvaðar nætur og hitastigið farið að lækka. En allar árstíðir hafa sinn sjarma, haustið er oft yndislegt og auðvitað er alltaf gaman að vera til, bara ef maður lítur þannig á það.

Snædís og Fannar koma á morgun frá Kanarí og Dóra með börnin sín þrjú kemur á miðvikudaginn svo nú fer að lifna í kotinu. Brúðkaupsveisla næsta laugardag í Ólafsvík sem verður örugglega bráðskemmtileg. Alltaf eitthvað til að hlakka til.

Dagsferð um Snæfellsnes

2008-07-30T16:02:00.000-07:00

Séð yfir Breiðuvíkina frá Jökulhálsinum. Við ákváðum að keyra Jökulhálsinn en Jói og Guðrún höfðu aldrei farið þá leið áður og við Brandur að fara í annað sinn. Veðrið var dásamlegt, 22° hiti efst uppi og útsýnið stórfenglegt.
Daníella og Jökull voru sett í skottið og nutu sín vel þar og voru í góðu skapi allan daginn þrátt fyrir 500 km keyrslu.

Daníella og Jökull við Sönghelli með Jökulinn í baksýn. Hann fer minnkandi með hverju árinu.

Jói inni í Sönghelli. Við Jökull sungum og könnuðum hljómburðinn sem er frábær.

Brandur kannaði allan hellinn og merkingarnar sem margar hverjar eru orðnar ansi gamlar eins og SK 1954 bar með sér. Þá hef ég verið 1s árs svo þetta er líklega ekki eftir mig enda kom ég þarna fyrst í fyrra þótt ég hafi átt heima þarna í sveitinni fram á fullorðinsár.

Hellnar í baksýn.

Við fórum í dagsferð um Snæfellsnes með Jóa og fjölskyldu. Tilgangurinn var að kanna aðstæður í félagsheimilinu í Ólafsvík en við erum að fara í brúðkaupið hans Hermanns frænda sem þann 9. ágúst og Jói sér um matinn. Þetta var yndislegur dagur, allt upp í 25°hiti og sólskin. Við fórum fyrst um sunnanvert nesið og keyrðum yfir Jökulháls yfir til Ólafsvíkur og þar var mikil umferð, bæði akandi, hjólandi og gangandi fólk á ferð. Í Ólafsvík var ekki síðra veður og gaman að hitta Hadda og Stellu, borða nýbakaðar pönnukökur og skoða bæinn. Við keyrðum svo norðanvert nesið heim, í gegnum Grundarfjörð og fórum niður í Stykkishólm. Það er svo gaman að vera á ferð í svona góðu veðri, líflegt um að litast, allir úti að viðra sig eða laga til í kringum sig. Við verðum svo allt öðruvísi í svona veðri, skapgóð og félagslynd.

Stutt stopp í borginni

2008-07-28T07:47:00.001-07:00

Nýja myndavélin prófuð. Það sést hvað húsmóðirin er orðin afslöppuð í sumarfríinu,

nennir ekki einu sinni að greiða sér, hvað þá setja á sig andlit.

Snædís og Maggý með Þarf sem er augljóslega glaður að vera
kominn aftur heim til mömmu og sleppir ekki af henni loppunum.

Jökull með nýja tattúið en það þvæst sem betur fer af.

Jökull, Viktoría og Jói í heimsókn meðan Guðrún og Daníella stiknuðu í Serbíu.

¨Hvað get ég eiginlega gert hérna heima? Hvenær förum við aftur upp í Skorradal?¨

Sumar á Sigló

2008-07-28T07:02:00.001-07:00

Útsýni yfir Siglufjörð af einum snjóflóðavarnargarðinum.
Ég komst hálfa leið upp í Siglufjarðarskarð, akandi en þorði ekki lengra. Fer lengra næst.

Svava, Atli, Ástrós og afi á torginu í glampandi sól og 20° hita að loknu pylsuáti í boði Sparisjóðsins.

Örvar, sjómaðurinn ungi, nýkominn úr róðri, ræðir málin við afa sinn um aflann.

Ólöf, Svava og Atli fylgjast með.

Gömlu vinirnir, Valur og Brandur hittust á torginu og rifjuðu upp gamla tíma.

Litla barnið Ester og pabbi á göngu á snjóvarnargarðinum.

Góðar gönguleiðir á snjóvarnargörðunum.

Kínamúr Siglfirðinga sem verndar bæinn fyrir náttúruöflunum.

Á leiðinni heim skoðuðum við okkur um í Haganesvík sem skartaði sínu fegursta í kvöldsólinni.

Í Ketilásnum gerðu Stormar stormandi lukku en þar var dansleikur á laugardagskvöldið fyrir 45 ára og eldri í anda hippatímans eins og sést. Mikil gleði og fagnaðarfundir enda margir að hittast eftir áratuga aðskilnað. Við fórum með Ninnu og hennar ættingjum og vinum þar sem okkar aðstandendur sýndu ekki mikinn áhuga og reyndar undir aldri. Þarna var mikið fjör og hinir síungu hljómsveitarmenn í Stormum höfðu augljóslega ekki síður gaman af að rifja upp gamla tíma.

Við vorum á Siglufirði í 5 daga í góðu yfirlæti hjá börnunum hans Brands. Veðrið var dásamlegt, sólskin og 20°stiga hiti allan tímann. Það var dekrað við okkur á alla lund enda lak af okkur streitan og við ætluðum varla að þora að fara suður aftur í borgarstressið. Við fórum í gönguferðir, á rúntinn, grilluðum og nutum þess að vera með börnunum. Það eru forréttindi að fá að alast upp á svona stað, enda heyri ég alla tala um að fara heim til Siglufjarðar þótt þeir hafi jafnvel flutt þaðan á barnsaldri. Það eru 150 hús í bænum sem eru sumarhús, kannski ekki góð þróun fyrir bæinn en sýnir hvað margir leita heim á ný og vilja halda tengslum við bæinn sinn þótt þeir búi orðið annars staðar. Enda augljóst að þarna er gott að vera.

Góðir dagar í Skógarbæ

2008-07-20T13:50:00.000-07:00

Ester, Bjarki, Ástrós og Hera litu við á leiðinni til Eyja.

Þótt bærinn sé ekki stór þá erum við mjög stolt af honum.

Annað sjónarhorn.

Mér fannst passa að láta þennan svepp vaxa á birkitréð einn daginn.

Hera Björk og afi Brandur.

Ástrós Ósk og afi Brandur.

Við erum búin að vera í dalnum síðan á miðvikudag og notið sólar og afslöppunar eins og oft áður. Brandur puðar reyndar allan daginn og virðist líka það vel, finnur alltaf eitthvað til að laga og bæta. Ég dunda mér við lestur, útsaum og föndur. Við erum búin að grisja skóginn töluvert bæði til að fá meira rými í kringum bústaðinn og til að fjarlægja ljót og hálfdauð tré sem skyggðu á önnur fallegri. Mest af því fer í kurlarann til endurvinnslu og annað í eldivið í arininn. Við þorum reyndar ekki að kveikja upp í honum því það er allt orðið skrælnað af þurrki og ekki vert að stuðla að skógareldum í dalnum.

Ester og fjölskylda kom í heimsókn á fimmtudagskvöldið en þau voru á leið til Eyja.

Anna Margrét, Jóhanna, Hans Jakob, Anna Margrét og vinurinn Andri Páll komu í heimsókn í gær. Það er alltaf svo gaman þegar einhverjir mega vera að því að líta við.

Allir velkomnir í Skógarbæ.

Sumarblíða í dalnum

2008-07-11T14:18:00.000-07:00

Silla, Sævar og Atli Örn komu og gistu hjá okkur eina nótt. Við heimsóttum eyðibýlið Bakkakot og skrifuðum auðvitað í gestabókina til að kvitta fyrir komu okkar.
Við grilluðum í arninum þessa líka fínu nautasteik og svínalund. Sólríkt á pallinum og 18° hita en dálítill vindur sem gerði þetta þolanlegt fyrir mig en hinir hefðu alveg þegið lognið.

Jói, Guðrún, Viktoría, Daníella og Jökull komu einn daginn í heimsókn en þau voru í bústað matsveina á Svignaskarði. Við fórum niður að vatni að vaða og Viktoría fangaði seiði sem gerði mikla lukku en því var síðan sleppt heilu og höldnu. Þetta er það eina sem veiðst hefur í vatninu hjá okkar fólki en Sævar og Atli reyndu í gær en höfðu ekki erindi sem erfiði en ánægjuna af því að reyna.

Feðginin eru mjög lík og sem betur fer varðveitir sonur minn barnið í sér og hefur gaman af að leika sér með hinum börnunum. Þau feðgin kepptu um hvort gæti vaðið lengra út en ekki urðu nein úrslit í þeirri keppni. Jói og Brandur sýndu aftur á móti snilldartakta við að fleyta kerlingum og lá við að steinarnir þeyttust yfir á bakkann hinum megin.

Jökull Máni naut sín vel í afa og ömmukoti og skoppaði um allt sæll og glaður.

Svo voru borðaðar grillaðar kjúklingabringur úti í sólinni. 23° hiti þennan daginn.

Jökull kominn á háaloftið. Nýi stiginn er algjört þarfaþing og bæði börn og fullorðnir njóta sín vel þarna uppi. Silla, Sævar og Atli sváfu á loftinu í nótt og voru mjög ánægð með aðstöðuna og ekki síður morgunverðinn sem fylgir alltaf með þegar gist er í Skógarbæ, framreiddur af húsbóndanum.

Við fórum og heimsóttum Jóa og fjölskyldu að Svignaskarði og þar töfraði kokkurinn minn fram ljúffengar steikur og meðlæti.

Við sækjum í meiri menningu í Borgarfirðinum heldur en hér í borginni. Leiksýningin Brák í Landnámssetrinu um daginn og á sunnudaginn fórum við á tónleika í Fossatúni. Þar sungu og spiluðu KK og Maggi Eriks fyrir okkur eins og þeim er einum lagið við góðar undirtektir áheyrenda. Sérstaklega var gaman að sjá hvað hópur þroskahamlaðs fólks naut sín vel og tók þátt í tónleikunum af heilum hug, sungið og klappað allan tímann og hafði KK á orði að nú vissi hann hvernig Bítlunum hefði liðið hér á árum áður. Við hin klöppuðum auðvitað líka en ekki með eins óheft og því spurning hver það er sem raunverulega er hamlaður.

Við hittumst nokkrar gellur úr Engjaskóla á Kaffi Flóru í síðustu viku og kjöftuðum pínulítið.

Við vorum bara 4 sem mættum, Elín, Guðný, Jóhanna og ég ásamt börnum Guðnýjar en fámennt er jafnan góðmennt er það ekki?

Jóhanna, samkennari minn, Siggi, Þórunn og Ólöf komu í heimsókn til okkar um síðustu helgi en þau voru í útilegu í Selskógi sem er hinum megin við vatnið. Ég skellti í pönnukökur enda alveg að verða eins og mamma þarna í sveitinni og skammast mín ekki fyrir það. Ekki leiðum að líkjast. Það er einhvern veginn svo miklu skemmtilegra að gera húsverkin í sveitinni heldur en hérna heima. Ég fæ svona sveitakonufíling sem enda er égsveitakona svona innst inni þótt langt sé síðan ég yfirgaf sveitina.

Við erum búin að vera rúma viku í dalnum og allan tímann var í kringum 20° hiti og sólskin alveg eins og var á þessum sama tíma í fyrra. Margt er búið að gera, klára að smíða í kringum nýja loftstigann, setja upp hillur, grisja skóginn og kurla greinar. Og ekki má gleyma jarðarberja-kassanum sem Brandur skellti upp í matjurtahorninu. Við uppgötvuðum hrossagaukshreiður við hliðina á pallinum og í því voru 4 egg sem við fylgdumst spennt með því það er svo gaman að fylgjast með ungunum. Einn daginn voru öll eggin brotin en engir ungar og mikil vonbrigði og óleyst gáta hvað varð af þeim. Fara hrossagauksungar strax á stjá eða var þarna kaldrifjaður morðingi á ferð? Við hjónakornin vorum ekki alveg sammála um það en hinn bjartsýni Brandur vildi auðvitað trúa því að ungarnir væru svona fljótir að koma sér út í lífið og vona ég bara ða hann hafi rétt fyrir sér.

Annars náði ég inn á milli sveitastarfanna að lesa nokkrar bækur og sauma út Snæfellsjökulinn minn. Fannst stundum betra að sitja inni í svalanum þegar hitinn var sem mestur um miðjan daginn. Ekki skrýtið þótt ég sé ekki mikið fyrir sólarlandaferðirnar. Ég las Hrafninn eftir Vilborgu Davíðsdóttur en þar segir frá Naaju sem elst upp á Grænlandi á 15. öld og glímir við ýmsa erfiðleika eftir dauða móður sinnar og kynnist hinum fölu í Vestribyggð. Það er ótrúlega gaman að lesa bækurnar hennar Vilborgar. Henni tekst svo vel að lýsa lífsháttum fyrr á öldum og þótt þetta séu skáldsögur er augljóst að hún leggur mikla vinnu í að lesa sér til um staðhætti og aðstæður á þessum tímum sem hún fléttar síðan persónurnar sínar inn í. Ég er líka farin að leita uppi ævisögur sem eru misjafnar að gæðum. Fann ævisögu KK um daginn og það gerði tónleikana hans einhvern veginn persónulegri að vera búin að lesa um ævi hans sem var nú ansi skrykkjótt á köflum. En ævisögur eru kannski þegar allt kemur til alls mestu skáldsögurnar. Minnið hlýtur að vera gloppótt hjá fleirum en mér. Held að það yrði töluvert um skáldskap ef ég ætlaði að fara að skrifa ævisögu mína. auðvitað miklu snjallara að skrifa svona blogg jafnóðum fyrir börnin sem geta þá seinna meir lesið hvað móðir þeirra lifði nú skemmtilegu lífi eftir að hún hóf að blogga.

Því hér skrifa ég auðvitað bara um það skemmtilega en það neikvæða má bara gleymast.

Alltaf nóg að gera í Skógarbæ

2008-06-30T05:36:00.001-07:00

Brandur stoltur við nýja stigann upp á svefnloftið, nú get ég skroppið á efri hæðina til tilbreytingar.
Og nýjasta leikfangið og þarfaþingið, trjákurlarinn.
Verst að hann tekur aldrei myndir af mér og bókunum mínu.

Við erum búin að vera í Skógarbæ í tæpa viku. Alltaf nóg að gera, alla vega hjá Brandi. Hann er búinn að setja upp nýjan stiga upp á svefnloftið og smíða í kringum lúguna svo nú er komið þetta fína herbergi í risinu og við bíðum spennt eftir gestum sem vilja prófa að sofa í Körukoti eins og hún kallaði það í fyrra þegar hún var búin að búa vel um sig á loftinu. Kannski fæ ég að fara með börnin hans Jóa þann 12. júlí en mér finnst hann vera eitthvað hræddur um að við týnum þeim í skóginum. Dórubörn týndust nefnilega í smástund í fyrra en við fundum þau nú fljótlega að vaða í vatninu alveg alsæl. Mamman var ekki alveg eins ánægð því þegar hún hringdi þá fann ég þau ekki alveg strax. En maður gerir nú vonandi ekki sömu mistökin tvisvar er það nokkuð?

Veðrið var yndislegt fram að helgi en þá kólnaði og þá tók bara innivinnan við, Brandur að smíða og ég að lesa. Á laugardeginum fórum við að sjá Brák í Landnámssetrinu og þar fór Brynhildur Guðjónsdóttir á kostum enda nýbúin að landa Grímuverðlaunum. Hún var ekki síðri en Benedikt Erlingsson í Mr Skallagrímsson. Lá við að ég táraðist stundum við túlkun hennar á örlögum írskra ambátta og þræla. Forfeður okkar voru ekki allir til að stæra sig af þótt við höldum uppi minningu hinna frábæru íslensku/norsku víkinga. En miðað við minn litarhátt tel ég mig vera afkomanda hinna írsku vinnuþræla. Ég hef líka verið alveg viss um þetta síðan ég las eftir Sigríði Klingenberg að þeir sem ekki væru stungnir af flugum væru með þrælablóð í æðum en hinir væru með kóngablóð. Þetta raskaðist þó aðeins hjá mér í vikunni þegar ég var að kurla niður birkið í nýja kurlaranum og mýið var upp á sitt besta í veðurblíðunni (og við sem vorum nýbúin að monta okkur af að það væri ekkert mý í Skorradalnum). Þrátt fyrir sólgleraugu og derhúfu létu mýflugurnar mig ekki í friði, skriðu undir gleraugun og náðu að stinga mig í augnlokið. Ég hef því ekki verið mjög frýnileg síðustu daga og Brandur var hálfhræddur við að sýna mig í Borgarnesi á laugardaginn, hélt hann yrði kærður fyrir heimilisofbeldi. Ég held líka að í viðbót við mýflugubitið hafi ég fengið frjókornaofnæmi af birkikurlinu Svo tók ekki betra við í gærkvöldi þegar hann fór að bera viðarolíu á nýja lúgustigann en þá var ég við það að kafna af lyktinni og farin að hósta upp lifur og lungum og heimtaði að fara í bæinn. Við keyrðum því heim í nótt í yndislegu veðri og vorum ein í heiminum, fáir á ferð.
Ég er búin að lesa allnokkrar bækur og í gær las ég ævisögu Sigrúnar Jónsdóttur kirkjulistakonu og sú hefur komið víða við á lífsleiðinni. Fimm barna móðir sem eignaðist þrjá eiginmenn sem allir urðu vinir, geri aðrir betur. Eftir þrjár krabbameinsmeðferðir sá hún það að gleðin er besta leiðin til að halda ónæmiskerfinu gangandi og passaði sig alltaf á að detta eitthvað skemmtilegt í hug til að gera þótt kannski hugnaðist það ekki alltaf öllum í kringum hana. Það minnti mig á frænku mína sem alltaf lætur sér detta eitthvað í hug eins og maðurinn sagði og framkvæmir það. Tökum þetta okkur til fyrirmyndar og látum ekki vinnustress og hversdagsleg leiðindi brjóta niður í okkur varnarkerfi líkamans, hugsum hátt og gerum eitthvað skemmtilegt. Mér dettur oft ýmislegt í hug en því miður sest ég oftast og læt það líða hjá. Þarf að breyta því og fara að framkvæma.

Í kvöld ætlum við að spila hjá Önnu Margréti og kjafta pínulítið að góðum sið, það er örugglega mjög gott fyrir ónæmiskerfið.

Sælt er að eiga sumarfrí ...

2008-06-23T03:36:00.000-07:00

Maggý komin á háaloftið og þurfti nú aðeins að gretta sig framan í okkur.

Hún fór létt með að klifra upp og sýnir hér sitt rétta andlit.

Við frænkur prófuðum aðeins nýju hjólin.

Og svona tökum við okkur vel út á leiðinni í hjólatúr.
Takið vel eftir nýju flottu hjólabuxunum mínum, tek þetta með stæl!!

Eftir að hafa lesið bloggið hennar Önnu finnst mér ekkert vera að gerast í mínu lífi, en ég er á lífi og það er fyrir öllu. Brandur kom í land á föstudaginn og ég brunaði með hann í Hafnarfjörð að kaupa hjól eftir að hafa prufuleyrt nýja hjólið hennar Önnu. Fyrir rest ákvað ég að vera skynsöm og keypti mun ódýrara hjól þar sem mér leist ekki á að ég kynni á fótbremsuna á dýra hjólinu og myndi steypast fram yfir mig ef ég bremsaði bara að framan. Því næst var farið í BYKO og keypt hjólagrind á bílinn og við vorum ákaflega ánægð með okkur þegar við brunuðum í Skorradalinn með tvö hjól meðferðis. Snædísi leist ekki mjög vel á kaupin og spurði mig hvort ég þekkti ekki sjálfa mig betur en þetta!! Svo nú verð ég að afsanna þau orð og vera dugleg að hjóla.

Á laugardaginn eftir að hafa komið garðhúsgögnum og öðru á sinn stað fórum við í hjóltúr með nesti. Við hjóluðum inn fyrir Fitjar, stórgrýttan torfæruveg og það gekk ágætlega að okkar mati. Brosið fór ekki af mér allan tímann og mér leið eins og ég væri aftur orðin 10 ára. Við borðuðum nesti við litla á og fylgdumst með stóru fiðrildi synda af krafti á móti straumnum og það komst á land. Á leiðinni til baka kom helliskúr en það var allt í lagi, gott að fá smábað þar sem Brandur er ekki enn búinn að fá leyfi til að stækka kofann fyrir sturtu.

Um kvöldið kom Maggý í kvöldmat en hún var á leiðinni í sumarbústaðinn á Signýjarstöðum sem hún hélt að hún mætti fara í á laugardeginum. Fyrst ætlaði hún á Mr Skallagrímsson í Landnámssetrinu en þeirri sýningu var aflýst vegna þess að Brynja Benediktsdóttir, móðir Benedikts, varð bráðkvödd. Hún kom því til okkar í staðinn. Tómas og vinir hans voru í brúðkaupi uppi í Húsafelli og ætluðu að gista hjá henni í bústaðnum. En þegar þeir voru búnir að koma sér fyrir og skrifa í gestabókina birtust hjón sem sögðust vera búin að leigja bústaðinn yfir nóttina. Þau voru ekki sátt, enginn Mr Skallagrímsson og 3 mjög stæðilegir körfuboltastrákar í bústaðnum þeirra. Eftir nokkuð þras þar sem maðurinn var við það fara yfir um á þessum hremmingum sínum (vonandi að það komi aldrei neitt vera fyrir aumingja manninn) þá leystum við málið, keyrðum Gullvagninn upp í Húsafell fyrir körfuboltagæjana og settum Maggý á svefnloftið hjá okkur. Þetta varð því hin mesta skemmun fyrir okkur og ég vona að hjónin á Signýjarstöðum hafi átt gott kvöld líka, alla vega skrifuðu þau það í gestabókina og tóku vel á móti Maggý í gær eftir hádegið. Í gærkvöldi bauð Maggý okkur svo í grillað lambalæri og þar hittum við nýju kærustuna hans Tomma, hana Önnu Maríu, og Eydísi dóttur hennar sem er mikið fötluð en yndisleg lítil stúlka. Svo sóttum við Gullvagninn í Húsafell og keyrðum hann heim til sín í Skógarbæ og fórum svo heim vegna þess að Brandur er að ljúka störfum í dag fyrir sumarfrí.

Hvað var ég eignlega að öfunda Önnu hérna í byrjun, það er fullt að gerast hjá mér líka og svo finnst mér voða gott að gera ekki neitt eins og Auður Haralds sagði forðum ¨Hvers vegna þarf maður alltaf að vera að gera eitthvað?¨

Sumarfrí

2008-06-18T17:08:00.000-07:00

Púki hefur verið dálítið lasinn undanfarið en er allur að braggast

enda kominn á sýklalyf blessaður.

Ég var hálfhrædd um að það yrði hringt á lögregluna þegar

þessar birtust með mafíósatöskuna og sólgleraugun.

Þá er ég komin í sumarfrí og gaman að vera til. Í gær fórum við Maggý í einkaskrúðgöngu upp á Úlfarsfell í frábæru veðri, sólskini og logni. Ekki komst ég á toppinn en langleiðina samt. Eftir það fórum við í bíltúr um Mosfellsbæ, skoðuðum gamla húsið mitt á Mel og fórum í garðaskoðun í Hlíðartúninu hjá Eddu Gísla. Þá vorum við orðnar svo svangar að við fórum á Nings og borðuðum þar mjög góðan heilsurétt. Því næst lá leiðin í Austurbergið og þar þurrkuðum við rykið af hjólunum hennar Maggýjar og fórum í hjólatúr niður í Elliðaárdalinn. Það kveikti svo rækilega í mér að ég ákvað að kaupa af henni hjólið og nú skal tekið á því. Nú vantar bara annað hjól fyrir Brand og í dag fórum við Anna Eym í leiðangur í helstu hjólabúðir borgarinnar og skoðuðum hjól af öllum gerðum og í mismunandi verðflokkum. Eftir að hafa séð hjól á nokkur hundruð þúsund fannst okkur orðið hræódýrt að kaupa hjól á 70 þúsund enda verðum við ekki lengi að spara upp í það með því að spara bensínhákana, bara hjóla upp í ca 7 ferðir á bensínstöðina og þá er þetta búið að borga sig. Var ekki Geiri kallinn að segja okkur að spara bílinn og eyða minna! Bíð bara spennt eftir að sjá hann sjálfan skipta út 10 milljóna króna jeppanum.

Í kvöld stálumst við Önnurnar til að spila smávegis hér hjá mér. Það var virkilega gaman þótt ekki gengi ég með sigur af hólmi, verð að leyfa þeim að vinna stundum til að hafa þær kátar.

Á morgun ætlum við Anna Eym svo að vera myndarlegar húsmæður og grynnka á fiskibirgðunum í frystikistunni og búa til slatta af fiskibollum til að spara ennþá meira, ekki þýðir að leggjast í leti þótt maður sé kominn í frí.

Föstudagurinn 13.

2008-06-13T13:48:00.000-07:00

Karen og Snædís með ömmu Fjólu að fagna útskrift.
Rúna og ég í desember s.l.

Það er yndislegt að eiga svona góða vinkonu af eldri kynslóðinni.

Yndislegur dagur, sólskin og hiti. Svaf yfir mig í morgun en komst á skikkanlegum tíma í vinnuna. Ég er ennþá að ljúka vorverkunum í skólanum og það er bara gaman að fara og hitta þá sem enn eru að vinna við lokatiltektirnar. Ég verð eitthvað fram í næstu viku að dútla við skýrslugerð og annað sem fylgir deildarstjórastörfunum. Ég vona svo að það komi einhver góð kona og taki við því næsta vetur og ég geti bara kennt eins og áður.

Þegar ég var búin í skólanum fór ég til Fjólu, fyrrverandi tengdamóður minnar og fékk hana með mér í bíltúr. Við fórum og heimsóttum vinkonu okkar á Grund, hana Rúnu, sem varð ákaflega glöð að sjá okkur enda kannski ekki margir sem heimsækja hana. Við fórum með hana í bíltúr um Vesturbæinn sem er hennar heimabyggð. Við fórum út í Gróttu og út í Örfirisey og fengum okkur kaffi og pönnukökur á Kaffivagninum og horfðum á bátana vagga við bryggjuna. Þetta var notaleg stund og við undum okkur vel saman, gömlu konurnar. Ég vona að það líði ekki langur tími þangað til ég geri þetta næst því þetta gerir mikið fyrir sálartetrið, bæði hjá mér og þeim. Við áttum okkur ekki alltaf á því að þótt tíminn líði hratt hjá okkur þá líður hann ekki jafnhratt hjá þeim sem eldri eru. Við eigum jú eftir að eldast líka og þá er það spurning hvort einhver má vera að því að gefa okkur af tíma sínum.

Það er ljúft að sigla inn í sumarfríið og eftir viku verður Brandur kominn í sumarfrí líka og þá verður gott að slappa af í Skorradalnum og hlaða batteríin. Alltaf gott að hafa eitthvað til að hlakka til.

Skólalok

2008-06-08T12:33:00.000-07:00

Nefndin að ljúka störfum, ¨ógeðslega geðveikt¨ kátar.

Miss Pinky sposk á svip enda hætt að kenna, í bili.

Makarnir voru ekki síður kátir, alla vega hann Valdi.

Nefndarkonur ennþá kátar því allir voru svo glaðir með störf þeirra.

Mikil heilabrot við lausn vísnagátunnar.
Guðný, Björk og Ástríður.

Og ennþá meiri heilabrot hjá Marínó, Hervöru og Aðalheiði.

Bestu vinkonur, Matta og Helga tóku sjálfsmynd.

Er það nokkuð skrýtið að ég sé hætt við að hætta þegar maður á svona góða vini og samstarfsfélaga eins og hana Gerði.

Smásýnishorn af búningavali. Siggi svo glaður með Möttu sína.

Þá er skólaárið senn á enda. Börnin farin í frí en við eigum eftir nokkra daga enn í frágang og fundahöld áður en við göngum út í sumarið. Við útskrifuðum börnin á föstudaginn og um kvöldið hlupum við út um víðan völl eins og kýrnar þegar þeim er hleypt út á vorin.

Við byrjuðum reyndar á því að aka upp í Mosfelldal til að skoða rósarækt í Dalsgarði. Við fundum reyndar ekki þann sem ætlaði að taka á móti okkur enda reyndist hann vera á myndlistar-sýningu í Reykjavík og hafði steingleymt okkur. Konan hans hún Helena, sem kenndi með mér forðum í Varmárskóla, sagði okkur bara að gera okkur heimakomin sem við vorum reyndar búin að gera áður en ég náði í hana. Við borðuðum nesti á hlaðinu og skoluðum því niður með ávaxtasafa í frábæru veðri, skoðuðum rósirnar og annað grænmeti sem þarna er að finna. Því næst var keyrð Hafravatnsleiðin, nauðsynlegt að kynna sveitina fyrir öllum borgarbörnunum. Endastöðin var við Reynisvatn en þar eyddum við kvöldinu í tjaldi sem reyndist vera hinn ákjósanlegasti partýstaður. Við nefndarkonur, ég, María og Matthildur, sendum liðið út í ratleik og á meðan grilluðum við lambakjöt ofan í liðið. Fyrir viku skiptum við öllum upp í hópa og enginn fékk að velja sér félaga heldur dreifðum við mannskapnum sem mest því nú skyldi verða hópefli af bestu gerð. Þetta tókst mjög vel, liðin bjuggu sér til búninga, fundu nöfn á hópinn og æfðu ¨fagn¨. Hugmyndaflugið var mikið og nöfn eins og Náttúrubörn, Pinkies, Sólskinsbörn og fleiri skemmtileg litu dagsins ljós. Hóparnir kepptu svo í ratleik og reyndist það mörgum erfitt, alla vega stoppaði ekki síminn hjá okkur meðan verið var að leita að réttu stöðvunum. Á meðan grilluðum við með viðeigandi brasi, fyrst inni, þar til tjaldið var að fyllast af reyk. Þá ákváðum að bera grillin út, logandi, annað datt í sundur meðan hitt logaði upp í rjáfur en karlmenni mikið sem ríkti yfir staðnum bjargaði okkur á síðustu stundu áður en við kveiktum í okkur sjálfum og kofanum. Kjötið hvarf samt ofan í mannskapinn, misjafnlega brennt og eldað, en við fengum samt mikið lof fyrir eldamennskuna.

Þegar allir voru mettir hófst keppni í að leysa vísnagátur og urðu þar mikil heilabrot en sá hópur sem vann var með 6 rétt af 7 og var það vel af sér vikið.

Að lokum upphófst myndasýning en í ratleiknum urðu allir að taka hópmyndir á öllum stöðvum til að sanna að þeir hefðu fundið þær. Myndirnar voru settar í tölvu og sýndar á vegg með hjálp skjávarpa (þetta var allt svo svakalega vel skipulagt hjá okkur). Það sást vel á myndunum að fólk hafði skemmt sér vel á ferð sinni í kringum vatnið og sýndu þær mikið hugmyndaflug og frumleika. Það var erfitt fyrir nefndina að velja úr en að lokum komumst við að samkomulagi um að Náttúrubörnin hefðu sýnt mestu hæfileikana og fundið allar stöðvarnar og fengu þau vegleg verðlaun, barmnælur með mismunandi áletrunum eins og Bad Girl og Frisky o. fl.

Að lokum var stiginn dans fram yfir miðnætti og komu margir á óvart með því að sýna frábæra takta á dansgólfinu, nefni engin nöfn. Þegar búið var að taka til var haldið heim til Möttu með allt draslið og sest niður til að ná sér niður áður en fólk hélt heim í háttinn.

Laugardagurinn fór svo fyrir lítið enda nauðsynlegt að hvíla sig eftir svona meiri háttar skemmtun. Í dag renndi ég svo í Skorradalinn, setti niður kartöflur og plantaði sumarblómum og undi mér vel í sólskini og blíðu og smágróðrarskúrum. Maggý kom í kaffi á leið sinni heim frá Ólafsvík og það er ekki laust við að ég sé búin að fá smálit í andlitið eftir daginn.

40 ára útskriftarafmæli

2008-06-02T15:54:00.001-07:00

Sigrún Björk,Vigdís og Sigurður Helgason.

Vigdís byrjaði kennsluferil sinn fyrir 40 árum í Laugargerði og því vel við hæfi að hún héldi upp á þessi tímamót með okkur þótt hún slyppi við að kenna okkur en hún kom haustið eftir að við hættum. Hún er flugfreyja og valdi það fram yfir kennslu en starfar sem forfallakennari í Engjaskóla með flugfreyjustarfinu.

Sigurður Helgason var fyrsti skólastjóri skólans frá 1965 - 1970. Það var virkilega gaman að hitta hann aftur eftir öll þessi ár en hann var dýrkaður og dáður og hefur verið okkar helsta fyrirmynd enda urðu 5 af þessum 15 nemenda hópi kennarar og starfa enn sem slíkir.

Hjónakornin í veislukaffi í Laugargerði.

9 af 15 mættu.
Sigrún Björk, Sesselja, Úrsúla, Kristín Björk, Ingi, Alda, Þórður,
Sigurður skólastjóri, Geir og Valgeir.

Við brunuðum í Skorradalinn á föstudagskvöldið, grilluðum nautasteik og fundum stressið leka af okkur í kyrrðinni og fuglasöngnum. Skógurinn er orðinn fulllaufgaður og dalurinn óskaplega fallegur að vanda. Á laugardeginum fórum við svo vestur á Snæfellsnes til að hitta gamla bekkjarfélaga úr Laugargerði en í vor eru 40 ár síðan við útskrifuðumst þaðan. Veðrið var gott, sólskin en dálítill vindur eins og sést á myndunum, hárgreiðslan hélst ekki alveg í skorðum.

Kristín Björk bekkjarfélagi okkar er skólastjóri í Laugargerði og tók því á móti okkur. Það var gaman að koma aftur í skólann og deila minningum en það var misjafnt hvað hver mundi, hvort það voru prakkarastrik eða eitthvað annað. Skrýtið hvað við mundum lítið eftir að hafa lært eitthvað. Svo fannst okkur undarlegt hvað skólinn var orðinn miklu minni en hann var, eða kannski höfum við stækkað eitthvað.

Eftir skemmtilegan dag og fyrirheit um að láta ekki líða önnur 40 ár þar til við hittumst næst þá fórum við aftur í Skorradalinn. Brandur ætlaði að bjóða mér að borða á gamla Nauthól sem nú er í Borgarnesi en leist ekkert á að borða innan um bjórdrykkjumenn (orðinn dálítið fanatískur kallinn) svo við keyptum okkur bara steik og grilluðum aftur í kotinu enda var það miklu notalegra. Við vorum svo nokkuð dugleg á sunnudeginum, stungum upp kartöflugarðinn (réttara sagt Brandur gerði það og ég horfði á), nutum þess að vera í sólinni og laufskrúðinu. Renndum svo í bæinn um kvöldmatarleytið og uppgötvuðum að alls staðar var moldrok nema í Fitjahlíðinni. Það var ansi hvasst undir Hafnarfjallinu og á Kjalarnesinu en við komumst heim heilu og höldnu. Þar voru Guðrún, Daníella og Jökull að bíða eftir að Jói kláraði að vinna svo við gátum aðeins farið í ömmu og afaleik svona í helgarlok.

Vorhátíð í Engjaskóla

2008-05-17T09:23:00.000-07:00

Fjölbreytt verkefni í 1. bekk
Samstarfsverkefni í smíði og textíl.

Annað samstarfsverkefni í smíði og textíl. Sérstaklega fallegir lampar úr þæfðri ull.

Guðný textílkennari stolt af vinnu nemenda sinna.

Þetta málverk var afhjúpað á hátíðinni unnið af nemendum í myndlistarvali .

Lagt af stað í skrúðgönguna.

Í dag var vorhátíð í Engjaskóla. Fyrst var farið í skrúðgöngu um hverfið með lúðrasveit í broddi fylkingar. Veðrið var ekki alveg nógu gott, rigningarhraglandi og vindur en við létum það ekkert á okkur fá. Inni í skóla var sýning á verkum barnanna og gaman að sjá hversu fjölbreytt þau eru og margt virkilega fallegt sem þau hafa gert í vetur. Þetta er ekki síður skemmtilegt fyrir okkur kennarana að sjá hvað þau eru að gera hjá öðrum kennurum því við erum kannski ekki nógu dugleg að kynna okkur hvað þau eru að gera hjá öðrum en okkur sjálfum.

Foreldrafélagið sá um að grilla pylsur ofan í mannskapinn og þetta var virkilega skemmtileg stund.

Eftir að hátíðinni lauk brá ég mér í bæinn með Gerði samkennara mínum í nýju búðina hennar Elínar, Millý Mollý Mandý í Bergstaðastrætinu. Hún opnaði þessa bleiku litlu búð í lok apríl og hætti þar með að kenna hjá okkur. Þarna selur hún eigin fatahönnun og aðra skemmtilega hluti. Mér fannst gaman að skoða eyrnalokka og nælur sem hún er búin að finna hér og þar og þar er t.d. hægt að finna gamla klemmueyrnalokka og líka skrúfaða en við vorum einmitt að tala um slíka í síðasta spilaklúbbi að ekki fengjust lengur nema í gömlum skartgripaskrínum frá ömmu. Sumir hafa nefnilega ekki fengið sér göt í eyrun og geta nú farið til Elínar og fundið sér eyrnalokka.

Hvítasunnudagur

2008-05-12T02:55:00.000-07:00

Daníella, Jökull og Viktoría sýndu leikrit.

Allir glaðir við matarborðið.

Þetta hefur verið róleg hvítasunnuhelgi enda fyrsta helgin í langan tíma sem ég var bara heima og slakaði á. Í gær var mæðradagurinn og Dóra hringdi frá Englandi til að óska mér til hamningju með daginn. Hún er ánægð í nýja húsinu sínu og nóg að gera. Veðrið þar hefur verið mjög gott undanfarið, yfir 20 stiga hiti upp á hvern dag. Þau eiga það nú skilið eftir allar rigningarnar. Snædís kom heim með blóm og mynd handa uppáhaldsmömmu sinni. Ég verð að láta textann fylgja hér með. ¨Mamma er konan sem kemur manni í heiminn með mikilli fyrirhöfn, fæðir mann og klæðir og veitir alla þá hlýju og ástúð sem lítið barn þarf á að halda. Þegar maður eldist og ætti kannski að geta hugsað meira um sig sjálfur, til dæmis að vera í hreinum fötum og laga til í herberginu sínu, leyfir mamma manni það ekki því hún er vön að hugsa um barnið sitt. Mamma er alltaf til staðar með útrétta ¨hjálparhönd þegar á þarf að halda, þerrar tárin þegar það er leiðinlegt og gleðst með manni þegar þar er gaman að vera til. Mamma er besta kona í heimi.¨Þetta sagði blessað barnið að væri talað út úr sínu hjarta og mamma gamla klökknaði. Ég bað hana að muna þetta þegar ég yrði orðin gömul og elliær og til eilífra vandræða.
Jói, Guðrún og börn komu svo í kvöldmat. Jói kom með frábæran eftirrétt sem mæðradagsgjöf handa okkur báðum mömmunum. Ég eldaði úrbeinað lambalæri mjög gott en hægt að brosa að handtökum mínum við úrbeininguna. Ég held að ég geti ekki lært þetta þó hann sé margbúinn að sýna mér hvernig á að fara að þessu. Þetta var góður dagur þótt veðrið léki ekkert við okkur þessa hvítasunnuhelgi og gott að vera bara heima. Rigning og hvasst en núna er veðrið að batna og spáð góðu næstu daga.

35 ára útskriftarafmæli frá KÍ

2008-05-04T06:40:00.000-07:00

Inga felur sig á bak við dagskrána.
Jói, Alda, Þórey og Grétar dálítið úr fókus.
Segir sennilega meira um myndasmiðinn heldur en þau.

Una, Unnur og Inga hafa ekkert breyst.

Inga, Unnur og Þorleifur sem er öruggleglega að selja okkur Póllandsferð.

Björg og Sjöfn.

Alda, Una og Björg.

Alda og Þórey kampakátar.

Þarna var eiginlega búið að skrifa undir Póllandsferðina þann 6. ágúst.

Ótrúlegt en satt, 35 ár síðan við útskrifuðumst frá KÍ. Síðasti árgangurinn sem var í Kennaraskóla Íslands áður en hann breyttist í háskóla. Við vorum líka ansi stór árgangur, 8 bekkir + handavinnudeild og íþróttakennarar, um 260 manns.

Við í D-bekknum hittumst fyrst heima hjá mér í Grýtubakkanum. Ekki fjölmennt en góðmennt. Við vorum 11 sem mættum, þar af einn maki, hann Jói hennar Öldu sem er kominn í kennarastéttina til að vera viðræðuhæfur í okkar hóp. Það er eiginlega alltaf sami hópurinn sem mætir, Alda, Björg, Inga, Unnur, Þórey, Sjöfn, Una, Grétar, Þorleifur og ég. Aðrir góðir bekkjarfélagar létu ekki sjá sig en verða vonandi með næst.

Það var glatt á hjalla, minningarnar flóðu fram og forvitnast var um hagi hvers og eins. Þorleifur akinterar stíft fyrir Póllandsferðum sínum og vonandi getum við einhvern tímann farið með honum. Hef mikinn áhuga á að fara með honum í ferðina sem hann er að skipuleggja í byrjun ágúst. Einnig var talað um Pysjuhátíð og Goslokahátíð í Eyjum. Unnur mælti með Gosloka-hátíðinni þar sem pysjunum fer fækkandi í bænum og hvað ættum við þá annað að gera í Eyjum ef ekki er hægt að bjarga neinum pysjum.

Eftir velheppnað partý hér heima fórum við niður á Grand Hótel en þar var sameiginleg veisla allra bekkjanna. Þegar ég horfði yfir hópinn fannst mér ég varla þekkja nokkurn mann til að byrja með en svo fann ég einn og einn sem ég kannaðist við. Öll breytumst við jú þótt okkur finnist við alltaf vera eins. Níels Árni Lund var veislustjóri og naut sín vel í því hlutverki. Diddú kom og söng fyrir okkur eins og henni einni er lagið og síðan tók við dansleikur til kl 1 og vorum við orðin ansi fá sem entumst svo lengi. Aldurinn er eitthvað farinn að segja til sín.

Það er alltaf gaman að hoppa svona til baka í fortíðina og hitta gamla félaga og rifja upp gamlar minningar. Við Alda hittum reyndar félaga úr þremur skólum, KÍ, Reykjaskóla og Laugargerðis-skóla. Í vor eru 40 ár síðan við útskrifuðumst úr 2. bekk sem þá var, úr Laugargerði og þá er meiningin að storma vestur og hittast þar í fyrsta sinn á skólaslitin þann 31. maí en því stýrir auðvitað nýja skólastýran þar, hún Kristín Björk bekkjarsystir okkar.

Vor í Budapest

2008-05-01T06:00:00.000-07:00

Í garði ræðismannsins.
Ræðismaðurinn og Jói kokkur.

Brandur og Michael Jackson úr marsipani. Safn í Szentrende þar sem allt er búið til úr marsipani.

Skálað í ístei á Café Kara.

Sígaunarnir sem dönsuðu fyrir okkur í siglingunni á Dóná.

Séð yfir Pest úr Budahæðum.

Á leiðinni upp í Citadellavirkið á Géllerthæð.

Á Hetjutorginu.

Hin íslensk-ungverska Maríanna í góðum gír.

Í Hellasjúkrahúsinu í Budahæðum. Þetta sjúkrahús hefur verið starfrækt án vitundar borgarbúa frá því í síðari heimsstyrjöldinni. Síðan í uppreisninni 1958 hefur því verið haldið við ef styrjöld brytist út á ný en aldrei notað nema í myndinni Evita sést hvar Eva Peron (Maddona)er í aðgerð á skurðstofunni. Ein hjón sáu um viðhald allan tímann, hann sá um vélarnar og hún skúraði (2000 fermetra) og skipti á rúmum hálfsmánaðarlega þar til árið 2004 en þá dó gamli maðurinn og þá var ákveðið að breyta sjúkrahúsinu í safn og það er nýbúið að opna það og við fyrsti íslenski hópurinn sem kemur í safnið. Ungverjar sjálfir vita varla af þessu ennþá. Þetta er vandlega falið, aðeins sjást rammgerð járnhlið að utan. Þetta eru náttúrulegir hellar sem fundust þegar verið var að grafa fyrir kjöllurum húsa eða brunnum. Þarna er allt eins og það var með skurðstofum, röntgentækjum og sjúkraherbergjum. Búið að búa til fjöldann allan af brúðum sem eru óhugnanlega eðlilegar eins og sá gamli sem sést hér í rúminu sínu. Ótrúlegt að það skyldi hafa verið hægt að fela þetta allan þennan tíma fyrir borgarbúum en sjúkrahúsið var aðeins fyrir helstu toppana og var í samvinnu við annað sjúkrahús ofanjarðar.

Í dýragarðinum í Borgargarðinum næst Hetjutorginu. Úlfaldarnir sníktu óspart grasköggla af börnunum en voru ekkert sérstaklega glaðir að sjá.

Hittum alveg óvart á það að fá okkur kaffi á Café Kara.

Á kaffihúsi í miðbæ Pest í göngugötunni.

Fallegur álfur við Dóná.

Við fórum í helgarferð til Budapest dagana 24. - 28. apríl. Lentum á Furihéga um miðnættið og fórum beint á Hotel Mercur Korona. Fínt hótel í miðbæ Budapest, Pestmegin. Herbergið var frekar lítið en snyrtilegt. Að loknum morgunverði á föstudagsmorgun fórum við í skoðunarferð um borgina og fararstjórinn Maríanna sýndi okkur það markverðasta. Hún var líka fararstjórinn okkar í Búlgaríu forðum ásamt Júdit Rán sem var líka með okkur þarna. Þær eru báðar frábærar, brosmildar og skemmtilegar með húmorinn í lagi. Þær eru báðar ungverskar, foreldrar Maríönnu komu til Íslands sem flóttamenn í síðari heimsstyrjöldinni og hún því uppalin á Íslandi og Júdit kom hingað til að spila handbolta (held ég) og þær tala því báðar mjög góða íslensku.

Budapest er mjög falleg borg, sérstaklega Buda sem er byggð í Budahæðum. Margar fallegar byggingar og allt mjög snyrtilegt. Efnahagur landsins er samt ekki góður að sögn Maríönnu, verðlag orðið hátt og launin lág. Bensín, rafmagn og hiti er á hærra verði en hér á landi og kennari eftir 20 ára starf er með 45 þúsund krónur á mánuði eftir skatt. Getum við ekki bara verið ánægð með það sem við höfum? Matur er ódýrari en fatnaður virtist á svipuðu verði og hér alla vega í miðbæ Budapest.
Að lokinni skoðunarferð röltum við um miðbæ Pest og kíktum í búðir. Veðrið var yndislegt, 20 stiga hiti og logn og rólegt yfir öllu. Gott að setjast inn á kaffihús og horfa á mannlífið. Um kvöldið fórum við í siglingu á Dóná, borðuðum frábæran mat og horfðum á borgina upplýsta meðfram ánni. Ungir sígaunar dönsuðu og sungu fyrir okkur og drógu nokkra út á gólfið með sér.

Laugardagurinn var frír og við ákváðum að fara í gönguferð á Hetjutorgið en í garði þar við hliðina átti að vera markaður sem við reyndar fundum ekki. Við fórum því bara í dýragarðinn og skoðuðum flóðhesta, fíla og úlfalda og margt fleira. Þegar við vorum að komast hringinn hvessti snögglega og fór að rigna. Við stukkum því upp í næsta leigubíl þakin mold og úlfaldaskít og drifum okkur heim á hótel. Við æddum reyndar niður í göngugötu í rigningunni til að leita að linsuvökva en Brandur hafði tekið óvart með sér hreinsivökva að heiman sem fór ekki mjög vel með augun og hann var því orðinn frekar drykkjumannslegur til augnanna. Við fundum að lokum eina gleraugnabúð opna og keyptum þar dýrasta linsuvökva og box sem hingað til hefur verið keypt á þessu heimili.

Við náðum síðan að leggja okkur aðeins áður en haldið var á árshátíð Hafró sem var haldin á veitingastað uppi í Budahæðum þar sem útsýnið var frábært yfir borgina. Í leiðinni var komið við hjá ræðismanni Íslands í Budapest. Hann er ungverskur en talar frábæra íslensku enda hafði hann starfað hér sem tónlistarmaður um tíma og virtist vera mikill Íslendingur í sér. Hann kom síðan með okkur á árshátíðina.

Við skemmtum okkur svo fram yfir miðnætti, ég var reyndar ekki alveg í góðu formi enda orðin óvön að vera í ströngu prógrammi frá 8-24 marga daga í röð. Nennti ekki einu sinni út á dansgólfið þótt þar væri mikið fjör.

Að loknum morgunverði á sunnudag fórum við ferð til Szentrende sem er lítill bær rétt fyrir utan Budapest. Þetta er listamannabær þar sem handverksfólk selur túristum alls konar handverk í lítilli göngugötu. Sem betur fer var sölufólkið ekki mjög ágengt eins og við fundum svo mikið fyrir í Búlgaríu. Enda keyptum við ekki mikið. Ég féll samt fyrir bláum dúk sem er litaður á sérstakan hátt en þetta fyrirtæki hefur verið í eigu Kóvacsfjölskyldunnar síðan 1878. Svo var ekki hjá því komist að kaupa papriku og krem sem er uppistaðan í ungversku gúllassúpunni að þeirra sögn. Við fengum okkur svo gúllassúpu inni á pínulitlum veitingastað og hún var hið mesta hnossgæti.

Um kvöldið fórum við út að borða með áhöfninni á Árna. Staðurinn sem fararstjórarnir höfðu bent okkur á reyndist lokaður en við fundum annan inni í stórum hallargarði og fengum þar frábæran mat og þjónustu eins og reyndar alls staðar. Það voru allir sammála um að það væri sama hvar væri borðað, maturinn væri alls staðar góður og Ungverjar (Magyar) með þjónustulund í hæsta gæðaflokki.

Mánudagurinn fór svo í að ganga frá farangri og rölta um bæinn fram til hálffjögur en þá var farið út á flugvöll og flogið heim. Þrátt fyrir hálftímaseinkun vegna tæknibilunar lentum við fyrr en áætlað var í Keflavík og vorum komin heim rétt um miðnættið. Heimsferðir stóðu sig því vel í skipulagningu þessarar ferðar og einnig ferðanefnd Hafró og við alsæl með velheppnaða ferð.

Það var dálítið erfitt að detta svo aftur inn í vinnuna á þriðjudagsmorgni og Brandur fór svo um kvöldið út á sjó þar sem hann verður í mánuð en sem betur fer er símasamband orðið betra um borð og þess vegna týnist hann ekki alveg eins og oft gerist.

Vor í lofti á Akureyri

2008-04-21T10:50:00.000-07:00

Anna og Dagný á Akureyrarflugvelli.
Næringardrykkirnir okkar.

Og alltaf koma sumarbústaðanáttfötin að góðum notum.

Var virkilega svona leiðinlegt að bíða eftir okkur?

Í lyftunni á leiðinni upp á Strikið.

Útsýnið yfir Pollinn og nýja menningarhúsið.

Sigurhæðir og flott tískusýning.

Við fórum fjórar samstarfskonur til Akureyrar um helgina. Við sóttum ráðstefnu um samskipti í skólastofunni og í leiðinni efldum við okkar eigin samskipti.

Við flugum norður á föstudag. Anna hafði verið svo forsjál að panta fyrir okkur bílaleigubíl sem beið eftir okkur á flugvellinum. Eftir að hafa rúntað dálítið um bæinn í leit að íbúð og lyklum, komum við okkur fyrir í Furulundinum, fylltum ísskápinn af bráðhollum næringardrykkjum og síðan drifum við okkur á Greifann. Eftir ábendingu frá frænku minni um hvað væri best á matseðlinum, pöntuðum við Gerður okkur saltfiskpizzu sem reyndist hið mesta hnossgæti og verður lengi í minnum höfð. Við vorum svo heppnar að Jón Ingi, maður Dagnýjar, var líka á staðnum og þess vegna þurfti engin okkar að fórna sér í akstur. Eftir kvöldverð fórum við heim, fengum okkur næringardrykk og spjölluðum fram á nótt.

Við vöknuðum snemma á laugardagsmorgun til að fara í biðröð í sturtuna og vorum fyrstar til að mæta í Brekkuskóla á ráðstefnuna. Hún var vel skipulögð og þar var margt áhugavert á dagskrá. Við skiptum okkur niður á málstofurnar til að fá sem mest út úr þessu. Ég valdi mér málstofu sem bar yfirskriftina ¨Erum við að ala upp villibörn?¨. Þar kynntu tvær konur skemmtilegt starf á leikskóla einum þar sem mikið er lagt upp úr snertingu. Börnin eru nudduð, látin nudda hvert annað og fara í fótabað. Titill málstofunnar var skemmtilegur. Hvers vegna er svo mikill munur á húsketti og villiketti? Gæti hann falist í því að húskettinum er strokið reglulega og hann kjassaður en villikötturinn fær aldrei að komast í kynni við slíkt? Einu sinni í mánuði er sérstakur dekurdagur en þá er útbúið sérstkt svæði þar sem eru dýnur, dempuð ljós og lág tónlist og þegar börnin vilja koma þau og skella sér á dýnu og fá olíunudd og slaka á. Síðan halda þau bara áfram að leika sér. Rannsóknir sýna að börn sem fá slíka meðhöndlun sýna töluvert betri námsárangur eru með meira sjálfstraust og öruggari með sig. Ég hef einu sinni gert eitthvað líkt þessu í kennslu í Varmárskóla en þá var ég með 7 ára bekk og í lok hvers dags lét ég helming barnanna setjast á bekk og hinn helminginn á gólfið fyrir framan þau og síðan gáfu þau hvert öðru axlanudd áður en þau fóru heim. Mér fannst þetta gera mikið fyrir bekkjarandann og samskiptin þeirra á milli.

Í hádeginu skruppum við í göngugötuna og þar hjálpuðu þessar góðu samstarfskonur mínar mér að finna árshátíðarkjól og jakka fyrir Búdapestferðina og voru ekki lengi að því. Að því loknu skunduðum við á ráðstefnuna og henni var svo lokið um kl 4. Þá tók við slökun, ég keyrði hinar þrjár í sund en hafði því miður ekki haft hugsun á að taka mín sundföt með svo ég fór bara á rúntinn inn í Jólahús til að kaupa mér jólaskraut og skoða hinn fjallmyndarlega jólasvein sem þar ræður ríkjum. Ég fór líka yfir í Vaðlaheiðina til að sjá bæinn frá því sjónarhorni og reyndi í leiðinni að finna húsið hans Jóa í Bónus en tókst það auðvitað ekki enda vissi ég ekkert að hverju ég var að leita. Eftir það fór ég heim og slappaði af þar til ég kallið kom frá sundlauginni. Um kvöldið ákváðum að borða á Strikinu sem er uppi á 5. hæð með flottu útsýni yfir Pollinn. Þar var okkur ¨skvísað¨inn fyrir náð og miskunn. Ég ákvað að vera áfram í því að panta eitthvað framandi (við máttum ekki panta neitt flókið vegna þess að fengum afmarkaðan tíma til að vera þarna inni) og skellti mér á pizzu með nautakjöti, frönskum og bernaise sósu!!! Hún verður mér líka minnisstæð líkt og saltfiskpizzan en með öfugum formerkjum því þetta er líklega versti matur sem ég hef pantað mér á veitingastað en ég mun alla vega komast í árshátíðarkjólinn hennar vegna.

Eftir þessi ósköp keyrðum við heim, kláruðum næringardrykkina, kjöftuðum fram á nótt og fórum svo að sofa. Okkur datt ekki einu sinni í hug að kíkja á næturlíf staðarins. Reyndar var það nokkuð líflegt á svölunum fyrir utan svefnherbergisgluggana okkar en við létum það ekki á okkur fá. Á sunnudagsmorgun fóru Anna og Dagný í sund og við Gerður gengum frá enda ekki nema sjálfsagt þar sem hinar tvær sáu algjörlega um að skipuleggja þessa ferð okkar norður.

Síðan fórum við í Bakaríið við brúna og fengum okkur morgunmat. Dagný fór svo í heimsókn til vinkonu sinnar en við hinar fórum í ¨Mollið¨. Þar tókst okkur að eyða smávegis af peningum í skó og gjafir. Að því loknu heimsóttum við hana Kötu sem einu sinni var að vinna í Varmárskóla en hún býr í gullfallegu raðhúsi með útsýni til Vaðlaheiðarinnar.

Eftir að hafa endurheimt Dagnýju skoðuðum við Sigurhæðir og Nonnahús, reyndar bara að utan og svo var kominn tími til að fljúga aftur suður yfir heiðar.

Veðrið lék við okkur allan tímann, sólskin og logn og frekar hlýtt en nógur snjór allt um kring og skaflar hér og þar. En það var vor í lofti og augljóst að vetur konungur er að búa sig til heimferðar og sumardrottningin er að taka völdin.

Einkasonurinn þrítugur

2008-04-16T04:31:00.000-07:00

Ég er svo stolt af börnunum mínum.

Jói ánægður með uppákomuna og að fá að blása á kertin 30.

Jói og pabbi.

Hann er reyndar ennþá bara 29.

Á laugardaginn lögðum við Snædís og Dóra gildru fyrir Jóa. Hann varð þrítugur þann 14. apríl og var búinn að panta borð fyrir okkur fjölskylduna á Argentínu. Dóra kom heim frá Englandi til að samfagna bróður sínum og fannst að við þyrftum að gera eitthvað aðeins meira úr þessu. Snædís afpantaði því Argentínu og við undirbjuggum partý fyrir hann hérna í Grýtubakkanum. Guðrún var með í ráðum og saman tókst okkur konunum í fjölskyldunni að ljúga að honum í rúman mánuð meðan við undirbjuggum herlegheitin. Guðrún var að vísu komin með mikið samviskubit yfir öllum lygunum og óvíst hvort hann trúir henni nokkkuð framar. Við hinar nutum þess í botn að fá að borga fyrir okkur, því hann hefur átt það til að plata okkur upp úr skónum.

Hingað mættu um 30 manns kl 7 en von var á Keflvíkingunum um hálfátta. Þegar Guðrún hringdi og sagði að það væru 10 mínútur í þau var öllum troðið inn í eitt herbergi. Við fjölskyldan máttum vera frammi sem betur fer. Ég beið svo á svölunum til að gera viðvart en ekki komu þau. Næst komu skilaboð um að þau væru á EGO og síðan í 10-11. Guðrún reyndist vera að tefja tímann til að systir hennar kæmist á undan þeim með börnin en þau voru reyndar löngu komin. Þegar þau loksins komu voru gestirnir nærri kafnaðir inni í herbergi en sem betur fer lifðu allir af. Þegar Jói kom inn þustu allir fram og sungu fyrir hann og það sást greinilega að það hafði tekist að plata hann. Það var síðan glaumur og gleði hérna fram eftir nóttu. Planið var að fara í bæinn um miðnættið en það var svo gaman hérna að það endaði með því að aðeins tvær fóru í bæinn og hlustuðu ekki á gömlu konuna sem reyndi að segja þeim að það væri mesta fásinna.

Kvöldið var sem sagt vel heppnað með ýmsum uppákomum sem ekki verður sagt frá hér en ég get sagt að ég sá nýjar hliðar á syni mínum og var hann hrókur alls fagnaðar. Svo fengum við

óboðinn gest sem ég reyndar hleypti inn og Hermann frændi minn á hrós skilið fyrir að losa okkur við hann á rólegan hátt.

Að lokum vorum við mæðginin tvö eftir, alla vega vakandi, gengum frá og fórum síðan að sofa. Reyndar átti Jói erfitt með svefn því samviskan var að kvelja hann. Hann var nefnilega búinn að boða allt Laugaráss liðið á pöbb niðri í bæ að loknum kvöldverði á Argentínu en tíminn leið hratt við glaum og gleði og aldrei fór hann í bæinn. Ég vona bara að starfsfélagar hans séu búnir að fyrirgefa honum.

Afmæli á Elliðavatni

2008-04-07T11:04:00.000-07:00

Erum við ekki sæt?

Bjössi var mömmu sinni til halds og trausts. Held að þetta sé í fyrsta skipti sem ég sé hana svartklædda. Vonandi hefur það ekkert með aldurinn að gera.

Anna hélt fína ræðu eins og henni er einni lagið.

Anna var ánægð með nöfnu sína.

Gurrý, Marta og Anna Eym hita upp.

Garðar, Sigga og Auður hlusta á afmælisbarnið með andakt.

Það var nóg að gera um helgina. Á föstudaginn fór ég í fimmtugsafmæli Aðalheiðar samkennara míns í Engjaskóla. Þar var líf og fjör og margt um manninnn. Ég fór reyndar fyrst heim sem er frekar nýtt fyrir mér en ég þorði ekki annað þar sem ég þurfti að eiga einhverja orku eftir fyrir sextugsafmæli Önnu Margrétar sem var á laugardagskvöldið.
Anna hélt upp á tímamótin í gamla Elliðavatnsbænum sem er stórskemmtilegur staður og útsýnið yndislegt. Við tókum sem betur fer Önnu og Þórarin með okkur því annars hefðum við sennilega aldrei fundið staðinn, sést að ég les aldrei leiðbeiningar. Þetta var alveg stórskemmtilegt kvöld og ekki annað að sjá en Anna væri búin að sætta sig við þessi tímamót og þarna var vel veitt í mat og drykk. Það var mjög gaman að hitta gamla samkennara úr Varmárskóla sem ég hafði ekki hitt lengi og var þetta dálítið ¨flashback¨ um stund. Ekki laust við að ég héldi á tímabili að ég hefði skroppið nokkur ár aftur í tímann og þar með yngst um leið. En ég fann á sunnudeginum að það hafði verið tóm ímyndun og ég hrökklaðist aftur inn á það tímaskeið sem ég er víst á. Það tekur sinn toll að fagna og vaka og ég verð víst að sætta mig við það. En ég sé alltaf betur og betur hvað það er gaman að eldast og þroskast og hver aldur hefur sinn sérstaka sjarma. Þetta með þroskann er samt stundum dálítið vafasamt en vonandi kemur hann með hækkandi aldri.
Dóra kemur heim á miðvikudaginn til að samfagna bróður sínum sem er við það að skríða yfir á fertugsaldurinn og við ætlum að gera eitthvað skemmtilegt um næstu helgi svo hann sætti sig betur við það. Sem sagt nóg að gera í að fagna tímamótum.

Spilaklúbbur og árbítur

2008-04-03T13:10:00.001-07:00

Er það ekki örugglega á hreinu að ég er ennþá 59?

Þórarinn, Anna og Guðrún Sig að hlusta á eitthvað mjög merkilegt.

Anna Margrét (ennþá 59) Guðni, Brandur og Ninna.

Spilað í Litlakrika. Miskátar á svip, sést líklega hverjar eru að vinna.